ေရွ ့ေနမေလးသီရိႏွင့္သူငယ္ခ်င္းသုံး ေယာက္အမႈ

ယေန႔႐ံုးခ်ိန္းမရွိသျဖင့္ အမႈသစ္ရွာရဦးမည္ ျဖစ္ရာ ႐ံုးမသြားဟုဆံုးျဖတ္ကာ သီရိတစ္ေယာက္ အပ်င္းႀကီးကာဆက္လက္အိပ္ေနသည္။ သတိရသျဖင့္ ေဘးကုိလွည့္ၾကည့္ေတာ့ ကုိေအးမင္းက မျပန္ေသး။ သူမ
ႏုိးသြားသည္ကုိ သိေသာအခါ သူမညအိပ္ဝတ္စံုကို ပင့္သည္။
"ေတာ္ၿပီကြာ"
"ျပန္ခါနီး တစ္ခ်ီေလာက္ ဆြဲပါရေစ"
"မေန႔ညလည္း တစ္ညလံုးေနာ္၊ ဒီမွာ ေအာင့္ေတာင္ေနၿပီ"
"တစ္ခ်ီေလာက္ကြာ"
"အ.. ဇြတ္ပဲ အ.. ျဖည္းျဖည္းသြင္းပါ"
ေအးမင္းဆုိသူက သူမေနာက္မွေနကာ အဖုတ္ထဲကုိ သူ႔ဟာႀကီးသိပ္ထည့္သည္။ ေအးမင္းဆုိသူမွာ
ေက်ာင္းတုန္းက ခ်စ္သူျဖစ္သည္။ ခ်စ္သူဘဝျဖင့္ အျပတ္ဆြဲခဲ့ၾကသည္။ ေနာက္ေတာ့ ေအးမင္းက အျခား
မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္ လက္ထပ္သြားသည္။ လက္ထပ္ၿပီး အျခားၿမိဳ႕သုိ႔ ေျပာင္းသြားသည္။ သုိ႔ေသာ္
အလုပ္သေဘာအရ သူမေနထုိင္ရာၿမိဳ႕သို႔ မၾကာခဏ ေရာက္လာတတ္သည္။ အစပုိင္းေရွာင္ခဲ့သည္။
ေနာက္ေတာ့ အရင္လုိပင္ သူမငွါးေနေသာ အခန္းသို႔ ညညေရာက္လာသည္။ သူမ စိတ္နာစြာ
မုန္းတီးခ့ေဲ သာ္လည္း အေတ႕ြ ကို ျပန္ေပးေသာအခါ သူမမခံႏိုင္ျပန္။ ေမွ်ာရျပန္သည္။ တစ္လေလာက္
အဆက္အသြယ္ျပတ္သြားၿပီးခါမွ မေန႔ညက ေရာက္လာကာ တစ္ညလံုး "တစ္လစာ" ဆုိၿပီး နည္းမ်ိဳးစံုဆြဲရာ
သူမအဖုတ္ေတာင္မွ ေအာင့္သြားသည္။ မနက္ျပန္ရမွာမို႔ ဆုိသျဖင့္ ခံေပးလုိက္သည္။ ခ်စ္သူ
အျဖစ္မဟုတ္ေပမယ့္ sexy friend အျဖစ္ ဆက္လက္ေနထုိင္လာခဲ့သည္မွာ လအေတာ္ပင္
ၾကာေျငာင္းလာခ့ေဲ လၿပီ ျဖစ္သျဖင့္ တစ္ေယာက္အာသာကို တစ္ေယာက္ ျဖည့္ဆည္းကာ အစြမ္းကုန္
စိတ္လတြ ္ကိုယ္လတြ ္ ခ်ခဲ ့ၾဲကသည္။ သူမခါးကိုကိုင္ကာ ဆဲြလိုက္သျဖင့္ သူမလည္း အလိုက္သင့္ပင္
ေလးဖက္ေထာက္ ကုန္းေပးလုိက္သည္။ ေအးမင္းတစ္ေယာက္ သူမခါးကုိ ဆုတ္ကုိင္ကာ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းပင္
လုိးေလသည္။ လုိးခ်က္မ်ား ျမန္လည္း ျမန္လာသည္။
"ထည့္ထားလုိက္ရမလား"
"အင္း"
သူမေစာက္ဖုတ္ထဲသုိ႔ လီးရည္မ်ား တျဗစ္ျဗစ္ဝင္သြားသည္။ ေစာက္ဖုတ္ထဲ ေႏြးခနဲ ေႏြးခနဲ ျဖစ္သြားသည္။
"စိမ္မေနန႔ ဲ ထတု ္ေတာ့၊ ျပန္ေတာ့၊ မုန္းဖို႔ ေကာင္းလိုက္တာ အဖုတ္ကို ေအာင့္သြားတာပဲ၊ ႏို႔ကိုလည္း
သူစို႔တာန႔ ဲ ႏို႔လည္းႀကီး ႏို႔သီးေခါင္းေတလြ ည္း က်ယ္ကုန္ၿပီ"
သူမအတင္းထေတာ့ လီးက သူမေစာက္ဖုတ္မွ ေဖာက္ဆုိ ျပဳတ္သြားသည္။ တစ္႐ႈးယူကာေပါင္ၾကားထဲ
သုတ္လုိက္သည္။ ေအးမင္းက သူမကုိယ္ကုိ လွမ္းဖက္ကာ ကုတင္ေပၚ ဆြဲအိပ္ၿပီး ရင္ခြင္ထဲဖက္သည္။
ပါးျပင္ကုိ တရႊတ္ရႊတ္နမ္းသည္။ အနမ္းမ်ားေအာက္တြင္ သူမသည္ တပ္မက္ကာ ရင္ခြင္ထဲ ပုိတုိးဝင္မိသည္။
သူမ၏ မုန္းလည္းမုန္းရသူ ခ်စ္လည္းခ်စ္ရသူျဖစ္ေသာ ေအးမင္းရင္ခြင္သည္ သူမကုိ ထာဝရေႏြးေထြးေစၿမဲ
ျဖစ္သည္။
ကုိးနာရီထုိးေတာ့ ေအးမင္းျပန္သြားသည္။ မနက္စာစားဖုိ႔ လုပ္ရင္း ဤေန႔ ႐ံုးသုိ႔သြားရ မသြားရ
စဥ္းစားေနမိသည္။ အမႈကုိ ထပ္ရွာရမည္လား။ မေန႔က သူမလုိက္ခဲ့ေသာ အမႈ႐ႈံးသည္။ ေကာင္ေလးမွာ ခုမွ
၂၂ ႏွစ္သာ ရွိဦးမည္။ ေထာင္ ၁၀ ႏွစ္က်သြားသည္။ ထုိ႔အတြက္ စိတ္မေကာင္းျခင္းမ်ားစြာ ျဖစ္မိသည္။
ဝဋ္ေႂကြးဟု သေဘာထားခုိင္းလုိက္ရပါသည္။ အားနာသည္ကေတာ့ ေကာင္ေလး၏ မိဘမ်ားျဖစ္သည္။
မတတ္ႏုိင္ပါ။ သက္ျပင္းခ်ရင္း မနက္စာကုိ စားလုိက္သည္။ ဗုိက္ျပည့္ေတာ့ အားလံုးေမ့သြားသည္။ အိမ္မွာ
ဆက္ေနလွ်င္ ပ်င္းစရာမုိ႔ ဟုတ္ဟုတ္ မဟုတ္ဟုတ္ ႐ံုးသုိ႔သြားရန္ ဆံုးျဖတ္လုိက္သည္။
"ေဒါက္ ေဒါက္"
တံခါးလည္းေခါက္ အခန္းထဲလည္းဝင္လုပ္မိေတာ့ သူမမွားမွန္း သိသြားသည္။ အမႈကို လက္ခံကာ
အမႈလုိက္ေရွ႕ေနမ်ားသုိ႔ ေရာင္းစားေသာ အမႈပြဲစားဦးသိုက္ထြန္းသည္ သူ၏ ထံတြင္ စာေရးမလုပ္ေနေသာ
ဝတီေမာ္ဆုိသည့္ ေကာင္မေလးတင္လံုးကုိ ပယ္ပယ္နယ္နယ္ဆုတ္ကစားေနသည္။ ဝတီေမာ္က သူမကုိ
ျမင္ေတာ့ မတ္တပ္ရပ္ကာ သူမစကဒ္ကုိ အျမန္ဆြဲဖံုးသည္။ ဝတီေမာ္သည္ အရပ္ပုျပတ္ျပတ္ေလး ျဖစ္သည္။
အသားေဖြးေသာ္လည္း ႐ူပါမရွိပါ။ တင္မ်ား ရင္မ်ားလည္း ရွိသင့္သေလာက္ ရွိသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဆြဲေဆာင္မႈ
မရွိ။ စုပ္ခၽြန္းခၽြန္းေလးလည္း မဟုတ္။ ျပင္တတ္ ဆင္တတ္သျဖင့္ ၾကည့္ေပ်ာ္႐ႈေပ်ာ္ေလးေတာ့ ရွိသည္။
"ေအာ္ သီရိေလး လာေလ၊ ကဲကဲ ဝတီေရ ဒီေန႔ေတာ့ ေန႔ခင္းမွ တစ္ေခါက္ျပန္လာခဲ့ေနာ္"
"သူန႔ဲ ဆက္ဆလဲြ ိုက္ပါလား၊ ကၽနြ ္မ သိပ္အဆင္မေျပလို႔ပါ"
"ကုိႀကီးဘက္ အဆင္ေျပဖုိ႔ပဲ လုိတာပါ သီရိရယ္၊ ဒီေန႔အမႈက မင္းနာမည္ေကာင္းရမည့္ အမႈကြ သိလား"
"ရွင္ အဲလိုပဲ ေျပာေျပာေရာင္းေနတာ မဟုတ္လား"
"ဒီတစ္ခါ ကုိႀကီးတကယ္ေျပာတာ ကေလးရ႕ဲ၊ ကဲကဲ ဝတီ မင္းသြားေတာ့"
"ဟုတ္က့ဲ"
ဝတီထြက္သြားမည္လုပ္ေတာ့ ဦးသုိက္ထြန္းက ေဆာ့ပင္တစ္ခုယူကာ ဝတီ၏ စကဒ္ကုိလွန္လုိက္ၿပီး
ေပါင္ေပၚတြင္ ၾကက္ေျခခတ္ေလး ခတ္လုိက္သည္။
"တျခားလူန႔ ဲ သာြ းမကနဲ ႔ဲ"
"ဟြန္းးး လူဆုိးႀကီး"
ဝတီက သူမေပါင္ေပၚမွ အမွတ္အသားကုိ ျပန္ဖ်က္သည္။ အနည္းငယ္ပ်က္စျပဳခ်ိန္တြင္ ဝတီက
အခန္းတံခါးကုိ ေဆာင့္ပိတ္ကာ ထြက္သြားသည္။
"ကၽြန္မ..."
သီရိမွ ျငင္းမလုိ႔ လုပ္သည္။ ဦးသုိက္ထြန္းက ေမးေစ့ကုိကုိင္ကာ ပါးႏွစ္ဖက္ကုိ နမ္းသည္။ သုိက္ထြန္းက
သီရိပါးျပင္ေပၚ သူ႔ႏွာေခါင္းကုိ ျမဳပ္ေနေအာင္ နမ္းလုိက္ၿပီး ကုလားထုိင္တြင္ အခန္႔သား ျပန္ထုိက္လုိက္သျဖင့္
သီရိမွာ သုိက္ထြန္းေပါင္ၾကားတြင္ ဒူးေထာက္ထုိင္ခ်ကာ ပုဆုိးကုိ ခၽြတ္လုိက္သည္။ အတြင္းခံမွာ
ပြေယာင္းေနသည္။ လက္ဝါးျဖင့္ အုပ္ကာ ပြတ္သပ္ေပးသည္။ ဦးသုိက္ထြန္းသည္ အသက္ ၄၅ ႏွစ္ရွိၿပီ ျဖစ္ၿပီး
လူပ်ိဳႀကီးျဖစ္သည္။ လူပ်ိဳႀကီး ျဖစ္ေသာ္လည္း မိန္းမမ်ားစြာကုိ ပုိင္ဆုိင္သူ ျဖစ္သည္။ အမႈသည္မွ
လာဘ္အျဖစ္ သမီးမိန္းမပ်ိဳ ရလွ်င္ရ မရ၍ ရွိသည့္မိန္းမက လွလွ်င္ လာဘ္အျဖစ္ယူတတ္သူ ျဖစ္သည္။
ပ်ိဳပ်ိဳအုိအုိ သိပ္မေရြးသည့္သူ ျဖစ္သည္။ ၾကားထဲ မေတာ္တဆ ငတ္ေနမည္စုိးသျဖင့္ မာဆတ္မွ
ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကုိ ေခၚေခၚထားတတ္သူ ျဖစ္သည္။ ဝတီေမာ္မွာ မာဆတ္မွ ေခၚထားသူ
ျဖစ္သည္။ အမ်ားအျမင္ေတာ့ စာေရးမေလး။ စုတ္ခၽြန္းခၽြန္းေသာ ဘာေသာ နားလည္မည္မဟုတ္သည့္
သုိက္ထြန္းအတြက္ အေပါက္ပါၿပီး ေကာင္းေကာင္းျပဳစုတတ္လွ်င္ နတ္သမီးလုိ သေဘာထားသူ ျဖစ္သည္။
"ခ်စ္ မစုပ္ခင္ေလး ပုိဖီးလ္လာေအာင္ ဟုိဘက္လွည့္ၿပီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ခၽြတ္ျပပါလား"
သီရိက ကြင္းထုေပးမလုိ႔ လုပ္ရင္းမွ အသာထကာ ကုိယ္ကုိ တစ္ပတ္လွည့္သည္။
"အုိးကေတာ့ တကယ့္ စစ္ကုိင္းအုိးပဲ"
သူမတင္လံုးကုိ ၾကည့္ရင္း ေျပာသည္။
"No No မခၽတြ ္ေသးန႔ဦဲ း မင္းအိုႀကီးန႔ဲ ငါ့ဟာကို လာပြတ္ေပးပါဦး"
သီရိက ခါးေကာ့ကာ ေတာင္ေနသျဖင့္ တန္းမတ္ေနေသာ သုိက္ထြန္းလီးႀကီးေပၚ တင္လံုးျဖင့္ ဖိကာ
ပြတ္ေပးသည္။ ဒူးေပၚလက္ေထာက္ကာ ဘယ္ညာယိမ္းေပးသည္။ လီးလံုးႀကီးက ေႏြးေနသည္။ တင္လံုးျဖင့္
အထက္ေအာက္ေလး ပြတ္ေပးသည္။
"ဟူး.. ဟူး ... ရွီး ရွီးးးး"
သူမ လက္ကုိ သုိက္ထြန္းေပါင္ေပၚေထာက္ကာ တင္လံုးျဖင့္ ဆက္ပြတ္သည္။ သုိက္ထြန္းက
သူမလက္ႏွစ္ဖက္ကုိ ဆုတ္ကုိင္ထားသည္။ လီးလံုးက ပုိမာလာသည္။ တင္သားထဲကုိ တုိးဝင္ေနသည္။
"မင္းအိုးန႔ကဲ ို တခ်ီၿပီးလို႔ ရတယ္"
သူမက ျပန္ရပ္ကာ မလွည့္ဘဲ ထမီကုိခၽြတ္ခ်သည္။ သုိက္ထြန္းက ေနာက္မွ ကြင္းထုေနသည္။ သူမအက်ႌကုိ
ဆက္ခၽြတ္သည္။ ဘရာလည္း ခၽြတ္ကာ စပင္ဒါကုိပါ ဆက္ခၽြတ္လုိက္သည္။ သုိက္ထြန္းက
သူမေနာက္မွထုိင္ကာ သူမတင္လံုးကုိ ကုိက္သည္။ လွ်ာျဖင့္ လ်က္သည္။ ေပါင္မ်ားကုိ ႏႈတ္ခမ္းျဖင့္
လုိက္စုပ္နမ္းသည္။ ခါးစပ္အထိ နမ္းတက္သည္။
"အာ့ နာ တယ္"
သုိက္ထြန္းက သူမတင္သားကုိ ကုိက္သည္။
"စားပစ္ခ်င္တယ္ကြာ"
သူမ နည္းနည္းေလး ကုန္းေပးသည္။
"အူးးဝူးးးးးးးးးး"
သူမေစာက္ေပါက္မွ ဖင္ေပါက္သုိ႔ဆြဲကာ ဖင္ေညာင့္ရုိးထိ လွ်ာကုိ အျပားလုိက္ထားကာ
ေတာက္ေလွ်ာက္လ်က္သျဖင့္ သူမတစ္ကုိယ္လံုးရွိ အေၾကာမ်ား ဆိမ့္တက္သြားသည္။
သူမဆက္ကုန္းလုိက္သည္။ သုိက္ထြန္းက သူမေျခတစ္ဖက္ကုိ ခံုေပၚတင္လုိက္သည္။ သူမက စားပြဲကုိ
တံေတာင္ျဖင့္ေထာက္ကာ ကုန္းေပးလုိက္သည္။ သုိက္ထြန္းက သူမေစာက္ေခါင္းထဲကုိ လွ်ာျဖင့္
ထုိးေမႊသည္။
"အာ့...ဝု ဟူးးးးးးး"
သူမတစ္ကုိယ္လံုး ေျမာက္တက္ေနသလုိ ခံစားရသည္။ သုိက္ထြန္းက သူမေစာက္ဖုတ္ ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္ဖက္ကုိ
ၿဖဲလုိက္သည္။ ရဲတြတ္ေနေသာ ေစာက္ပတ္အတြင္းသားကုိ ခ်ိဳၿမိန္စြာ လ်က္သည္။ ေစာက္ေခါင္းထဲသုိ႔
လွ်ာကုိ အလံုးလုိက္ ထုိးသြင္းသည္။ မေန႔ညက တစ္ညလံုးနီးပါး အဆြဲခံထားရသျဖင့္ ေအာက္ေနေသာ
ေစာက္ဖုတ္မွာ အေတာ္ေလးသက္သာသြားသည္။ တစ္ေယာက္ေယာက္ရ႕ဲ လီးရာႏွင့္
လီးအနံ႔မေပ်ာက္ေသးေသာ သူမေစာက္ဖုတ္ကုိ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ၿမိန္ယွက္စြာ လ်က္ေနသည္။
လက္ေခ်ာင္းႏွစ္ေခ်ာင္းထုိးသြင္းၿပီး ေစာက္ေခါင္းထဲထုိးေမႊသည္။
သီရိက စားပြဲေပၚပက္လက္ အိပ္ေပးလုိက္သည္။ သုိက္ထြန္းက သူမေပါင္တစ္ဖက္ကုိ ထမ္းသည္။
ေစာက္ပတ္၏ အက္ေၾကာင္းအစကုိ လက္ေခ်ာင္းဖ်ားျဖင့္ ထုိးဆြသည္။ ေစာက္ေစ့ကုိ ႏႈတ္ခမ္းျဖင့္
ဆြဲစုပ္သည္။
"အုိး အူး အား ဝူး"
ေစာက္ေစ့ကုိ လွ်ာဖ်ားျဖင့္ ကလိေပးသည္။ လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းျဖင့္ ေစာက္ေခါင္းထဲကုိ ထုိးေမႊသည္။
ကေလာ္သည္။ ေစာက္ေပါက္ကုိလည္း ကေလာ္ ေစာက္ဖုတ္အက္ေၾကာင္းကုိလည္း လွ်ာျဖင့္ ထုိးေမႊသည္။
သူမေစာက္ဖုတ္ကို ထုိးေမႊထားေသာ လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းကုိ သူမအား စုပ္ခုိင္းသည္။ သူမစုပ္ေပးလုိက္သည္။
သိုက္ထြန္းက သူမေစာက္ဖုတ္ေပၚ တံေတြးမ်ား ေထြးခ်သည္။ ၿပီးေနာက္ ေျပာင္ေအာင္ ျပန္လ်က္သည္။
သူမ ၾကမ္းျပင္ေပၚ ေလးဘက္ေထာက္ကုန္းလုိက္သည္။ ေပါင္ႏွစ္ဖက္ကုိ စုထားသည္။ သုိက္ထြန္းက
သူ႔လက္ဝါးထဲ တံေတြးေထြးထည့္ၿပီး သူ႔လီးကုိ သုတ္ကာ သူမေစာက္ပတ္ကုိ လုိးသည္။ သုိက္ထြန္းလီးမွာ
မိန္းမလုိက္စားသူ၏ လီးပီပီ ႏွစ္လံုးထုိးလက္ႏွိပ္ဓာတ္မီးေလာက္ကုိ ႀကီးသည္။
ခုႏွစ္လက္မေလာက္ရွည္သည္။ ထိပ္လံုးက ခၽြန္ျမေနသည္။ လီးေခါင္းသူမ ေစာက္ဖုတ္ထဲျမဳပ္ေတာ့
စူးလုိ႔ေနသည္။
"အု အာာ့.."
လီးအလံုးလုိက္ႀကီးသူမ ေစာက္ပတ္ထဲ ျဖည္းညင္းစြာ ျမဳပ္ဝင္ေနသည္။ သီရိတစ္ေယာက္ ခါးကုိ
ေကာ့တက္သြားသည္။ လီးကုိ တစ္ဝက္တြင္ ျပန္ထုတ္ကာ ျပန္ထည့္သည္။ ဆံုးခါနီးေတာ့ ျပန္ထုတ္သည္။
သိုက္ထနြ ္းန႔ ဲ သူမ မၾကာခဏ အိပ္ဖူးသည္။ အိပ္တိုင္းလည္း ေက်နပ္ေအာင္ ဆြဲေပးႏိုင္စြမ္းရိွသူဟု သူမ
မွတ္ခ်က္ခ်မိသည္ခ်ည္း ျဖစ္သည္။ ခုတစ္ခါ ျပန္သြင္းေတာ့ ဆံုးလုလုတြင္ ေဆာင့္ထည့္သည္။
"အာာာာ့ာ့ာ့"
အဆံုးထိသြင္းၿပီး ထပ္ထပ္ေဆာင့္သည္။ လီးက သူမအဖုတ္ထဲ ျမဳပ္ေနသည္။ တစ္ကုိယ္လံုး ဝင္လုိ႔ရလွ်င္
ဝင္မည့္သူ ျဖစ္သည္။ သူမေခါင္းကုိ ဘယ္ညာယမ္းကာ ညည္းရသည္။
"႐ႈး တုိးတုိး"
သူမ ပါးစပ္ကုိ ပိတ္ကာ ဆက္ညည္းသည္။ သုိက္ထြန္းက သူမခါးကုိ စံုကုိင္ကာ တဒုတ္ဒုတ္ ေဆာင့္သည္။
စိတ္ႀကိဳက္ေဆာင့္ၿပီးေနာက္ သူမႏုိ႔ကုိ လွမ္းကုိင္ကစားသည္။ ႏို႔အိမ္တစ္ခုလံုးကုိ ေခ်ဖ်က္သည္။
တင္းက်စ္ေနေသာ သူမႏုိ႔မ်ားကုိ ပူေပါင္းကုိင္သလုိ အတင္းဆုတ္ကုိင္သည္။ ႏု႔ိႏွစ္လံုးကုိ ကုိင္ၿပီးေနာက္
သူမခါးေစာင္းကုိ ကုိင္ကာ စလုိးေတာ့သည္။ အစပုိင္းေတာ့ သူမလက္ေထာက္ထားႏုိင္ေသာ္လည္း
ေနာက္ေတာ့ မေထာက္ႏုိင္ေတာ့ပါ။
သုိက္ထြန္းက ကုလားထုိင္တြင္ ထုိင္သည္။ သူမက လီးထိပ္ကုိ စလ်က္ေပးသည္။ လီးက
သူမေစာက္ရည္ျဖင့္ စိုလ့ေဲ နသည္။ လီးတစ္ဝက္ေလာက္ထိ သူမစုပ္လိုက္သည္။ ပါးစပ္ထဲ ေရာက္ေနေသာ
လီးထိပ္ကုိ လွ်ာျဖင့္ ကလိသည္။ လီးအရင္းကုိ ကုိင္လုိက္သည္။ ေလးငါးခ်က္ ကြင္းထုေပးၿပီး လီးထိပ္ကေန
ၿဖခဲ ်သည္။ လီးထိပ္မွ အေရခံမြ ်ားအားလုံး ၿပဲက်သြားေသာအခါ လီးရစ္ေလးကို လွ်ာဖ်ားျဖင့္ ရစ္ေပးသည္။
"အား ဝူး ေကာင္းလုိက္တာ ကေလးရယ္"
လီးေၾကာႀကီးမ်ားကုိ လွ်ာဖ်ားျဖင့္လုိက္ လ်က္သည္။ လီးေအာက္မွ ပင္မေၾကာကုိ လ်က္ေပးသည္။ ေနာက္
လီးအလံုးလုိက္ စုပ္ေပးလုိက္သည္။ တတ္ႏုိင္သမွ် ငံုသည္။ သုိက္ထြန္းက ေဘးသုိ႔ ဝဲဝဲက်သြားေသာ
သူမဆံႏြယ္ကုိ ပင့္သတ္တင္ေပးသည္။ သူမက လီးလံုးႀကီးကုိ ပင့္ကာ လႁပြတ္ႏွစ္လံုးကုိ ဆြဲငံုသည္။
လေစ့သည္ သူမပါးစပ္ထဲ ဟုိဒီ ေျပးလႊားေနသည္။ သူမက လႁပြတ္ကုိ စုပ္ေပးၿပီးေနာက္ လီးလံုးႀကီးကုိ
ျပန္ငံုသည္။ သုိက္ထြန္းက မတ္တပ္ရပ္သည္။ သူမဆံပင္မ်ားကုိ ဆုတ္ကုိင္ကာ သူမပါးစပ္ထဲ လီးကုိ
ထုိးထည့္သည္။ သူမကလည္း လက္ကို ေနာက္သို႔ ပစ္ထားေပးသည္။ သုိက္ထြန္းက သူမပါးစပ္ထဲသုိ႔ လီးကုိ
မရမကထုိးသိပ္သည္။ မဝင္ ဝင္ေအာင္ ေခါင္းကုိ ဘယ္ညာ ယမ္းၿပီး ထည့္သည္။ လီးထိပ္က
သူမအာေခါင္ကုိ စုိက္ကာ လည္ေခ်ာင္းထဲသုိ႔ တုိးဝင္ေနသည္။ သူမလည္း ေနာက္မတြန္႔ဘဲ
မရမကဆံုးေအာင္ ငံုေပးသည္။ လီးကုိ ဆြဲထုတ္သည္။ သုိက္ထြန္းက သူမပါးစပ္ကုိ လက္ျဖင့္ ထုိးကာ
ၿဖဲကစားသည္။ ေမးေစ့ကုိ ခ်ဳပ္ကုိင္ၿပီး ပါးစပ္ထဲ တံေတြး ေထြးထည့္သည္။ သူမလည္းလွ်ာေပၚတံေတြးျဖင့္
လွည့္သည္။ သုိက္ထြန္းက သူ႔တံေတြးကုိ ႏွစ္ခ်က္သံုးခ်က္ ေထြးထည့္ၿပီး ျပန္စုပ္သည္။ ျပန္ေထြးထည့္သည္။
ေခါင္းကုိေမာ့ေအာင္ကုိင္ကာ လီးျဖင့္ ပါးေစာင္ကို ထုိးေမႊသည္။ ပါးေစာင္ထဲ လီးသိပ္ထည့္ထားၿပီး သီရိ၏
ပါးျပင္ကုိ ပုတ္သည္။ ပါးႏွစ္ဖက္လံုး လုပ္ၿပီးေနာက္ ပါးစပ္ကုိ လုိးသည္။ သူမပါးစပ္ကုိ အစြမ္းကုန္
ဟထားလုိက္သည္။
သုိက္ထြန္းက ကုလားထုိင္တြင္ ျပန္ထုိင္သည္။ သူမက သုိက္ထြန္းကုိ တက္ခြလုိက္ၿပီး လီးကုိ
လက္ေနာက္ျပန္ကုိင္က အဖုတ္ထဲ ထည့္လုိက္သည္။ ေလွ်ာေလွ်ာ႐ႈ႐ႈဝင္သြားသည္။ သုိက္ထြန္းက
သူမအုိးႀကီးႏွစ္လံုးကုိ ကုိင္ကာ ပင့္တင္လိုက္ ဆြဲခ်လုိက္ျဖင့္ လုိးလုိက္ ေအာက္က ပင့္လုိးလုိက္ လုပ္သည္။
သူမက ကုိယ္တစ္ေစာင္းေနၿပီး ၿငိမ္ခံေပးသည္။ လုိးခ်က္မ်ား ျမန္ဆန္လာသည္။ သူမအုိးႀကီးကုိေတာ့
မလြတ္တမ္းဆုတ္ကုိင္ထားသည္။ ေနာက္ သူမကုိယ္လံုးကုိ ဖက္ကာ ဖင္ေညာင့္႐ုိးကုိင္ၿပီး လုိးသည္။
သူမေညာင္းလာသျဖင့္ ကုိယ္ကုိ တစ္ဖက္လွည့္သည္။ သုိက္ထြန္းကေတာ့ ဆြဲေနတာ လံုးဝမရပ္။ ျမန္လည္း
ျမန္လာသည္။ သူမကသာ ေအာ္ညည္းေနရသည္။ လီးက သူမအဖုတ္ထဲ ျမဳပ္ေနေအာင္ ဝင္ေနသည္။
သိုက္ထနြ ္းလည္း ညည္းသည္။ တရီွးရီွးန႔ ဲ ျမည္ေနသည္။ သို႔ေသာ္ ပိုျမန္လာသည္။ နားလည္း မနားပါ။
သူမေစာက္ဖုတ္လည္း တပြက္ပြက္ျမည္ေနသည္။ တစ္ခါခါ သုိက္ထြန္းက ျမန္ျမန္ဆြဲသည္။ ထုိအခါ
ပုိေအာ္ရသည္။ သားအိမ္ပင္ ေအာင့္သြားသည္။
ပံုစံေျပာင္းသည္။ သူမ၏ ေျခတစ္ဖက္ကုိ ခံုေပၚတင္၍ လက္ကုိ စားပြဲေပၚေထာက္ကာ ကုန္းေပးသည္။
သုိက္ထြန္းခ်က္ခ်င္းပင္ ထည့္သည္။ လီးကို အစအဆံုးထုတ္သြင္းၿပီးလုိးသည္။ သူမခါးကုိ ႏိုက္ထားသည္။
သူမေစာက္ပတ္ထဲ ဝင္ထြက္ေနသည္။ ေနာက္ သုိက္ထြန္းက ျပန္ထုိင္သည္။ သူမက သုိက္ထြန္းေပါင္ေပၚ
ေျခတစ္ဖက္ ေထာက္က အရပ္လုိက္ ေနာက္ျပန္သြင္းသည္။ လက္ကုိ သုိက္ထြန္းပခံုး ျပန္ဖက္ထားသည္။
သုိက္ထြန္းက သူမခါးကုိ တစ္ဖက္ ေပါင္ကုိ တစ္ဖက္ကုိင္ၿပီး မရပ္ရေအာင္ လုပ္ေပးသည္။ သုိက္ထြန္းက
ထုိၾကားထဲ ကုိယ္ကုိနည္းနည္းဆြဲလွည့္ကာ ႏုိ႔ကို စုိ႔ေသးသည္။
"ေရွ႕ေပါက္က ဒီေလာက္ပဲ"
သုိက္ထြန္းသည္ သူမကုိ ထေစကာ စားပြတြင္ ကုန္းခုိင္းသည္။ သူမဖင္ေပါက္သုိ႔ တံေတြးမ်ား ေထြးၿပီး
သိပ္ထည့္သည္။ အကုန္းလုိက္ လုိးလုိ႔ အားရၿပီးေနာက္ သူမကုိ စားပြဲေပၚ တစ္ေစာင္းအိပ္ခုိင္းသည္။
တေစာင္းၿပီး ပက္လက္ခံရသည္။ ေပါင္ကုိ ထမ္းကာ ဖင္ကုိေတာက္ေလွ်ာက္လုိးသည္။ အၿပီးတြင္
သူမဗုိက္သားေပၚ လီးရည္မ်ား လြတ္ခ်သည္။
အားလံုးအပန္းေျဖနားၿပီးေနာက္ ျပစ္မႈတြဲအား ဦးသုိက္ထြန္းမွ သူမစတစ္ထဲသုိ႔ ကူးေပးလုိက္သည္။ သူမ
ဒီေန႔ ဘယ္လုိျဖစ္ျဖစ္ အနားယူမွ ရေတာ့မည္ျဖစ္သျဖင့္ အိမ္ျပန္အနားယူရင္း အမႈကုိ စနည္းနာလုိက္သည္။
အမႈသည္ လူသတ္မႈျဖစ္သည္။ သတ္သူမွာ မိန္းကေလး ျဖစ္သည္။ ခက္သည္က သတ္သူက စိတ္မႏွံ႔သူ။
အသတ္ခံရသူက အသက္ ၃၅ ႏွစ္အရြယ္ရွိ သန္မာထြားႀကိဳင္းေသာ ေယာက်္ား။
အခန္း (၂)
ရဲစစ္ခ်က္မ်ားမွ အသတ္ခံရသူ ရန္ႏုိင္၏ သက္ေသခံပစၥည္းမ်ား စာရင္းကုိ ဖတ္ၾကည့္သည္။ ထုိထဲတြင္
တားေဆးမ်ား ကြန္ဒံုးမ်ားႏွင့္ ကာမအားေဆးမ်ား အမ်ားအျပားပါဝင္သည္။ အသတ္ခံရသူ ရန္ႏုိင္သည္
ဗုဒၶဘာသာ မဟုတ္ေသာ္လည္း သူ႔ကုမၸဏီကုိ ဗုဒၶဘာသာကုမၸဏီ ပံုစံဖြင့္ထားသည္။ သူကုိးကြယ္သည့္
ဘာသာမွာ အစၥလာမ္မစ္ ျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ သူ႔အား သတ္ခဲ့သည္ဟု ထြက္ဆုိေသာ စိတ္မႏွံ႔ဟု
ယူဆရသည့္ စုစုခုိင္ဆုိသည့္ ေကာင္မေလးကုိ ထားရာ စိတၱဇေဆး႐ံုရွိ အခ်ဳပ္ခန္းသုိ႔ သူမထြက္ခဲ့သည္။
"စုစုခိုင္န႔ ဲ ေတ႕ြ ခ်င္လို႔ပါ"
သူနာျပဳတစ္ဦးက သူမကုိ ေခၚသြားသည္။
အခန္းတစ္ေနရာတြင္ ငုတ္တုတ္ ထုိင္ေနေသာ စုစုခုိင္ႏွင့္ ေတြ႕သည္။ မဖီးမလိမ္းဘဲ ေနေနသည့္ပံုျဖင့္
ပြစိတက္ေနသည္။
"စုစုခုိင္လား၊ ကၽြန္မ သီရိပါ၊ စုစုရ႕ဲ အမႈကို လိုက္ေပးမယ့္ ေရွ႕ေနပါ"
"ဘယ္သူငွါးလဲ"
"ကၽြန္မက အဲ ဘယ္သူမွ မငွါးပါဘူး၊ မိန္းကေလးခ်င္း စာနာလုိ႔ လုိက္ေပးတာပါ"
"ရွင္တုိ႔ ဒီလုိပဲ ေျပာၾကတာပါပဲ"
"တကယ္ပါ"
"သြား........."
သီရိပင္ ေတာ္ေတာ္လန္႔သြားသည္။ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ ေခ်ာ့ခ်က္ကာ အမႈသြား အမႈလာကုိ စစ္ရသည္။
ကၽြန္မနာမည္ စုစုခုိင္။ ကၽြန္မ အခု နာမည္ႀကီးေနတဲ့ Facebook မွာ အလုပ္လုပ္တယ္။ ကၽြန္မကုိ
အလုပ္ခန္႔သူက မုိးမုိးလြင္ပါ။ သူက ကုမၸဏီမန္ေနဂ်င္း ဒါ႐ုိက္တာရ႕ဲ စကၠေရေတရီပါ။ ကၽြန္မ
အလုပ္စစရခ်င္းက ဧည့္ႀကိဳပါ။ ကၽြန္မေၾကာင့္ ဧည့္သည္ေတြ အမ်ားႀကီးလာတယ္ ဆုိၿပီး
ရာထူးတန္းတိုးပါတယ္။ တိုးတ့ေဲ နရာက ႐ုံးခန္းထဲကိုပါ။ ကၽြန္မက တကယ္မွတ္ေနခ့ဲပါတယ္။ ဒါေပမယ့္
တကယ္တန္း ကၽြန္မကုိ Sexy အရံသတုိ႔သမီး အလုပ္ခံရတာပါ။
႐ံုးတင္လုိက္သည္။ ထုိတြင္ မုိးမုိးလြင္ႏွင့္ စႏၵီဆုိသည့္ ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ ပါဝင္လာသည္။
ေသြးေဆာင္ ျဖားေယာင္းမႈျဖင့္ သူမတုိ႔က ခုႏွစ္ႏွစ္စီက်သည္။ စုစုခုိင္က လူသတ္မႈျဖင့္ သံုးႏွစ္က်သည္။
စိတ္မမွန္ေသာေၾကာင့္ ဟုျဖစ္သည္။ ေသသြားေသာ ရန္ႏုိင္ကုိေတာ့ ေသၿပီးေနာက္ ဝိဉာဏ္ကုိေခၚကာ
ေထာင္ ၁၅ ႏွစ္ခ်သည္။ သူတုိ႔ အမႈ လမ္းေၾကာကုိ ေသခ်ာစိစစ္ၿပီးေနာက္ ထြက္လာေသာ ဇာတ္ေၾကာင္းကုိ
ကြန္ပ်ဴတာျဖင့္ စီခ်သည္။ စာဖတ္သူမ်ား ဖတ္လုိ႔ေကာင္းေအာင္ အနည္းငယ္ေျပာင္းလဲ ေရးသားျခင္းမွ အပ
အပုိအလုိမရွိ တစ္လံုးမက်န္ ေရးသားလုိက္သည္။
အခန္း (၃)
ရန္ႏုိင္သည္ ကားကုိ ကုိယ္တုိင္ ေမာင္းလာၿပီးေနာက္ ကားပါတ္ကင္တြင္ ကားကုိ ေနရာတက် ထုိးကာ
႐ုံးခန္းထဲ တန္းဝင္လုိက္သည္။ ႐ံုးခန္းထဲတြင္ မိမိေရွ႕ႀကိဳေရာင့္ႏွင့္ေနေသာ စႏၵီႏွင့္ မုိးမုိးလြင္က
"မဂၤလာပါကုိကုိ"
"မဂၤလာပါေမာင္"
ဟု ႏႈတ္ဆက္ၾကသည္။
ကုိကုိဟု ေခၚသူမွာ ရန္ႏုိင္ထက္ ဆယ္ႏွစ္ငယ္ေသးသူ စႏၵီျဖစ္ၿပီး ေမာင္ဟု ေခၚသူမွာ ရန္ႏုိင္ထက္
ဆယ္ႏွစ္ႀကီးသူ မိုးမုိးလြင္ ျဖစ္ပါသည္။ သူမတုိ႔က အားလံုးရွိရင္ေတာ့ ဆရာဟု ေခၚပါသည္။ ယခုလုိ
သံုးေယာက္တည္း ရွိလွ်င္ေတာ့ သူကလည္း မမနဲ႔ ခ်စ္ေလးဟု ေခၚပါသည္။
"ခ်စ္ေလးက ဒီေန႔ ေရလည္ လန္းေနပါလား"
"ၾကားထဲ တစ္ရက္ႀကီးမ်ားေတာင္ ေဝးရလုိ႔ ကုိကုိ႔မဒီနဲ႔ ေတြ႕ၿပီး သူမ်ားကုိ ေမ့ေနမွာစုိးလို႔ ျပင္လာေပးတာ"
"ဟား ဟား မဒီန႔ ဲ ေတ႕ြ လည္း Sexy Love ေလးျဖစ္တ့ဲ မင္းေလာက္ ဘယ္သကူ႔ ိုမွ ပိုမခ်စ္မိပါဘူးကြာ"
"အဲဒီစကားန႔ပဲ ဲ မမကိုလည္း ေျပာတာပမဲ ဟုတ္လား၊ ၿပီးေတာ့ မမန႔ဲလည္း မခဲြႏိုင္ သူမ်ားန႔ဲလည္း မခဲြႏိုင္
အိမ္က မဒီ့ကုိလည္း မကြာႏုိင္ ဟြန္း မသိဘူး မွတ္ေန"
ရန္ႏုိင္က လက္ဆြဲအိတ္ကုိ ခ်ကာ တစ္ေယာက္တစ္ဖက္စီ ခါးကုိဖက္ၿပီး ရင္ခြင္ထဲၿပိဳင္တူ
ထည့္ထားလိုက္သည္။ လနြ ္ခ့ေဲ သာ ေလးႏွစ္ခန္႔က ႐ုံးခန္းထဲေရာက္လာခ့ဲေသာ စႏီၵႏွင့္
ယခုစႏၵီေတာ္ေတာ္ေလးကုိ ကြာျခားလွပါသည္။ ျမင္ပါမ်ား၍ လွသြားသည္မဟုတ္ဟု ရန္ႏုိင္တစ္ထစ္ခ်
ယံုၾကည္ပါသည္။ ပိန္ပိန္ပါးပါး မြဲေျခာက္ေျခာက္အသားအေရႏွင့္ ေဖြးေဖြးႏုႏု စုိအိအိ ေရေဆးငါးလုိ
ကုိယ္လံုးကုိယ္ေပါက္ ရွိလာေသာ တေသြးတေမြးလွေနေသာ စႏၵီမွာ သူ႔လီးရည္ေတြ ဝေနလုိ႔လား သူနဲ႔
တည့္လုိ႔လား မသိ။ ျမင္သူတကာ ေငးရေလာက္သည္။ ဘယ္လုိလွလွ သူကေတာ့ ယုတ္မာလွေသာ
အဆင့္အတန္းမရွိေသာ နည္းမ်ားျဖင့္သာ ကာမကုိ ဆက္ဆံသည္။ တစ္ေယာက္က မိုးမုိးလြင္။ သူမကေတာ့
ဆယ္ႏွစ္ကို ေတာ္ေတာ္ေလး စနြ ္းခ့ၿဲပီ ထင္သည္။ သူမလည္း အလွမပ်က္။ လွဆဲ လွၿမဲ။
ကိုယ္လံုးကုိယ္ေပါက္ လွသလုိ အဖုတ္ကလည္း လွေအာင္ ျပင္ၿမဲ။ ေရွ႕ေပါက္ေရာ ေနာက္ေပါက္ပါ
လုိးလုိ႔ေကာင္းၿမဲျဖစ္သျဖင့္ သူ လက္မလြတ္ႏုိင္ ျဖစ္ရျပန္သည္။ မုိးမုိးလြင္ ေစာက္ေမြးမ်ားမွာ
အၿမဲတမ္းပါးလွပ္ညီညာၿပီး သပ္သပ္ရပ္ရပ္ရွိသည္။
"မင္းလည္း ကိုယ့္အေမြးကုိယ္ အဲလုိ ျပင္တတ္ေအာင္ က်င့္ထား"
ေစာက္ေမြးမ်ား နည္းနည္းၾကမ္းစျပဳလာၿပီ ျဖစ္ေသာ စႏၵီကုိ သူ ခဏခဏမွာရသည္။
"အေမြးက အဓိကလား အေပါက္က အဓိကလားလုိ႔"
ကေလးပီပီ စိတ္ေကာက္ခ်င္သည္။
"အေမြးျပင္ထားေတာ့ ကေလးရယ္ သူတုိ႔က မင္းဟာေလးကုိ တသသျဖစ္ၿပီး ဆႏၵ
အၿမဲျဖည့္ေပးခ်င္ေအာင္ေပါ့"
မုိးမုိးလြင္က ဝင္ေျပာသည္။
"ဟြန္း သူတုိ႔ေကာင္းဖုိ႔အေရးကုိ အေမြးပါ ျပင္ေပးရဦးမယ္တဲ့ ဟြန္း စိတ္တုိလုိက္တာ"
သူက စႏၵီခါးကုိဖက္ကာ တင္လံုးကုိ ပြတ္ဆင္းရင္း တစ္ခါက စကားမ်ားကုိ ျပန္သတိရမိသျဖင့္ ၿပံဳးမိသည္။
ေနာက္ သူမ၏ ထူထဲလွေသာ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းကုိ ဖိနမ္းေပးမိသည္။ ႁပြတ္ခနဲ ျမည္ေအာင္ နမ္းသည္။
သူ႔ေနရာ ကုိယ့္ေနရာ ဝင္ထုိင္ၾကသည္။ မုိးမုိးလြင္က ညာဘက္စားပြဲ။ စႏၵီက ဘယ္ဘက္စားပြဲႏွင့္ သူက
အလယ္စားပြဲတြင္ ထုိင္လုိက္သည္။
"ကုိကိုက အိမ္ေဖာ္မေလးကုိလည္း ေျခေတာ္တင္ေသးတယ္ဆုိ"
"ညည္းဘယ္က ၾကားခ့တဲ ာလဲ"
"မမ ေျပာတာ"
"အမ္ ဘယ္ကၾကားတာတုန္း"
ရန္ႏုိင္က မုိးမုိးလြင္ဘက္ လွည့္ေမးသည္။
"ေစာက္ေကာင္မပါကာြ စားခိုင္းတ့ဲေဆး မစားလို႔ ေပၚကုန္တာ၊ ေတာ္ေသးတာေပါ့၊ သူ႔ကယို ္ဝန္ရေအာင္
ဖ်က္ခ်ခုိင္းၿပီး တျခားပုိ႔လုိက္ႏုိင္လုိ႔"
"ေတာ္ေတာ္ ေၾကာက္စရာပဲေနာ္၊ ကုိယ္ဝန္က ဘယ္ႏွစ္လလဲ"
"သံုးလတည္းပါကြာ"
မုိးမုိးလြင္ေရာ စႏၵီပါ ရန္ႏုိင္၏ လူမဆန္မႈကုိ ေတာ္ေတာ္ေလး လန္႔သြားသည္။ ဘယ္လုိမွ မေရွာင္ႏုိင္ေသာ
ကံၾကမၼာက ရန္ႏိုင္၏ ကာမခ်စ္သူအျဖစ္ ဘာေၾကာင့္ သူမတို႔ကုိ ဆြဲထည့္ခဲ့မွန္းမသိ။ သူ
ဆက္ဆံေစခ်င္သလို ဆက္ဆံေပးခ့လဲ ို႔လား မသိ။ ရန္ႏိုင္က ေတာ္ေတာ္ သေဘာေကာင္းပါသည္။
"ငါလည္း နည္းနည္းလြန္လြန္က်ဴးက်ဴး ဆက္ဆံလုိက္မိတယ္"
ခုိင္စုိးလင္း။
ဟုတ္သည္။ အိမ္ေဖာ္မနာမည္ကုိက တင္တင္စီးစီး။ သုိ႔ေသာ္ အိမ္ေဖာ္မ ပီသစြာ တစ္ေန႔
နည္းနည္းစီခုိးေနသည္။ သူ႔ အခန္းကုိ ရွင္းခုိင္းစဥ္ အိပ္ယာေအာက္ ထားထားေသာ ေငြထုတ္မွ
တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ဝက္ကုိ ဆြဲ၍ ရင္ၾကားထဲ ထုိးထည့္သည္ကုိ သူနဲ႔ ပက္ပင္းမိသည္။
"ဘာလုပ္တာလဲ"
ခုိင္စုိးလင္း ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ေလး ရပ္ေနသည္။ မိန္းမျဖစ္သူလည္း မရွိ။ ထမင္းခ်က္ အေဒၚက ျပန္ၿပီ။
မာလီက ၿခံထဲမွာ။ သည္ေတာ့...
ခုိင္စုိးလင္းက အကုန္ခၽြတ္ၿပီး ရပ္ေနသည္။ ေစာက္ဖုတ္ အေျခအေန တစ္ခ်က္ၾကည့္လုိက္သည္။
လုိးလို႔ေကာင္းမည့္ ပံုမဟုတ္ပါ။ အသားညိဳၿပီး ေစာက္ဖုတ္က မည္းေနသည္။ ေသးေတာ့ ေသးေသးေလး
ျဖစ္သည္။ မ်က္စိမွိတ္လုိးရင္ေတာ့ ေကာင္းခ်င္ေကာင္းမည့္ပံု။ မ်က္ႏွာၾကည့္ျပန္ေတာ့ နဖူးက
က်ဥ္းသည့္အထဲ အေၾကာက တြန္႔လုိက္ေသးသည္။ ပါး႐ုိးက်လည္း မလွ။ ႏႈတ္ခမ္းက စုတ္ခၽြန္းခၽြန္း။
အလကားရမည့္ကိစၥ ျဖစ္သျဖင့္ ေတာမီးကုိ ေခၽြးထြက္ေအာင္ လႈံလုိက္ဦးမည္။ သူ႔ခါးပတ္ကုိ ျဖဳတ္ခါ လီးကုိ
ေဖာ္လုိက္သည္။ ခုိင္စုိးလင္းကုိ ဒူးေထာက္ခုိင္းသည္။ ႏုိ႔တစ္လံုးကုိ ဆုတ္ကုိင္ကာ ေနာက္ေက်ာကုိ
ခါးပတ္ႀကိဳးေခါက္ျဖင့္ တစ္ခ်က္႐ုိက္သည္။
"ျဖန္း"
"အ"
ႏုိ႔ေနာက္တစ္လံုးကုိင္ၿပီး ေက်ာကုိ ခါးပတ္ေခါက္ျဖင့္ ေနာက္တစ္ခ်က္႐ုိက္သည္။ သူႏုိ႔ကုိ အေၾကာင္းမဲ့
ကုိင္ေနသည္ မဟုတ္။ ခုထိ စိတ္မလာေသးသျဖင့္ ကုိင္ေနျခင္း ျဖစ္သည္။ ေစာက္ေကာင္မက
ေစာက္႐ုပ္ေစာက္ရည္ကုိ တစ္စက္မွ မရွိ။ တိတ္ဆိတ္ေသာ ကုိယ့္အခန္းထဲ ႏွစ္ေယာက္သား
ကုိယ့္စိတ္ႀကိဳက္လုပ္ပုိင္ခြင့္ ရွိသည့္အတုိင္းအတာထက္ လြန္ေနသည့္တုိင္ လီးက မေတာင္။
ေတာ္ေတာ္စိတ္တုိလာသည္။
"ငါ့ဟာကုိ ငံုလုိက္၊ လႁပြတ္ပါ အကုန္ငံု"
ခုိင္စုိးလင္းက အျပစ္ရွိသူ ပီပီ ခုိင္းသမွ် လုပ္သည္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ သူမငံုႏုိင္ပါမည္။ ငပဲႀကီးက
ဘာမွမွ မထဘဲကုိး။ ေတာ္ေတာ္ က်က္သေရယုတ္မ။ လတံေရာ လႁပြတ္ပါငံုထားသည့္ ခုိင္စုိးလင္းေခါင္းကုိ
ခ်ဳပ္ကုိင္ထားၿပီး ေက်ာျပင္ကုိ ခါးပတ္ျဖင့္ ႐ုိက္ကစားသည္။
"ျဖတ္ ျဖတ္ ျဖတ္ ျဖတ္"
နည္းနည္းျဖစ္ျဖစ္ မ်ားမ်ားျဖစ္ျဖစ္ ေစာက္ေကာင္မခုိင္စုိးလင္းက နာသျဖင့္ ေအာ္သည္။ သုိ႔ေသာ္
ေအာ္လုိ႔မရ။ ကုိယ့္လီးႀကီးတစ္ေခ်ာင္းလံုးႏွင့္အတူ လႁပြတ္ပါ ငံုထားရသည္ မဟုတ္လား။
ခုိင္စုိးလင္းပါးစပ္ထဲေရာက္ေနေသာ ကုိယ့္လီးက ခုမွနည္းနည္း လႈပ္လႈပ္ရြရြျဖစ္လာသည္။
ခုိင္စုိးလင္းမွာလည္း မနက္စာမစားရေသးဘဲ ရွိစဥ္ လီးႀကီးကို ငံုထားေနရသျဖင့္ စိတ္လည္းညစ္၊ ငိုလည္းငုိ၊
နာလည္းနာျဖစ္လာသည္။ ငိုသံသ့သဲ ့ၾဲကားေတာ့ သူစိတ္နည္းနည္းႂကြလာသည္။ ခိုင္စိုးလင္းမွာ
တျဖည္းျဖည္းႀကီးလာေသာ လီးေၾကာင့္ လႁပြတ္ကုိ ငံုလို႔မရ ျဖစ္သြားသည္။
"ေစာက္ေကာင္မ ေရသာမခိုန႔ဲ အကုန္ျပန္ငုံစမ္း"
ေက်ာျပင္ကုိ နည္းနည္းျပင္းျပင္းေလး ႐ုိက္လုိက္သည္။ ငုိသံသဲ့သဲ့ေလး ထြက္လာသည္။ သုိ႔ေသာ္ လီးကုိ
မရမကငံုေသာ္လည္း ဘယ္လုိမွ လႁပြတ္ကုိ ငံုလုိ႔မရျဖစ္ေနသည္။ သူ႔ဟာက နည္းနည္းေနာေနာမွ
မဟုတ္တာ။ သုိ႔ေသာ္ ေၾကာက္ေနသူကို ၿဖဲေျခာက္ၾကသည္မွာ ဓမၼတာမဟုတ္လား။
"ပုိနာခ်င္ေနလား၊ ရေအာင္ငံု"
ခိုင္စိုးလင္းသည္ သူမအျပစ္န႔ဲ သူမမို႔ သူ႔ေပါင္ကို ဆုတ္ကိုင္က အာေခါင္စိုက္ေနေသာ သူ႔လီးထိပ္ကို
ဂ႐ုမစိုက္အားဘဲ ေၾကာက္ေၾကာက္န႔ ဲ လႁပတြ ္ကို ရေအာင္ငုံသည္။ လတံက အာေခါင္ကို စိုက္ဝင္ေနမွန္း
သူသိသည္။ ခိုင္စိုးလင္းမွာ တအတြ ္အတြ ္န႔ ဲ အန္သည္။ မ်က္ႏွာတြင္ မ်က္ရည္မ်ား ႏွာရည္မ်ား
လွ်ာရည္မ်ားႏွင့္ရႊဲေနသည္။ ခုိင္စုိးလင္း မေနႏုိင္ေတာ့သျဖင့္ ႐ုတ္တရက္ေနာက္ဆုတ္ကာ အသက္ကုိ
ခပ္ျပင္းျပင္း႐ႈသည္။ သူက ခါးပတ္ႀကိဳးျဖင့္ လည္ပင္းကုိ ဆြဲယူလိုက္သည္။ ခိုင္စုိးလင္းက
လက္အုပ္ခ်ီလုိက္သည္။ သူက လည္ပင္းမွ ဆြဲကာ ေပါင္ၾကားသုိ႔ လီးျပန္စုပ္ရန္ ဆြဲယူလုိက္ျခင္းျဖစ္သျဖင့္
လက္အုပ္က သူ႔လီးတည့္တည့္ ျဖစ္ေနသည္။
"ဒီမွာ ခိုင္စိုးလင္း မင္းလို ေစာက္ဆင့္မရိွတ့ဲ ေစာက္ေကာင္မကို ငါလ့ ီးစုပ္ခိုင္းရတာ ငါ့လီး ဘယ္ေလာက္
သနတယ္ထင္လဲ၊ ငါ့လီးကုိ နင္စုပ္ခြင့္ရတာ ကံေကာင္းတယ္မွတ္"
"ရႊတ္ ရႊတ္ ဟင့္ ဟင့္"
ခုိင္စိုးလင္းက သူ႔လီးကုိ လက္အုပ္ခ်ီရင္း ငုိေနသည္။
"ခုိင္စုိးလင္း"
"ရွင္"
"ေစာက္ေကာင္မ"
"အဲ အလဲ ိုေတာ့ မေခၚပါန႔ရဲ ွင္"
"ေအာင္မာ ေစာက္ေကာင္မက ရာရာစစ၊ နင့္လုိ ဟာမကုိ ငါက တက္ေဆာင့္တယ္ဆုိရင္ ငါသိကၡာက်တယ္
ဒီေတာ့ ငါ ေအးေဆးအိပ္ေနမယ္ အေပၚကေန ေဆာင့္ခ် နားလည္လား"
"မ မလုပ္ပါန႔ ဲ ကိုႀကီးရယ္ ေနာ ေတာင္းပန္ပါတယ္"
"မထူးပါဘူး၊ ပထမဆုံးအခ်ီေတာ့ ပါးစပ္န႔ဲ ၿပီးလိုက္တာပဲ ေကာင္းတယ္၊ ပါးစပ္ဟ"
သူက ေျပာရင္းဆုိရင္း ခုိင္စုိးလင္းေမးေစ့ကုိ ဆြဲသည္။ ခုိင္စုိးလင္းမ်က္ႏွာမွာ ေၾကာက္၍ေရာ
မ်က္ရည္မ်ားတံေတြးမ်ားေၾကာင့္ေရာ ေတာ္ေတာ္႐ုပ္ဆုိးေနပါသည္။ နဂုိရ္ကမွ ႐ုပ္ဆုိးရတဲ့အထဲ ဟု
သူေတြးမိသည္။ ခုိင္စုိးလင္း ပါးစပ္ကုိ မသိမသာဟေပးသည္။
"က်ယ္က်ယ္ဟ လွ်ာထုတ္"
လွ်ာကုိ မရဲတရဲ ထုတ္ေပးသည္။ သူက ပါးစပ္ထဲ တံေတြးမ်ားေထြးထည့္သည္။
"ငါ့ တံေတြးကို အရင္ၿမိဳလုိက္"
"အြတ္ ေဝါ့"
ခုိင္စုိးလင္းပထမေတာ့ ထိန္းကာ ၿမိဳခ်ေသးသည္။ ေနာက္ေတာ့ မရ။ အန္သည္။ သို႔ေသာ္ သူမလက္ဝါးေပၚ
အန္ခ်ျခင္း ျဖစ္သျဖင့္ တံေတြးမ်ား လက္ဝါးတြင္ ျပည့္ေနသည္။
"ျပန္ထည့္"
ခုိင္စုိးလင္းမွာ ေၾကာက္ေၾကာက္ျဖင့္ တံေတြးကုိ ျပန္ၿမိဳခ်သည္။ သူ ခုိင္စုိးလင္းလက္ကုိ
ေနာက္ျပန္ခ်ည္လုိက္သည္။ ဒူးေထာက္ထားခုိင္းၿပီး ပါးစပ္ကုိ ဟခုိင္းထားသည္။ သူေခါင္းကိုင္ကာ ပါးစပ္ထဲ
လီးကုိ ထုိးထည့္လုိက္သည္။
လီးရည္မ်ား ပါးစပ္ထဲ ထည့္လုိက္ေသာ္လည္း ျပန္ေထြးထုတ္သျဖင့္ ရင္တစ္ဝုိက္ေဖြးေဖြးျဖဴေအာင္
ေပက်ံေနေသာ ခုိင္စုိးလင္း၏ ေစာက္ဖုတ္ကုိ သူေျခမနဲ႔ ထုိးသည္။
"ေနာက္ေန႔ နင့္ေစာက္ဖုတ္ကုိ ေသခ်ာေဆးထား သြား"
မ်က္ႏွာကို ေျခဖဝါးန႔ဲ ေတာ့လိုက္ေတာ့ ခိုင္စိုးလင္း ေဘးတိုက္လဲက်သြားသည္။ ေနာက္မွ သတိရကာ
ေနာက္ျပန္ခ်ည္ထားေသာ ႀကိဳးကုိ ျဖဳတ္ေပးလုိက္သည္။ ခုိင္စုိးလင္း ကုန္း႐ုန္းထကာ
အဝတ္မ်ားေကာက္ယူသည္။ ထမီကုိ သူမ နင္းထားလုိက္သည္။ ခုိင္စုိးလင္းဆြဲသည္။ မရ။ ထုိ႔ေၾကာင့္
သူ႔ကုိေမာ့ၾကည့္သည္။
"သြား ေရသြားခ်ိဳး ျမန္ျမန္ခ်ိဳး နင့္ကို ဒီတုိင္းထားလုိ႔ မျဖစ္ဘူး"
ရန္ႏုိင္ခဏေစာင့္ေနေတာ့ ထမီအႏြမ္း အက်ႌအႏြမ္းနဲ႔ ခုိင္စုိးလင္း ေရာက္လာသည္။ အလွျပင္မထားဘဲ
ပကတိအတုိင္းဆုိေတာ့ လုိးခ်င္စိတ္ နည္းနည္းေပါက္သြားသည္။ သုိ႔ႏွင့္ ...
"အ... ဟုတ္ ဟုတ္လုိ႔လားဟင္"
"ဟုတ္တာေပါ့ကြာ သိပ္ဟုတ္တာေပါ့ ငါက ဖင္ခ်ရတာကုိ Carzy ျဖစ္တဲ့ေကာင္"
ခုိင္စုိးလင္းမွာ အဖုတ္အလုိးခံရမည္ထင္ေသာ္လည္း ဖင္ကုိ စလုိးခံရသျဖင့္ ေအာင့္သြားေလာက္သည္။
သုိ႔ေသာ္ သူကလည္း ခ်န္ထားေလ့ရွိသူ မဟုတ္။ လီးရည္ကုိေတာ့ ပါးစပ္ထဲ အကုန္သြင္းသည္။
အစပိုင္းေတာ့ ခိုင္စိုးလင္း ရံေြ သာ္လည္း ေနာက္ပိုင္း ေစာက္ေကာင္မခိုင္စိုးလင္းက ပါးစပ္န႔ဲဘဲ
ဇာတ္သိမ္းခုိင္းေတာ့သည္။ သူလည္း အႀကိဳက္ေတြ႕ကာ ႏႈံးက်သြားေလာက္ေအာင္ကုိ
ခဏခဏဆြဲဆြဲေပးလုိက္သည္။
"ေစာက္ေကာင္မ"
"ရွင္"
"ဖူးကား လာၾကည့္၊ ငါ့လီးေပၚ ဖင္န႔ဲ ထိုင္ေဆာင့္စမ္း"
ခုိင္စုိးလင္းက ထမီခၽြတ္ကာ ဖူးကားၾကည့္ရင္း သူ႔လီးေပၚ ဖင္နဲ႔ေဆာင့္ခ်သည္။ သူက ေဆးလိပ္ဖြာရင္း
ဖူးကားၾကည့္ရင္း ျမန္ျမန္ေဆာင့္ကြာ ဟု ေလာေလာေပးသည္။ ခုိင္စုိးလင္းမွာ
ေတာ္ေတာ္ဟုိက္သြားသည္အထိ ေဆာင့္သည္။
"ေမာရင္ ထုိင္စုပ္"
ခိုင္စိုးလင္းက ကတြ တန႔ ဲ ထိုင္ခ်ကာ လီးကို စုပ္သည္။
"ထြက္ေတာ့မယ္ ထြက္ေတာ့မယ္ ဟူး ဟူး"
ခုိင္စုိးလင္းက ထိပ္ကို ငံုထားကာ လက္ျဖင့္ ကြင္းထုသည္။ လီးရည္မ်ား ပါးစပ္ထဲ တျဗစ္ျဗစ္ဝင္သည္။
"ျပစမ္း"
ခုိင္စုိးလင္းက လီးရည္ျပည့္ေနေသာ သူ႔ပါးစပ္ကုိ ဟျပသည္။
"နင္ ရုပ္မလွသေလာက္ စုပ္အားလည္း ညံ့တယ္၊ င့ါတံေတြးေတြ ထည့္ေပးဦးမယ္"
သူက တံေတြးေလးငါးခ်က္ ေထြးထည့္ေပးသည္။ ပလုပ္က်င္းဆုိသျဖင့္ ခုိင္စုိးလင္း ပလုပ္က်င္းသည္။
ၿမိဳခ်ဆုိသျဖင့္ ခုိင္စုိးလင္း ၿမိဳခ်သည္။
"ငါလည္း လရည္ေတြကုိ သိပ္မသြင္းျဖစ္ဘဲနဲ႔ ဘယ္ကေန ဘယ္လုိ ကုိယ္ဝန္ရသြားမွန္း မသိဘူး၊ အဲဒါ
မနည္းဖ်က္ခုိင္းလုိက္ရတယ္ေလ"
ရန္ႏုိင္က မုိးမုိးလြင္ႏွင့္ စႏၵီကုိ ခုိင္စုိးလင္းႏွင့္အေၾကာင္း ရွင္းျပသည္။
"စႏၵီ..."
"ရွင္ကုိကုိ"
"မင္းရ႕ ဲ ႏႈတ္ခမ္းအိအိေထြးေထးြ အရသာန႔ ဲ မင္းလွ်ာရ႕ဲ ႏူးအိတ့ဲ အရသာေလးကို ငါ့လီးက ဆာေနၿပီ
လာၿပီးျပဳစုေပးလုိက္ပါဦး"
ရန္ႏုိင္က သူ႔ထုိင္ခံုကုိ အလယ္သုိ႔ ဘီးလွိမ့္သြားသည္။ စႏၵီက ထလာကာ သူ႔ေပါင္ၾကားထဲ ဝင္ထုိင္သည္။
ေဘာင္းဘီဇစ္ကုိ ျဖဳတ္ကာ လီးကိုဆြဲထုတ္လုိက္သည္။ ၿပီးေတာ့ လက္ျဖင့္ အသာေလး ဆုတ္ကုိင္ေပးရာ
လီးက ထလာသည္။ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္း အိအိျဖင့္ လီးထိပ္ကုိ ဖိလုိက္ေတာ့ ဆိမ့္ေနသည္။ လီးေအာက္ပုိင္း
အေၾကာႀကီးကုိ လွ်ာဖ်ားျဖင့္ လ်က္လုိက္ေတာ့ "ဝူး" ဟု ရန္ႏုိင္က ညည္းသည္။
"မုိးမုိးလြင္"
"ရွင္ ေမာင္"
"မရ႕ဲ ဟုိဇာတ္လမ္းကုိ ေျပာျပပါလား"
"ဘယ္ဇာတ္လမ္းတုန္း"
"ဟို ကေလးအေဖန႔ေဲ လ"
"ဟင္ သူမ်ားရ႕ဲ အတိတ္ဆုိးႀကီးကုိ ေျပာခ်င္ပါဘူး"
"ေျပာပါ၊ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ဆိုေတာ့ နားေထာင္ရတာ ပိုဖီးလ္ျဖစ္တယ္၊ အင္တာနက္ေပၚ ဖတတ္ ့ဲ ဝတၳဳကို
နားေထာင္ရတာ လုပ္ဇာတ္မွန္းသိေတာ့ ဖီးလ္မလာဘူး။ လုပ္စမ္းပါ"
"အရင္လကလည္း ေျပာရေသးတယ္ေနာ္"
"အင္း၊ ခုတေလာ အသစ္ကုိ လုိးခ်င္စိတ္ေပၚေနတာ၊ အဲဒီလုိ ဇာတ္လမ္းေလးနဲ႔ ေျဖသိမ့္ေနရတာ"
"ဟြန္႔..."
မုိးမုိးလြင္က အတိတ္မွ သူမျဖစ္ရပ္ကုိ ေျပာျပသည္။
အခန္း (၄)
"သားေလးေကာ"
"သားေလး ေနမေကာင္းဘူးဆရာမ၊ အခန္းထဲ သိပ္ထားတယ္၊ ဝင္ၾကည့္သြားပါဦး"
"ဟင္ ဟုတ္လား"
မုိးမုိးလြင္က ဘုမသိ ဘမသိ ကေလးငယ္ အခန္းထဲသုိ႔ ဝင္လုိက္သည္။ ကေလးကုိ စာသင္ေပးရင္း
သံေယာဇဥ္တြယ္မိသည္။ ကုိ႐ူပကေတာ့ သူ႔ခြင္ထဲ ေရာက္လာေသာ မုိးမုိးလြင္၏ တင္လံုးကုိ ၾကည့္ရင္း
အခန္းထဲ ေရာက္ေအာင္ ေတာ္ေတာ္ေလး ေစာင့္ရသည္။ တကယ္လည္း ကေလးက ေနမေကာင္းပါ။
သုိ႔ေသာ္ ဘြားေအျဖစ္သူက စိတ္မခ်ျဖစ္ကာ လာေခၚသြားသည္။ ကေလးက မိတဆုိးေလးမုိ႔ သူ
မျပဳစုတတ္မွာကုိ စုိးရိမ္ကာ ေခၚသြားျခင္း ျဖစ္သည္။ ကေလးက သံုးႏွစ္ဆုိေတာ့ ေတာ္ေတာ္ငယ္သည္။
မိန္းမဆံုးေတာ့ အိမ္နီးခ်င္းလည္းျဖစ္ နဂုိရ္လည္း ခင္ရင္းစြဲရွိသမုိ႔ မုိးမုိးလြင္က ကေလးကုိ လာထုိင္းေပးရင္း
စာေလးသင္ေပးသည္။ ကေလးကို င့ညဲ ာၿပီး ေနာက္မိန္းမ မယူခ့ဲေသာ္လည္း ၾကာေတာ့ ဟိုဟာကို
ဆာလာသည္။ မုိးမုိးလြင္ကလည္း တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ဝတ္လာသည့္ အဝတ္အစားမ်ားက စိန္ေခၚေနသလုိ
ျဖစ္ေနသည္။
"ကေလးက ဘယ္မွာလဲဟင္"
႐ူပ အခန္းတံခါးပိတ္ၿပီး Lock ခ်လုိက္ေတာ့ မုိးမုိးလြင္က သေဘာေပါက္လုိက္သည္။
"ရွင္ မယုတ္မာန႔ေဲ နာ္"
မုိးမုိးလြင္ မ်က္ႏွာက က်ားရဲမ မ်က္ႏွာသြင္ ခ်က္ခ်င္းေျပာင္းသြားသည္။ က်ားရဲမလည္း
က်ားရထဲ ီးန႔ေဲ တ႕ြ လွ်င္ ႐ံႈးရမည္ မလြပဲ ဲ မဟုတ္လား။
"လြတ္ေနာ္ လြတ္"
သူဖက္ကာ နမ္းေတာ့ မုိးမုိးလြင္ ႐ုန္းသည္။ ခါးကုိ ေပြ႕ထားကာ ပါးကို တရႊတ္ရႊတ္နမ္းသည္။ မုိးမုိးလြင္
ေရွာင္ေသာ္လည္း မရ။ တင္ႏွစ္လံုးကုိ ႀကံဳးကုိင္ဆုတ္ကာ ပင့္ထားေတာ့ သူမ အင့္ခနဲကုိ ျဖစ္သြားသည္။
သူမလည္တုိင္ကုိ ကုိက္ထားလုိက္သည့္ပံုမွာ သူမဘယ္လုိလုပ္လုပ္ မရရေအာင္ ကာမကုိ ယူေတာ့မည္မွန္း
ေသခ်ာသြားေစသည္။
"ကုိ႐ူပ"
"..........."
႐ူပ ဘာမွ မေျပာဘဲ တင္ႏွစ္လံုးကုိ ဆုတ္ကာ ပင့္သည္။
"ကုိ႐ူပ"
"............"
"ကၽြန္မ ကၽြန္မ ရွင့္ဆႏၵကုိ လုိက္ေလ်ာေပးပါ့မယ္ လြတ္ပါရွင္ လြတ္ လြတ္ပါေနာ္"
မရပါ။ ႐ူပ မလြတ္ပါ။ သူမကုိယ္လံုးကုိ ဆဲြယူကာ ကုတင္ေပၚပစ္အိပ္သည္။ ဆုိဖာမ်ားက အိခနဲ ကုိယ္ထဲ
ျမဳပ္ဝင္သြားသည္။ ႐ုန္းရင္းဆန္ခတ္ အေနအထားထဲမွ ႐ူပက ထမီကုိ အတင္းဆြဲခၽြတ္သည္။ သူမက ထမီကုိ
ၿမဲေအာင္ ဝတ္ထားသျဖင့္ ေတာ္ေတာ္ခၽြတ္ရခက္သည္။
"ျဖည္းျဖည္းခၽြတ္ပါ"
အတင္းဆြဲခၽြတ္သျဖင့္ ေတာ္ေတာ္နာသည္။ အက်ႌကုိပင့္ျပန္သည္။ ဘရာက အခုိင္အမာမုိ႔ ႏုိ႔ကုိ ကုိင္မရ
ျဖစ္ျပန္သည္။ ႐ူပက အတင္းဆြဲပင့္သျဖင့္ ႏုိ႔လည္း ေတာ္ေတာ္နာသည္။
"ဖယ္ပါ၊ ရွင့္စိတ္တုိင္းက် ေနေပးပါ့မယ္"
မရပါ။ ႐ူပက သူကုိယ္တုိင္လုပ္ရမွ ေက်နပ္ဟန္ရွိပါသည္။ ဘရာကုိ အတင္းဆြဲခၽြတ္သည္။
ႏုိ႔တစ္လံုးေပၚေတာ့ အတင္းကုိင္သည္။ ေတာ္ေတာ္ဆုိးသည့္လူ။ စုိ႔သည္။ ေပါင္ၾကားကုိ ဆြဲပြတ္သည္။
ေယာက်္ားတစ္ေယာက္၏ အျပဳအစုကုိ မခံဖူးေသာ မုိးမုိးလြင္မွာ ၾကမ္းတမ္းေသာ အျပဳအမူမ်ားေအာက္
တိမ္းေမွာက္ေနၿပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း ဤအထာကုိ ႐ူပက မသိ။ သူသိသည္က ဤအပ်ိဳမေခ်ာေခ်ာေလးထံမွ
ကာမကုိ ခက္ခဲစြာ ရယူမွ ရမည္ဟုသာ သိထားသည္။
မုိးမုိးလြင္။
အျပင္အဆင္ေၾကာင့္ မဟုတ္လည္း သူမဝတ္ပံုစားပံုက ေတာ္ေတာ္အခ်ိဳးက်သည္။ ရင္နဲ႔တင္က
ျပည့္ျပည့္က်ပ္က်ပ္မုိ႔ ျမင္ေတြ႕လုိက္တုိင္း အသည္းယားေစသည္။ ယေန႔ သူမက ထမီအနက္ေရာင္တြင္
စိန္ပြင့္လုိ အပြင့္ေသးေသးေလးမ်ား ပါေသာ ပြင့္႐ုိက္ထမီဝတ္လာသည္။ အက်ႌက
အတြင္းအက်ႌအနက္ျဖစ္ၿပီး အျပင္မွ အျဖဴေရာင္ အက်ႌေလး ဖံုးဝတ္လာသည္။ ခုေတာ့ အက်ႌမ်ား မရွိေတာ့။
ဘရာအနက္ေရာင္ႏွင့္ အတြင္းခံအနက္ေရာင္ေလးသာ တစ္ကုိယ္လံုးတြင္ က်န္သည္။ အေရးထဲ ႐ူပက
သူ႔ပုဆုိးသူခၽြတ္ရာတြင္ လႊဲေနေသးသည္။ အထက္သုိ႔ခၽြတ္ၿပီးကာမွ အဆင္မေျပသျဖင့္
ေအာက္သုိ႔ဆြဲခၽြတ္ခ်ရသည္။ ထုိအခ်ိန္ သူမ႐ုန္းထလုိက္လွ်င္ ရေသာ္လည္း သူမဟန္ေဆာင္သာ ႐ုန္းသည္။
သူမအတြင္းခံကုိ တစ္ဝက္ေလာက္ခၽြတ္ၿပီး အေပၚမွ တက္ခြသည္။
"ႁပြတ္"
"အြတ္"
သူမ ေတာ္ေတာ္ေအာင့္သြားသည္။ ေတာ္ေသးသည္။ ခုနကတည္းက သူမစိတ္လာကာ
ေစာက္ရည္မ်ားစုိေနေသာေၾကာင့္ ေရွာေရွာ႐ႈ႐ႈဝင္သြားသည္။ လူပ်ိဳမဟုတ္ေတာ့လည္း အေပါက္ကုိေတာ့
တည့္ေအာင္ ထုိးႏုိင္သည္ေလ။ မုိးမုိးလြင္မွာ အပ်ိဳလည္းျဖစ္ ပထမအႀကိမ္လည္းျဖစ္ေသာ ထုိကိစၥကုိ
ၿပီးသြားသည့္တုိင္ ေစာက္ဖုတ္နာသည္ကလႊဲ၍ ဘာမွ ေကာင္းေကာင္း မခံစားလုိက္ရ။ တစ္ခုပဲ
ေကာင္းေကာင္းသိသည္။ သူမ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ ေအာ္ရသည္။
လိုးလို႔ၿပီးသည့္ေနာက္ ေတာ္ေတာ္န႔ ဲ မထဘဲ သူမေပၚ ေမွာက္အိပ္ေနေသာ ႐ူပကို သူမတြန္းထုတ္သည္။
"ေဖာက္"
သူမေစာက္ဖုတ္တြင္ စိမ္ထားေသာ လီးက ကၽြတ္ထြက္သြားသည္။ ႐ူပက ခုမွ ကမန္းကတန္းထသည္။
မုိးမုိးလြင္က သူမအဝတ္ကို ေကာက္ကာ ျပန္ဝတ္သည္။ ႐ူပမွ ဘာစကားမွ မစသျဖင့္ သူမလည္း ဘာမွ
မေျပာဘ ဲ ထကြ ္လာခ့သဲ ည္။ ေပါင္ၾကားထေဲ တာ့ ေအာင့္လ်က္။ ဟန္ေဆာင္ကာ အိမ္ျပန္ခ့ဲသည္။ ေရကို
အဝခ်ိဳးပစ္သည္။
"မင္းလာရဲေသးသားပဲ"
ေနာက္တစ္ေန႔ သူမေရာက္သြားေတာ့ ႐ူပက ဆီးႀကိဳေျပာသည့္စကား။ ပါးနားေတြ လိမ့္႐ုိက္ပစ္ခ်င္စိတ္ကုိ
ေပါက္သြားေသာ္လည္း သူမဟန္ေဆာင္လုိက္သည္။
"ပတ္ဝန္းက်င္က ဘာလဲ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆုိတာကုိ အထင္မခံႏုိင္ဘူး၊ အေမးမခံႏုိင္ဘူး"
"ကုိယ့္ကုိ ခ်စ္လုိ႔ မဟုတ္ဘူးလား"
"ေဝးေသး ရွင့္လုိ အူေၾကာင္ေၾကာင္ကုိ စိတ္ကူးထဲေတာင္ မထည့္ဘူး၊ မိန္းမ ဘယ္လုိ ရသလဲကုိ
စဥ္းစားလုိ႔ကုိ မရဘူး"
မုိးမုိးလြင္က ဆြေပးသလုိ ႐ူပရ႕ဲ ေယာက်္ားမာနကုိ ထိခုိက္ေလၿပီ။ ႐ူပ မခုိးမခန္႔ေလးၿပံဳးလုိက္သည္။
ထုိအၿပံဳးေအာက္တြင္...
႐ူပက မုိးမုိးလြင္ကုိယ္လံုးကုိ ေပြ႕ခ်ီလုိက္သည္။ သူမလက္ထဲမွ ပုိက္ဆံအိတ္ကုိ ယူကာ
ေနရာတက်ထားလုိက္သည္။ အက်ႌကုိ စခၽြတ္သည္။ နားသယ္စမ်ားကို မထိတထိနမ္းသည္။
ႏႈတ္ခမ္းခ်င္းနီးနီးကပ္ကပ္ထားကာ လက္ကုိ ေနာက္ပုိ႔၍ ဘရာႀကိဳးကုိ ျဖဳတ္သည္။ မုိးမုိးလြင္က
နမ္းမည္ထင္ေသာလည္း မနမ္းသျဖင့္ မုိးမုိးလြင္ ေနရခက္သြားသည္။ ႏုိ႔ႏွစ္လံုးကုိ ပြတ္သည္။ ေနာက္
လည္တုိင္မ်ားကုိ နမ္းသည္။ သူမ ေမာ့တက္သြားသည္။ ႏုိ႔ကုိ အေပၚယံသာ ပြတ္သည္။
သူမနားရြက္ဝန္းက်င္ကုိနမ္းေနသျဖင့္ သူမက လွည့္နမ္းေသာ္လည္း ႐ူပက ေရွာင္ကာ နမ္းသည္။ မုိးမုိးလြင္
ဖီးပုိတက္လာသည္။ ေပါင္ေပၚတင္ထားေသာ သူမလက္ကုိ ဆြဲယူၿပီး႐ူပက လီးကုိ ကုိင္ခုိင္းသည္။ သူမက
လက္ျပန္ကုိင္ေပးသည္။ သူမႏုိ႔ႏွစ္လံုးကုိ ဆြဲယူၿပီး စုိ႔သည္။ သူမေခါင္းကုိ သိမ္းဖက္ကာ
ႏႈတ္ခမ္းခ်င္းစုပ္သည္။
႐ူပက သူမကို ေပါင္ၾကားထဲထည့္ကာ ေနာက္မွ ဖက္သည္။ ႏုိ႔ႏွစ္လံုးကုိ ၿပိဳင္ကစားသည္။
သူမေကာ့ေနသည္။ မုိးမုိးလြင္က ႐ူပရင္ခြင္ထဲကုိ မွီလုိက္သည္။ ထမီကုိပင့္လုိက္သည္။
"ဒီေန႔ေတာ့ လိေမၼာ္ေရာင္ေလးန႔ ဲ လွလနြ ္းတယ္"
သူမ ထမီေရာင္ကုိ ေျပာခ်င္းျဖစ္သည္။ သူမအတြင္းခံကုိ အျဖဴေရာင္ ဝတ္ထားသည္။ ေနာက္မွဖက္ကာ
အတြင္းခံထဲ လက္ႏႈိက္သည္။ အဖုတ္ကုိ လက္ေခ်ာင္းမ်ားျဖင့္ ပြတ္သည္။ ေနာက္မွ ပခံုးကုိ နမ္းသည္။ သူမ
ျပန္နမ္းခ်င္ေသာ္လည္း နမ္းမရ ျဖစ္ေနသည္။ သူမ ပုိဖီးလ္တက္လာသည္။ လက္ခလယ္ျဖင့္ ေစာက္ေစ့ကုိ
ဆတ္ဆတ္ေလး ကုတ္သည္။ ႏုိ႔ကုိလည္း ကုိင္ဆုတ္ထားသည္။ ခုေတာ့ သူမေမာရၿပီ။ သူမမ်က္ႏွာကုိ
ဆြဲေမာ့ကာ ႏႈတ္ခမ္းခ်င္းစုပ္သည္။ ေစာက္ေစ့ကုိ ကလိေနျခင္းေၾကာင့္ ဖီးလ္ပုိလာသည္။ သူမကုိ
လွဲအိပ္ေစသည္။ ေပါင္တစ္ဖက္ကုိ မခ်ီကာ အတြင္းခံမခၽြတ္ေသးဘဲ ႏႈတ္ခမ္းျဖင့္ ေစာက္ေစ့ကုိ စုပ္သည္။
ႏုိ႔ကုိလည္း လွမ္းကုိင္ထားသည္။ သူမေလးဖက္ေထာက္သည္။ အဖုတ္ကုိ မျပတ္ႏႈိက္သည္။
သူမထမီေရာ အတြင္းခံပါ အကုန္ခၽြတ္သည္။ ေစာက္ပတ္ထဲ လက္ခလယ္သြင္းကာ တဆတ္ဆတ္ႏွင့္
ထုိးသည္။ သူမ တဆတ္ဆတ္တုန္ေနသည္။ ေစာက္ဖုတ္ထဲ လက္ခလယ္က အကုန္ဝင္သည္ မဟုတ္ဘဲ
တစ္ဆစ္ေက်ာ္ေက်ာ္မွ် သြင္းကာ ကေလာ္ေနျခင္း ျဖစ္သည္။ ေအာက္မွ ေစာက္ေစ့ကုိ ေကာ္တက္ၿပီး
အေပၚမွ ႏႈတ္ခမ္းျဖင့္ စုပ္ကာ တစ္ဖက္ျဖင့္ ႏုိ႔ကုိ ပြတ္ေခ်သည္။ ကုိ႐ူပက သူမေစာက္ေစ့ကုိ စုပ္ရင္း
အက်ႌကုိခၽြတ္သည္။ သူမေျခမ်ားက ကုိ႐ူပေက်ာကုိ ပြတ္မိသည္။ သူမဖင္ေပါက္မွ အေပၚသုိ႔
လ်က္တက္သည္။ သူမ စိတ္မထိန္းႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္ရသည္။ သူမေခါင္းကုိ ခါယမ္းကာ ညည္းေနရသည္။
"ႀကိဳက္လား"
"အင္း အင္း"
သူမညည္းကာ အေျဖေပးရသည္။ သူမေခါင္းကို မထူကာ ႏႈတ္ခမ္းခ်င္း စုပ္သည္။ ေနာက္ အဖုတ္ကုိ
ျပန္စုပ္သည္။ သူမေပါင္ႏွစ္ဖက္ကုိ အထက္သုိ႔ပင့္ကာ ကားေအာင္ ဖိထားၿပီး ေစာက္ေခါင္းထဲကုိ လွ်ာနဲ႔
ထုိးထည့္ရာ မုိးမုိးလြင္မွာ မူးမုိက္ေနေအာင္ ခံစားရ၏။ သူမတင္လံုးကုိလည္း ေနရာစံုေအာင္ နမ္းေလသည္။
ေစာက္ေစ့ကုိ ႏႈတ္ခမ္းျဖင့္ ဆြဲနမ္းေလရာ မုိးမုိးလြင္မွာ ေကာ့၍ ေန၏။ ႐ူပက ေပါင္တစ္ဖက္ကုိ ထမ္း၍
ေစာက္ဖုတ္ကုိ စုတ္သည္။ သူမက လက္ေနာက္ျပန္ေထာက္ကာ တေလာကလံုး ေမွာင္က်ေနေတာ့၏။
မ်က္လံုးမ်ား မဖြင့္ႏုိင္ပါ။ ႏႈတ္ခမ္းလည္း မပိတ္ႏုိင္ပါ။ ႐ူပမ်က္ႏွာေပၚ ခြထုိင္ရင္းက သူမမွာ
တြန္႔လိမ္ေနသည္။ ေကာ့တက္ေနသည္။ ႐ူပက ေဘးတြင္ ထုိင္ကာ သူမအဖုတ္ကုိ ႏႈိက္ကစားသည္။
တစ္ဖက္က ႏုိ႔ကုိင္ၿပီး ဖိထားသည္။ သုိ႔ေသာ္ သူမေကာ့တက္ေနရသည္။
ႏႈတ္ခမ္းခ်င္းစုပ္ၿပီး ကုိ႐ူပက သူမေခါင္းကုိ ေအာက္သုိ႔တြန္းခ်ေတာ့ လီးစုပ္ခုိင္းမွန္း သူမသိလုိက္သည္။ သူမ
တစ္ခါမွ လီးမစုပ္ဖူးပါ။ အလုိးပင္ မေန႔က တစ္ခါသာ ခံရဖူးသည္။ ၾကားဖူး႐ံုပဲ ၾကားဖူးေသာ ကိစၥ။
ၾကားဖူးတာေတာင္ သူငယ္ခ်င္းထဲမွ တစ္ေယာက္က ထုိကိစၥအားသန္ၿပီး ႀကိဳက္ကုန္းလုိက္လုပ္သျဖင့္
ဘယ္ဘဲက ဘယ္လုိ စသျဖင့္ ေျပာၿပီး ဘယ္လိုပံုစံစသျဖင့္ ေျပာျပဖူးေသာေၾကာင့္သာ ၾကားဖူးျခင္းျဖစ္သည္။
သုိ႔ေသာ္ မသင္ဘဲ တတ္သည့္ ကိစၥမ်ားထဲတြင္ ဤကိစၥလည္း ပါဝင္သမုိ႔ မုိးမုိးလြင္တစ္ေယာက္
မတ္ေနေသာ လီးအရင္းကုိကုိင္ကာ ငံုခ်လုိက္သည္။ ႏွာေခါင္းသုိ႔ ဘာအနံ႔မွန္းမသိ တုိးဝင္လာသည္။
လွ်ာတြင္လည္း ငံသလုိလုိ အရသာ ခံစားရသည္။ သုိ႔ေသာ္ မရြံမိပါ။
"မင္းက ဒါေၾကာင့္ ငါ့ကုိ အူေၾကာင္ေၾကာင္လုိ႔ ေျပာတာကိုး"
သူမကုိ ကၽြမ္းက်င္ၿပီးသားဟု ႐ူပထင္သည္ေလ။ ရပါတယ္။ ကိစၥမရွိ။ ႐ူပက သူမတင္လံုးကုိ ဆြဲလုိက္သည္။
သူမ၏ တင္လံုးမ်ားကုိ စိတ္ႀကိဳက္ကုိင္ကာ ၿဖဲလုိက္ ပူးလုိက္လုပ္သည္။ သူမကေတာ့ လီးကုိသာ
တြင္တြင္စုပ္ေပးသည္။
႐ူပက ပက္လက္အိပ္ေနေသာ မုိးမုိးလြင္၏ ဒူးကုိ ေကြးကာ ေမွက္အိပ္ၿပီး သြင္းထည့္လုိက္သည္။ လီးက
မလြဲမေခ်ာ္ ဝင္သြားသည္။ မုိးမုိးလြင္မွာ အဆာလြန္ေနၿပီ ျဖစ္သျဖင့္ နာရေကာင္းမွန္း မသိ။ သုိ႔ေသာ္
ညည္းေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ညည္းမိသည္။ နာလုိ႔ ညည္းျခင္း မဟုတ္ဘဲ ေကာင္းလုိ႔ ညည္းျခင္းျဖစ္သည္။
႐ူပက သူမကုိ ဆြဲထူသည္။ ၿပီးေတာ့ ေနာက္ကုိ မီွခ်သည္။ သူမက အေပၚက ျဖစ္သြားသည္။
ဒူးတုတ္အခြလုိက္ျဖစ္သြားသည္။ ကုတင္ေခါင္းရင္း ဘားတန္းကုိ ဆုတ္ကုိင္လုိက္သည္။ ႐ူပက
သူမတင္ႏွစ္လံုးကုိ ဆုတ္ကုိင္ၿပီး ပင့္တင္လုိက္ ဆြဲခ်လုိက္ လုပ္သည္။ လီးက ျဖည္းညင္းစြာ
သူမေစာက္ဖုတ္ထဲ ဝင္လုိက္ ထြက္လုိက္ျဖစ္ေနသည္။ တင္လံုးကုိ ပင့္တင္လိုက္လွ်င္ သူမႏုိ႔က
အေပၚေရာက္သြားသျဖင့္ ႐ူပက အသင့္စုိ႔သည္။
"အားလည္း မရဘူး ေညာင္းလည္း ေညာင္းလာၿပီ"
တကယ္ အားမရပါ။ သူမတင္လံုးကုိ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ပင့္တင္သည္။ ဆြဲခ်သည္။ လီးလံုးက ေစာက္ဖုတ္ထဲ
ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ဝင္ထြက္သည္။
"ကုိယ္တုိင္ ေဆာင့္ခ်ေလ"
သူမက ႐ူပပခံုးကုိကုိင္ကာ ေဆာင့္ခ်သည္။ ႐ူပေကာ့ထားေပးေသာ္လည္း အားမရ။ ႐ူပက သူမႏုိ႔သီးဖ်ားကုိ
ပြတ္ေခ်ေနသည္။ သူမက အဆာလြန္ေန၍လား မသိ။ အားမရသလုိ ျဖစ္ေနသည္။ သူမ တိတ္ဆိတ္စြာ
ေဆာင့္ခ်ေနသည္ကုိ ႐ူပက ခ်က္ခ်င္းသေဘာေပါက္သည္။
မွန္တင္ခံုေပၚ သူမေပါင္တစ္ဖက္ တင္သည္။ သူမမ်က္ႏွာကုိ ေဘးတစ္ေစာင္း တြန္းကပ္ထားသည္။
သူမေစာက္ဖုတ္ ဘယ္လုိ ေနမည္နည္း။ ႐ူပက တင္တစ္ျခမ္းကုိ တြန္းကာ သြင္းထည့္သည္။
ေစာက္ပတ္လမ္းေၾကာင္း၏ ေဘးသားမ်ားကုိ လီးက ေတာက္ေလွ်ာက္ထုိးဝင္သျဖင့္ တစ္ကုိယ္လံုး
က်ဥ္ထြက္သြားသည္။ ႐ူပမွ လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ သူမလည္ပင္းကုိ ခ်ဳပ္ထားသည္။ သူမပါးျပင္မွာ
မွန္တြင္ကပ္ေနသည္။ ဖ်တ္ခနဲ သူမ႐ုပ္ကုိ လွမ္းျမင္ျမင္ေနရသည္။ ေတာ္ေတာ္နာသျဖင့္ ႐ႈံ႕မဲ့ေနသည့္ပံုစံ။
"အ.................."
ေလးငါးခ်က္ေလာက္ ေဇာင္းကုိ ထုိးသျဖင့္ သူမ ေတာ္ေတာ္ကုိ ေအာ္ညည္းမိသည္။ ေနာက္
ခပ္သြက္သြက္ပင္ လုိးသည္။ ခုမွ အာသာနည္းနည္းေျပလာသလုိ ရွိလာသည္။ သူမခပ္တုိးတုိးညည္းသည္။
ညည္းသံတုိးသျဖင့္ ႐ူပက အားကုန္ လုိးသည္။
"အား ဟား အား ဟား အြန္း ဟား အုိး ဟား"
"ဝူး ရွီး ဝူး ရွီး"
သည္တစ္ႀကိမ္ေတာ့ သူမတကယ္ အံကုိ ႀကိတ္ထားရသည္။ ေတာ္ေတာ္ၾကာလာၿပီ မဟုတ္လား။
ေစာက္ဖုတ္လည္း ပူလာေလၿပီ။ ႐ူပက ခါးေစာင္းကုိ ကုိင္ကာ ေတာက္ေလွ်ာက္လုိးသည္။
မုိးမုိးလြင္ ဇက္ပုေလာက္ေအာင္ နာသည့္ ခံနည္းမ်ိဳးျဖင့္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ေျပာင္းသည္။ ႐ူပက
ခံုတြင္ထုိင္သည္။ သူမက ေနာက္ျပန္ဖက္ကာ ကုိယ့္ဟာထဲ ကုိယ္တုိင္ ျပန္ကုိင္သြင္းၿပီး ေဆာင့္ခ်ရသည္။
႐ူပက သူမ ဗုိက္သားကုိ တစ္ဖက္ ေပါင္တစ္ဖက္ကုိ တစ္ဖက္ ေပြ႕ထားသည္။ အခ်က္က်ေအာင္
ေဆာင့္ေစသည္။ ေျခတစ္ဖက္က ႐ူပေပါင္ေပၚ တင္ထားသည္။ ေျခႏွစ္ဖက္တင္လုိက္သည္။ မုိးမုိးလြင္သည္
႐ူပ၏ ေပါင္ႏွစ္ဖက္ေပၚ တက္ထုိင္ကာ ေဆာင့္ေၾကာင့္ထုိင္လွ်က္ ေဆာင့္ခ်သည္။ ေဆာင့္ခ်ရင္း
သူမထိန္းထားသည့္ၾကားက သူမေစာက္ရည္ထြက္သည္။
အခန္း (၅)
တကယ္တမ္း ေစာက္ရည္ထြက္ေနသူမွာ အမႈသည္မ်ား ျဖစ္ၾကေသာ မုိးမုိးလြင္၊ စုျမတ္ႏွင့္ စႏၵီတုိ႔၏
ထြက္ဆုိခ်က္ကုိ ကြန္ပ်ဴတာျဖင့္ မွတ္တမ္းတင္ေနေသာ ေရွ႕ေနမေလး သီရိျဖစ္သည္။ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္
သူမစာ႐ုိက္မွားသည္။ မ်က္လံုးမ်ား ျပာေဝေနသည္ မဟုတ္ပါလား။
"ဒီေန႔ေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲေနာ္၊ မနက္ဖန္မွ ဆက္ေျပာၾကတာေပါ့"
မိုးမိုးလငြ ္က ဟုတ္က့ဟဲ ု ေခါင္းညိတ္ကာ တတိ ္သြားသည္။ ရဲသားႏွစ္ေယာက္က မိုးမိုးလြင္ႏွင့္ စႏီၵကို
လက္ထိပ္ခတ္ကာ ေခၚသြားသည္။ သီရိက ကြန္ပ်ဴတာကုိ Shutting down လုပ္သည္။ အခန္းထဲတြင္
ရဲတစ္ေယာက္ က်န္ေနသည္။ ထုိရဲက သူမအက်ႌပါးပါးေလးကုိ ေနာက္မွ လီးျဖင့္လာေထာက္သည္။
ထုိ႔ေနာက္ သူမႏုိ႔အစံုကုိ လာကုိင္သည္။ သူမကလည္း ဖီးလ္ကအျပည့္မုိ႔ ၿငိမ္ေနလုိက္သည္။ ရဲသားက
သူမႏုိ႔ကုိ အတင္းဆုတ္ကုိင္ကာ အထက္ေအာက္ ပြတ္သည္။ တစ္လံုးက အထက္ တစ္လံုးကေအာက္
ပြတ္သည္။ သူမ၏ ေရွ႕ေနဝတ္စံုမွာ နဂိုရ္က အေပၚဆံုးၾကယ္သီးတစ္လံုးသာ တပ္ထားသည္မုိ႔ အလုိလုိ
ျပဳတ္ထြက္သြားသည္။ အတြင္းအက်ႌၾကယ္သီးကုိေတာ့ ရဲသားက ျဖဳတ္လုိက္သည္။ ဘရာႀကိဳးကုိ ပခံုးမွ
ဆြဲခ်သည္။ သူမႏုိ႔ကုိ ပြတ္ေခ်သည္။ သူမႏႈတ္ခမ္းကုိ ငံု႔စုပ္သျဖင့္ သူမလည္း ျပန္စုပ္သည္။ သူမကုိ
ဆြဲထူသျဖင့္ သူမထလုိက္သည္။ စားပြဲေပၚသုိ႔ သူမလက္ေထာက္လိုက္သည္။ သူမ၏ ထမီကုိ ခၽြတ္ခ်သည္။
တင္ႏွစ္လံုးကုိ တစ္ဆုပ္ကုိင္ကာ အထက္ေအာက္ တစ္လံုးစီဆြဲပြတ္သည္။
ရဲသားက သူမကုိ ႐ုတ္တရက္ ေနာက္သုိ႔ဆြဲလွည့္သည္။ သူမ ဒူးတုတ္ထုိင္ခ်လုိက္သည္ႏွင့္ လီးႀကီးက
သူမမ်က္ႏွာတြင္ တန္းမတ္ေနသည္။ သူမလည္း တန္းခနဲ ငံုပစ္သည္။ သူမ ဆာေနၿပီ။ ပါးျပင္တြင္လည္း
လီးတန္ျဖင့္ ပုတ္ကစားသည္။ ေနာက္ လီးတစ္ဝက္ေလာက္ထိ ငံုကာ ပါးစပ္ျဖင့္ ကြင္းထုေပးသည္။
"ကုိသိန္းကလည္း စားစရာရွိေတာ့ တစ္ေယာက္တည္း ခုိးစားတယ္"
ခုနက ရဲသားႏွစ္ေယာက္ ေရာက္လာသည္။
"အဲလုိ မဟုတ္ပါဘူး၊ ကုိေထြးနဲ ကုိလင္း လာေလ၊ အတူတူ ေဝစားမွ်စားေပါ့"
"ေရွ႕ေနႀကီးက လြယ္ပါ့မလား"
"လြယ္လား မလြယ္လားေတာ့ အေျခအေနကုိပဲ ၾကည့္လုိက္ေလ"
"ပါးစပ္န႔စဲ ုပ္ေပးတာႀကီးက ငါခံႏိုင္ပါ့မလား၊ ထြက္သြားမယ္ထင္တယ္"
"ငါလည္း ရမလားလုိ႔စမ္းၾကည့္တာ သူက တကယ္စုပ္ေတာ့ ငါေတာင္ နည္းနည္းအားနာသြားတယ္၊
ေကာင္းလည္း ေကာင္းေတာ့ ၿငိမ္ေနလုိက္တယ္၊ မထြက္ေအာင္ေတာ့ ထိန္းေပါ့ကြာ"
သီရိခမ်ာ လီးစုပ္ေပးရင္း လီးအစုပ္မခံဖူးသူနဲ႔ လာေတြ႕ေနသျဖင့္ Roll ေအာက္သလုိ ခံစားရသည္။ သုိ႔ေသာ္
ေဘးတစ္ဖက္စီတြင္ လီးကုိယ္စီ လာထုိးေပးၾကသျဖင့္ သူမကိုင္ေပးကာ ကြင္းထုေပးသည္။ ကုိေထြးဆုိသူက
အသားမည္းသည္။ လီးက နက္ေျပာင္ၿပီး ရွည္ေမ်ာေမ်ာျဖစ္ေနသည္။ နီဂ႐ုိးလီးကုိ ေျပးျမင္မိသည္။
ကုိလင္းကလည္း လူပိန္သေလာက္ လီးႀကီးသည္။ သူက အသားလတ္သည္။ လီးကေတာ့ ညိဳသည္။
ထိပ္ၿပဲေနေသာ္လည္း မရဲဘဲ ညိဳသလုိလုိ ျဖစ္ေနသည္။ ႀကီးသည္ကေတာ့ အေတာ္ႀကီးသည္။
ကုိသိန္းကေတာ့ နည္းနည္းဝသျဖင့္ လီးက သိပ္မႀကီးပါ။ သံုးေယာက္ထဲမွာ ကုိသိန္းလီးက အငယ္ဆံုး
ျဖစ္သည္။
ကုိေထြးလီးကုိ လီးထိပ္တြင္ လွ်ာျဖင့္ ဝိုင္းကာ လ်က္ေပးသည္။ ကုိေထြးက လီးအစုပ္မခံရဖူးသူ ပီပီ
တြန္႔သြားသည္။ သူမက လီးထိပ္ကုိ အကုန္ငံုကာ ပါးစပ္ထဲတြင္ လွ်ာျဖင့္ လီးထိပ္ကုိ ကစားေပးသည္။
"အလွေလးရယ္ ႏွေျမာလည္း ႏွေျမာတယ္၊ မင္းဘဝနဲ႔ မထုိက္တန္ဘူးကြာ၊ အိမ္က ဟာမနဲ႔ ေနရာခ်င္း
လွဲထားခ်င္လုိက္တာကြာ၊ ေန႔တုိင္း ဒီလုိေလး ႏွစ္ပါးသြားေနရရင္ ... ဟူး မုိက္လုိက္တာ ဇိမ္ပဲ ဒါေပမယ့္
အိမ္က မိန္းမကေတာ့ ကုိယ္ကခ်စ္လုိ႔ ယူထားတာဆုိေတာ့ ဒီလို မလုပ္ခုိင္းရက္ပါဘူး"
"တေလာကေတာ့ မင္းမိန္းမ အရင္ရည္းစားေဟာင္းနဲ႔ တြဲေနတာကုိ ငါမိန္းမက ေတြ႕လုိက္တယ္တဲ့ အဲဒါ
မင္းကုိလည္း ငါေျပာၿပီးသားပါ"
ကိုေထြးစကားကုိ ကုိသိန္းက ဝင္ေထာက္သည္။
"အိုး ျဖစ္ရဲ ျဖစ္ၾကည့္လုိက္ေလ၊ ႏွစ္ေလာင္းၿပိဳင္ လူသတ္မႈ ျဖစ္သြားမွာေပါ့၊ ၾကားၾကားခ်င္းတုန္းကလည္း
ငါ႐ုိက္လုိက္ ၿပီးသားပါ၊ မိန္းမေတြက အ႐ုိးကြဲမွ အသည္းစြဲတယ္ ထင္ပါတယ္ကြာ၊ ငါ႐ုိက္လုိက္တာ
နည္းနည္းလြန္သြားလား မသိဘူး တစ္ပတ္ေတာင္ ဖ်ားယူသြားတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ငါက မေလွ်ာ့ဘူးေဟ့ေကာင္၊
ေနာက္တစ္ခါ ၾကားရင္ ဒီထက္ဆုိးေစရမယ္လုိ႔ ေျပာထားတယ္"
"ကိုယ့္မိန္းမက်ေတာ့ မေဖာက္ျပန္န႔တဲ ့ဲ၊ ကိုယ္က်ေတာ့"
ကုိလင္းက ဝင္ေျပာသည္။
"ငါက ဘာလုပ္ေနလုိ႔လဲ"
"မင္းအခု ဘာလုပ္ေနတာလဲ"
တစ္ေယာက္န႔ ဲ တစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ေျပာေနၾကသည္။ ေျပာရင္း ကိုလင္းက သူမေခါင္းကို
ဆြဲလွည့္သည္။ သူမလည္း ၾကားေနရသည္မ်ားကုိ မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ကာ ကုိလင္းလီးကုိ
စုပ္ေပးလုိက္သည္။ သည္ၾကားထဲက သူတုိ႔ ေျပာသည့္စကားမ်ားက သူမ ဘယ္အဆင့္ေရာက္သြားသည္
မသိ။ ၾကည့္ပါဦး။
"ဟ ဒီေကာင္မက ဆာလုိ႔ ငါတုိ႔ဆီ လာၿဖဲခံေနတာ၊ သူ႔ဆႏၵကုိ ငါတုိ႔ မျဖည့္ဆည္းေပးရင္ ငါတုိ႔က လူမႈေရး
နားမလည္ရာ က်မွေပါ့ကြ"
ထုိသုိ႔ျဖင့္ ေရွ႕ေနမေလး သီရိသည္ လူမႈေရးနားလည္ေသာ ရဲသားသံုးေယာက္၏ အျပဳအစုကုိ
ေကာင္းမြန္ျပည့္ဝစြာ ခံယူေပးလုိက္သည္။ သူမက တၿပိဳင္တည္း အလုိးခံခ်င္သည္။ တစ္ေယာက္က
ေစာက္ဖုတ္၊ တစ္ေယာက္က ဖင္၊ တစ္ေယာက္က ပါးစပ္ စသျဖင့္ ခံခ်င္ေသာ္လည္း ရဲသားငအူမ်ားက
တစ္ေယာက္စီ တက္လုိးကာ လီးရည္ကုိ အဖုတ္ထဲ ထည့္ထည့္ခဲ့ၾကသည္။
ယေန႔ေတာ့ ႐ံုးတက္ရန္မလုိ ရဲစခန္းသုိ႔သြား၍ တရားခံမ်ား၏ ထြက္ဆုိခ်က္မ်ားကုိ ဝတၳဳသဖြယ္ေရးရန္သာ
ယူရမည္ျဖစ္၍ အျပင္သုိ႔ Shoping Centre ထြက္သကဲ့သုိ႔ သီရိတစ္ေယာက္ ျပင္ဆင္ခဲ့သည္။
အျပင္ေရာက္လာမွ သူမကုိ သူမသတိထားမိသည္မွာ ခရမ္းျပာေရာင္ျဖစ္ေနသျဖင့္ ရဲေမႏွင့္ပင္
တူေနေသးေတာ့သည္။ စကဒ္န႔လဲ ည္းျဖစ္ေတာ့ ပိုဆိုးသြားသည္။ သို႔ေသာ္ အေရးမႀကီး။ သို႔ႏွင့္ ရဲစခန္းကို
ေရာက္လာခ့သဲ ည္။
"အားေတာ့ နာပါတယ္ခင္ဗ်ာ၊ ဒီေန႔ အထက္က ေရာက္မွာမုိ႔လုိ႔ ဘယ္အမႈသည္နဲ႔မွ မေတြ႕ရဘူးတဲ့ခင္ဗ်"
သူမ မေန႔က ေတ႕ြ ခ့ေဲ သာ ရသဲ ားမ်ား မဟုတ္။ ဂ်ဴတီေျပာင္းသြားၿပီထင့္။
"ဗုိလ္ႀကီးကေတာ့ ေရွ႕ေနမေလးလာရင္ သူ႐ံုးခန္းထဲ လာဖုိ႔ မွာထားပါတယ္ခင္ဗ်"
သီရိ ေတာ္ေတာ္စိတ္ညစ္သြားသည္။ ရဲေတြက ေတာ္ေတာ္အရစ္ရွည္သည္။ သည္ကေန႔ အမႈစစ္ၿပီးေနာက္
မေန႔ညလို ျဖစ္ခ့ပဲ ါက ဘယ္လိုလုပ္ပစ္မည္ဟု စိတ္ကူးထားသမွ် သဲေရက် ျဖစ္ခ့ဲရသည္။ ေရာက္ဖူးေနက်မို႔
ဗုိလ္ႀကီးအခန္းထဲသုိ႔ တန္းဝင္သြားလုိက္သည္။ ဘယ္ရဲေဘာ္ကမွလည္း မစစ္သည္ကုိေတာ့ နည္းနည္း
အံ့အားသင့္မိသည္။ ခါတုိင္းဆုိ ဘာကိစၥလဲဆုိၿပီး ေလေၾကာေတာ္ေတာ္ရွည္သည္ မဟုတ္ပါလား။ ခုလုိ
မေမးေတာ့လည္း ေကာင္းပါသည္။
"ဟင္ မနက္ေစာေစာစီးစီး အရက္ဝုိင္း"
ဗိုလ္ႀကီးန႔ဲအတူ အျခားသူမ မသိေသာ ဗိုလ္ႏွစ္ေယာက္ကို ေတြ႕ရသည္။ ေဘးတြင္ေတာ့ ရဲေမသုံးေယာက္မွ
အရက္င့ဲေပးေနသည္။
"ေရွ႕ေနမေလးဆုိတာ သူလား"
တစ္ေယာက္က ေမးေတာ့ ဗုိလ္ႀကီးက ေျဖသည္။ ဗုိလ္ႀကီးနာမည္မွာ ေတာက္ထြန္းျဖစ္သည္။
"ဟုတ္တယ္ သူပဲ၊ ကဲ ေရွ႕ေနမေလး သီရိ မင္းရဲ႕ သတင္းကေတာ့ ငါတုိ႔ စခန္းတစ္ခုလံုးေမႊးေနတာပဲ၊ ဒါက
ဗိုလ္မွဴးေသာ္ကတ့ဲ။ ဒါက စခန္းမွဴးထူးစိန္၊ သတူ ို႔က ဒီစခန္းကို လာစစ္ေဆးတာ၊ ဧည့္ခံစရာက
ရာထူးတက္ခ်င္တ့ ဲ ရေဲ မသုံးေယာက္န႔ ဲ စခန္းထဲကို အမႈသည္လာစစ္တ့ဲ မင္းရယ္ပဲရိွေတာ့..."
စခန္းမွဴးထူးစိန္က သူမကုိ ေျခစေခါင္းဆံုးၾကည့္သည္။
"ကုိယ္လံုးကုိယ္ဖန္ကေတာ့ ေမသန္းႏုတုိ႔ ကုိယ္လံုးမ်ိဳးပဲ၊ ဒီလုိမိန္းမမ်ိဳး ငါနဲ႔ မရတာပဲ စိတ္နာသေဟ့"
"ဟာ ဆရာကလည္း ကုိယ့္မိန္းမ မဟုတ္လည္း ဆရာ့စိတ္ႀကိဳက္ေတြခ်ည္း ရေနတာပါပဲ"
"ေအးကြာ မင္းလုိ တပည့္မ်ိဳးေတြ ရွိေတာ့ ဆရာအဆင္ေျပတယ္၊ မင္းရာထူးတက္ေစရပါမယ္"
ေသာ္ကဆုိသူက ရဲေမတစ္ေယာက္၏ တင္ကုိ ပြတ္ေနသည္။ သီရိက ရဲေမမ်က္ခြက္ကုိ တစ္ခ်က္ၾကည့္ေတာ့
ျပည့္ဖူးျဖစ္ေနသည္။ ေအာ္ အျပင္တြင္ ေတာ္ေတာ္ေမာက္မာသည့္ ရဲေမက အခုေတာ့လည္း အဆိပ္မရွိ
ျဖစ္ေနရွာသည္။ ေသာ္က ဆုိသူကလည္း ကုိင္ခ်က္ျပင္းေလာက္သည္။ ျပည့္ဖူးမွာ တြန္႔ကာ
မ်က္ႏွာညိဳးညိဳးသြားသည္။ ဖီးေတာ့တက္မွာေပါ့ေလ။ ေနာက္တစ္ေယာက္ၾကည့္ေတာ့ ပုိပုိဆုိသည့္ ရဲေမ။
ပုိပုိကို ဗုိလ္ႀကီးေတာက္ထြန္းက ေပါင္မွ သိမ္းဖက္ထားသည္။ ေတာက္ထြန္းက သူ၏ အနီးကပ္ထားသျဖင့္
ႏုိ႔ကုိ ဆြဲဆြဲစုပ္သည္။ ပုိပုိကလည္း စုိ႔ခ်က္ေကာင္းေသာ ဗုိလ္ေတာက္ထြန္း၏ ပါးကုိ ပြတ္သပ္ေနသည္။
ရေဲ မတစ္ေယာက္မွာ ရႊန္းလ့ျဲဖစ္သည္။ သူမကိုေတာ့ ထူးစိန္က ေပါင္ေပၚတင္ဖက္ထားသည္။
“ေကာင္မေလးက ေလးေယာက္ျဖစ္ေနေတာ့ တစ္ေယာက္ကုိ နားခုိင္းလုိက္ရမလား ဆရာ”
“အုိး ႏုိး ကုိယ္ကေတာ့ နည္းေတာင္ နည္းေနေသးတယ္”
“ဟုတ္လားဆရာ”
“ေအး... အရင္ ဣေႁႏၵရွင္တည္းခုိရိပ္သာကုိ စစ္ေဆးတုန္းကဆုိ ကုိယ္တုိ႔က သံုးေယာက္ ေကာင္မေလးက
ရွစ္ေယာက္ေတာင္ကြ၊ အဲတုန္းကေတာင္ စိတ္ထဲနည္းေသးတယ္လုိ႔ ထင္ေနတာ၊ ခု ဒီေလးေယာက္တည္းဆုိ
ဝပါ့မလားလုိ႔ ေတြးေနတာကြ”
“ဟုတ္လားဆရာ ျဖည့္ေပးရဦးမလား ဟင္”
“အဲလုိ သိတတ္တာကုိပဲ ေက်းဇူးတင္လွပါၿပီကြာ၊ ဒီတစ္ေယာက္တည္းနဲ႔တင္ မင္းကုိ
ေတာ္ေတာ္ေက်းဇူးတင္တာပါ”
စခန္းမွဴးက ဘာမွ မခၽြတ္ရေသးေသာ အေနအထားမွ ႏုိ႔ရွိရာကုိ တစ္ခ်က္လ်က္တက္လုိက္ၿပီး ေျပာသည္။
“အဲတုန္းက အျဖစ္အပ်က္ကုိေတာင္ ျပန္သတိရလာတယ္ဗ်ာ”
ဗုိလ္မွဴးက ဝင္ေျပာျခင္းျဖစ္သည္။
“အြန္း အင္း”
ဗုိလ္မွဴးက ျပည့္ဖူး၏ တင္ႏွစ္လံုးၾကားထဲ လက္ေခ်ာင္းမ်ားသြင္းကာ ေစာက္ဖုတ္ကုိ လွမ္းႏႈိက္သည္။
ဗုိလ္ႀကီးက သားေရတမ်ားမ်ားက်သည္။
ေတာက္ထြန္း၊ ေသာ္က ႏွင့္ ထူးစိန္တုိ႔ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ၾကသည္။ သီရိ၊ ျပည့္ဖူး၊
ပိုပိုႏွင့္ ရႊန္းလ့တဲ ို႔လည္း ကိုယ့္အဖုတ္ေရွ႕ေရး ကိုယ္စီေတြးကာ ရင္ခုန္ၾကသည္။
တစ္ေယာက္တစ္လွည့္စီဖက္ၾက လွဲၾကရင္း ေနာက္ဆံုး ထူးစိန္ဆုိသူက သီရိႏွင့္ ရႊန္းလဲ့ကုိ
တစ္ဖက္စီရပ္ခုိင္းကာ ဖက္ထားသည္။ ေသာ္ကက ျပည့္ဖူးကုိ ဖက္ထားသည္။ ေတာက္ထြန္းက ပုိပုိကုိ
ဖက္ထားသည္။ ထူးစိန္က ရႊန္းလ့ကဲ ိုယ္ကို ေနာက္သို႔လွည့္ေစသည္။ ရႊန္းလ့ဲက အသာလွည့္လိုက္သည္။
အနီတြင္ အမည္းစင္းလုိင္းမ်ားပါေသာ ပါတိတ္ထမီကုိ ဝတ္ဆင္ထားသည္။
“နည္းနည္းေလး ကုန္းေပးပါဦး”
ရႊန္းလ့ကဲ အသာကုန္းလိုက္သည္။ ထူးစိန္က ရႊန္းလ့ဲတင္ကို ပြတ္သပ္သည္။
“နည္းနည္းေတာ့ အိေနၿပီ၊ စခန္းထဲမွာတင္ မင္းဘယ္ႏွစ္ေယာက္ကုိ ေပးလုိက္ရၿပီလဲ”
“ဟုတ္... နည္းနည္းပါးပါး ပါရွင့္”
“ေျပာျပႏုိင္မလား”
“ဟင့္ ဟင့္အင္း”
“ဟား ဟား ဟား မင္းတုိ႔ မိန္းကေလးေတြက ဘယ္ေလာက္ခံရခံရ ခံပစ္လုိက္မယ္၊ ေျပာေတာ့ မေျပာႏုိင္ဘူး၊
ဆုိတာ မ်ားတယ္၊ ဒါေပမယ့္ တေလာတုန္းက ငါရယ္ ေသာ္ကရယ္ အဲဒီ တည္းခုိခန္းရွိတဲ့ နယ္ပုိင္
သိန္းဦးရယ္ကုိ တည္းခုိခန္းပုိင္ရွင္ ဆက္သပူေဇာ္တဲ့ မိန္းကေလး ခုႏွစ္ေယာက္ မိန္းကေလး
ခုႏွစ္ေယာက္ဆုိတာထက္ ေက်ာင္းသူ ခုႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ တည္းခုိခန္းပုိင္ရွင္ ႏုႏုေမကေတာ့ သူ႔တုိ႔
ျဖစ္အင္ေလးကုိ ေျပာျပၾကတယ္၊ လုိးခ်င္တဲ့ ေကာင္မေလးကုိ တက္လုိးလုိက္၊ သူတို႔ရ႕ဲ သနားစရာ
အားက်စရာ ေကာင္းတ့ ဲ ဇာတ္လမ္းေလးကို နားေထာင္လိုက္န႔ဲ သုံးရက္ သုံးညလုံးလုံး တကယ့္ ငရဲခန္းထဲက
သုခဘံုပဲကြ သိလား”
“ေျပာ ေျပာျပၾကည့္ပါလားဗ်ာ၊ စိတ္ကူးေလး ယဥ္ၾကည့္ရလဲေအာင္”
“ေျပာပါ ကၽြန္မ စာေတြ ဘာေတြ ေရးပါတယ္၊ သူတုိ႔ ျဖစ္ရပ္ေလးကုိ ဝတၳဳေလး ဘာေလး ေရးရေအာင္”
သီရိက ဝင္ေျပာသည္။
“ေသာ္က ဘယ္လုိလဲ”
“စားျမံဳျပန္ရတာေပါ့ဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားေျပာဗ်ာ၊ခင္ဗ်ားက အေျပာေကာင္းတယ္”
“ခင္ဗ်ားေတာ့ ေျမႇာက္ေနျပန္ၿပီ၊ ေျပာပါ့မယ္ဗ်ာ၊ က်ဳပ္ကလည္း ေျပာခ်င္ေနတာပါ၊ မွားတ့ဲအခါ လိုတ့အဲ ခါ
ခင္ဗ်ား ျဖည့္ေျပာဦးဗ်”
အခန္း(၆)
ငရဲခန္းသြား သုခဘံုသားမ်ား
ထူးစိန္ကုိ သူ႔တပည့္မ်ားက ကြယ္ရာတြင္ ဘူးစိန္ဟု ေခၚၾကသည္။ သူက တမင္ယူတာလား၊
တာဝန္က်လာတာလား ဘယ္သူမွ မသိေသာ ကိစၥကေတာ့ျဖင့္ “ျပည့္တန္ဆာ ႏုိင္နင္းေရး” လုပ္ငန္းမ်ားတြင္
သူက ထိပ္ဆံုးမွ တာဝန္က်သည္။
“ကၽြန္မ မိန္းမပ်က္ မဟုတ္ဘူး၊ ရွင္တုိ႔ လြတ္”
“ဘယ္မိန္းမပ်က္မွ ကၽြန္မ မိန္းမပ်က္ပါ၊ ကၽြန္မကုိ ဖမ္းပါလုိ႔ မေျပာဘူးကြ”
“လြတ္ေနာ္ မဟုတ္ဘူးလို႔ ကၽြန္မ ဘယ္ႏွစ္ခါ ေျပာရမလဲ၊ ကၽြန္မမွာ ေယာက်္ားရွိတယ္၊ ကေလးရွိတယ္၊
လြတ္”
“မင္းတုိ႔ဟာမေတြ ကလိမ္ေစ့ ျငမ္းဆင္ေတာ့ အေတာ္ကၽြမ္းတယ္ ဟုတ္လား”
အသက္ ၂၈ ႏွစ္ခန္႔ရွိ အရပ္အေမာင္း ေကာင္းေကာင္းႏွင့္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးသည္ စက္ဘီးကို
ခ်ိန္းႀကိဳးငံု႔ျပင္ေနစဥ္ ရဲမ်ားက ဖမ္းလုိက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ အတန္တန္ ျငင္းသည့္ၾကားမွ ရဲစခန္းသုိ႔
ပါသာြ းခ့ရဲ သသည္။
“အမည္------- နီနီဝင္း”
“အသက္ --------- ၃၂”
“အိမ္ေထာင္ ------- ရွိ”
“သားသမီး-------- ၂ ေယာက္”
စသျဖင့္ စစ္ေဆးၿပီးေနာက္ “လင္မသိေအာင္ သားသမီးစရိတ္ကုိ ျပည့္တန္ဆာ ဘဝျဖင့္ ရွာေဖြသည္” ဟု
စြပ္စြဲလုိက္သည္။ နီနီဝင္းငုိသည္။ ထူးစိန္က ထလာၿပီး နီနီဝင္း ပခံုးကုိ ကုိင္သည္။
“တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္၊ မင္း ဒီျပစ္မႈက လြတ္ကင္းေအာင္ တစ္ည ငါ့အခန္းထဲ ဝင္အိပ္ေပးလုိက္ရင္ေပါ့”
“ရွင္...”
နီနီဝင္း အငုိတိတ္သြားသည္။ သူမ ရင္ခုန္လာသည္။ ဒါ ေထာင္ေခ်ာက္လား။ သုိ႔ေသာ္ သူမေယာက်္ားသည္
သူမကုိ ငုတ္တုတ္ထား၍ တစ္ေန႔တြင္ ပုရစ္ဖူးတည္ခုိခန္းမွ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္နဲ႔ ထြက္လာသည္ကုိ
သူမ တိုက္႐ိုက္ေတ႕ြ ခ့ရဲ သည္။ ပုရစ္ဖူး တည္ခိုးခန္းဆိုသည္မွာ ညတည္းခိုခန္းမဟုတ္။ တစ္ခ်ိန္လွ်င္
ဘယ္ေလာက္ဆုိၿပီး စံုတြဲမ်ားအား လက္ခံေသာ တည္းခုိခန္း။ ကုိယ္ပီသည့္ မိန္းကေလးမ်ားရွိလွ်င္ ေခၚၿပီး
ျဖဳတ္သည့္ ေနရာ။
“အိပ္ေပးၿပီးရင္ လြတ္ေပးမွာလားဟင္”
“အုိး ဆယ္ခါလြတ္ ဆယ္ခါလြတ္”
ထူးစိန္သည္ အငုိတိတ္စျဖစ္သျဖင့္ ႐ႈိက္ကာေနေသာ နီနီဝင္းအား ခါးမွ သိမ္းဖက္ကာ အခန္းထဲ
ေခၚဝင္ခ့သဲ ည္။
“မင္း အသက္က တကယ္ ၃၂ လား”
“ဟုတ္က့ပဲ ါရွင္”
“မထင္ရဘူးကြာ၊ ၂၈ ေတာင္ ငါက မင္းပါးေရေလးကုိ ၾကည့္ၿပီး ခန္႔မွန္းၾကည့္တာ၊ ငါခန္႔မွန္းတာ လြန္မ်ား
သြားမလားလုိ႔ တြက္ေနတာ မင္းက ငါထင္တာထက္ေတာင္ အသက္ႀကီးေသးတယ္”
အိပ္ခန္း တံခါးေသာ့ကုိ ခ်က္ဆုိပိတ္လုိက္သည္။ ထူးစိန္က သိၿပီးသား ျဖစ္ေသာ ကိစၥ တစ္ခုရွိသည္။
ထုိအရာကား ရဲေဘာ္မ်ား သူ႔ကုိ ေခ်ာင္းၾကည့္မည့္ကိစၥ။ ထုိ႔ေၾကာင့္...
ေနာက္မွ သိမ္းဖက္ကာ ေပါင္ရင္းကုိ ဆြဲ၍ ေတ့ထားလုိက္ၿပီး ဗုိက္သားမ်ား ပြတ္သပ္ကာ ႏုိ႔ကုိ
ပင့္ကုိင္လုိက္သည္။ ႏုိ႔ကုိ ပင့္၍ ပြတ္ရင္း လည္တုိင္မ်ား နမ္းသည္။
“ဖူးကား ၾကည့္ဖူးလား”
“ရွင္”
“အျပာကားေတြ ၾကည့္ဖူးလား”
ထူးစိန္က ခပ္တုိးတုိးေလး ကပ္ေမးသည္။
“ၾကည့္ ၾကည့္ဖူးပါတယ္”
“ႀကိဳက္သြားၿပီ”
ထူးစိန္သည္ ေတ့ထားသည္ကုိ ေတာ့ရင္း ပါးမ်ားကို မြတ္သပ္စြာ နမ္းကာ ဆက္ေျပာသည္။
“ကုိယ့္ကုိ ဖူးကားထဲကအတုိင္း ေပးရမယ္ေနာ္”
“ရွင္...”
“စုပ္ အဲ လီးစုပ္တတ္လား”
“အ. မ.. မလုပ္ရဲဘူး”
“ကုိယ္ အရင္ လ်က္ေပးမယ္ေနာ္၊ ဖူးကားထဲအတုိင္းေပါ့”
နီနီဝင္းမွာ တံေတြးကို ခဏခဏ ၿမိဳခ်မိသည္။ အက်ႌၾကယ္သီးမ်ား တစ္လံုးခ်င္းစီ ျပဳတ္ထြက္သြားသည္။
ေဘာ္လီႀကိဳးကုိ ျဖဳတ္ကာ ထူးစိန္က အေဝးသုိ႔ လႊင့္ပစ္သည္။ ႏုိ႔ႏွစ္လံုးကုိ စံုကုိင္ကာ ပူးလုိက္ ခြာလုိက္
ပင့္လုိက္ ဆုတ္လုိက္ကုိင္သည္။ လည္တုိင္မ်ား ပါးမ်ားကုိလည္း တရစပ္နမ္းသည္။ နီနီဝင္းမွာ ကုတင္ေပၚ
ေမွာက္လ်က္ အိပ္ေပးသည္။ ထူးစိန္က တင္လံုးကုိ ဆုတ္လုိက္ရင္း ခါသည္။ ထမီကုိ ခၽြတ္သည္။ အတြင္းခံ
အနီကုိ ခၽြတ္သည္။ သူမကုိ တျဖည္းျဖည္း ဆြဲလွည့္ၿပီး ပက္လက္လွန္သည္။ ေယာက်္ားႏွင့္ ညတုိင္း
လုိးၾကေသာ္လည္း ဒီလုိ မခၽြတ္ဖူးသျဖင့္ နီနီဝင္းနည္းနည္း ရွက္ေနသည္။
“အေမြးေတြကေတာ့ အထူႀကီးပဲ”
သူမ ေရခ်ိဳးရင္း ႏႈိက္ေဆးသည္မွ လႊဲ၍ မၾကည့္ခဲ့ဖူးေသာ ေစာက္ေမြးမ်ားကုိ ေျပာေနသျဖင့္ သူမရွက္သည္။
ထူးစိန္ အေပၚတက္လာကာ သူမလက္ကုိ ဆြဲဖယ္ကာ
“ကုိယ့္ကုိ ၾကည့္ပါဦးကြ”
ဟုေျပာသျဖင့္ သူမ မ်က္လံုးကုိ မရဲတရဲ ဖြင့္သည္။
“ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းလုိက္တာကြာ”
သူမ နဖူးကုိ စနမ္းသည္။ မ်က္ခံုးၾကားကုိ နမ္းသည္။ ႏွာတံကုိ နမ္းသည္။ ပါးတစ္ဖက္စီကုိ နမ္းသည္။
ေမးေစ့ကုိင္ကာ ႏႈတ္ခမ္းခ်င္း စုပ္သည္။ သူမ မရဲတရဲ ျပန္နမ္းသည္။ ေတာ္ေတာ္ၾကာ နမ္းျဖစ္သည္။
သူမႏုိ႔ကုိ ကုိင္ကာ စုိ႔သည္။ တစ္လံုးၿပီး တစ္လံုးစုိ႔သည္။ သူမလက္ကုိ ယူကာ ထူးစိန္က ေပါင္ၾကားကုိ
လွမ္းကုိင္ခုိင္းသည္။ သူမ ေၾကာက္ေနမိသည္။ ေဘာင္းဘီ မခၽြတ္ေသးေသာ္လည္း လီးလံုးႀကီးကုိ
ကုိင္မိသျဖင့္ သူမ တြန္႔သြားသည္။ ထူးစိန္က ဒူးေထာက္ကာ အက်ႌမ်ား ခၽြတ္သည္။ ေဘာင္းဘီခၽြတ္သည္။
သူမ တစ္ဖက္သုိ႔ လွည့္ေနမိသည္။
“ၾကည့္ပါကြ”
သူမ မ်က္ႏွာကုိ ဆြဲလွည့္သျဖင့္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လီးက ရွည္ၿပီး တုတ္လွသည္။ ၾကည့္ဖူးသည့္
အျပာကားထဲက လီးေလာက္ႀကီးသည္။ ခၽြန္လည္း ခၽြန္သည္။ သူမ နည္းနည္း ေၾကာက္သြားသည္။
သူမလက္ကုိ လွမ္းယူၿပီး လီးကုိ ကုိင္ခုိင္းသျဖင့္ သူမ ကိုင္မိသည္။ ေႏြးစိစိႀကီးက သူမလက္တစ္ဆုပ္စာ
ေလာက္ရွိေနသည္။ သူမလက္ကုိ ေရွ႕တုိးေနာက္ဆုတ္ လုပ္ခုိင္းသည္။ သူမသိပါသည္။ ဒါ ဂြင္းထုတာ။
ထူးစိန္က အေမြးမည္းမည္းအံုအံုေအာက္က ေစာက္ဖုတ္ကုိ လက္ေခ်ာင္းျဖင့္ ပြတ္သည္။ သူမ
ေၾကာက္ေနသည့္ၾကားက ထူးစိန္မွာ သူမေခါင္းကုိ ထူၿပီး ေပါင္ရင္းတြင္ တင္လုိက္သည္။ လီးထိပ္က သူမ
ပါးစပ္ဖ်ားတြင္ ေတ့ေနသည္။ သူမ ႏႈတ္ခမ္းကုိ မပြင့္ တပြင့္ဟေပးသည္။
“လူဆုိး သူအရင္ လ်က္ေပးမယ္ ေျပာၿပီး အရင္စုပ္ခုိင္းတယ္”
နီနီဝင္းက ေတြးသည္။
“မင္းလို အေတ႕ြ အႀကံဳမရိွတ့ဲ ေဆာ္ေပါင္းမ်ားစြာ ငါနည္းမ်ိဳးစုံန႔ဲ ျဖဳတ္လာခ့ဲတာပါကြာ”
ထူးစိန္က ေတြးသည္။
လီးထိပ္က သူမႏႈတ္ခမ္းကုိ ထုိးေမြရင္း တျဖည္းျဖည္း ပါးစပ္ထဲ ဝင္လာသည္။ အရိပ္ျပသျဖင့္ သူမလွ်ာထုပ္
ေပးသည္။ ထူးစိန္က သူမလွ်ာေပၚလီးထိပ္ကုိ ပုတ္ကစားသည္။ ႏွာေခါင္းထဲ လီးနံ႔ကုိ အစက ရြံေသာ္လည္း
ေနာက္ေတာ့ ယဥ္လာသည္။ သူမေခါင္းကုိ တစ္ေစာင္းကုိင္ၿပီး လီးကုိ ပါးစပ္ထဲ တျဖည္းျဖည္း
ထုိးသြင္းသည္။ ျပန္ႏႈတ္သည္။ ထုိးသြင္းသည္။ ျပန္ႏႈတ္သည္။ လက္တစ္ဖက္ကလည္း ေစာက္ဖုတ္ကုိ
ႏႈိက္သည္။ နီနီဝင္းမွာ ဖီးလ္တက္လာသျဖင့္ ဘာမွ သိပ္မသိေတာ့။ ဘာမွလည္း မေတြးခ်င္ေတာ့။ ထူးစိန္
ကုတင္ေအာက္ဆင္းကာ မတ္တပ္ရပ္သည္။ နီနီဝင္း ေလးဘက္ေထာက္ကာ ေနေပးေတာ့ ထူးစိန္က
ေခါင္းကုိ တစ္ဖက္ကုိင္ကာ ပါးစပ္ကုိ လုိးသည္။ လီးတစ္ဝက္ေက်ာ္ ဝင္သည္။ သူမလည္း ေတြ႕ဖူးသေလာက္
အတတ္ပညာျဖင့္ စုပ္ေပးသည္။ ပါးမ်ား ခ်ိဳင့္ဝင္ေနေအာင္ စုပ္ေပးသည္။
နီနီဝင္း ေလးဘက္ေထာက္ရင္း လွည့္သည္။ ထူးစိန္သည္ ေစာက္ဖုတ္ကုိ တံေတြးဆြတ္လုိက္သည္။
တင္တျခမ္းကုိ ပင့္ကာ လီးျဖင့္ ေစာက္ဖုတ္ အက္ေၾကာင္းကုိ အထက္ေအာက္ ဆြဲပြတ္သည္။ တစ္ခ်က္
ႏွစ္ခ်က္ ဆြဲစဥ္က သူမတတ္ႏုိင္ေသာ္လည္း ေစာက္ေခါင္းထဲ လီးေခါင္းျမဳပ္ဝင္ၿပီးေနာက္ ဆက္မသြင္းပဲ
ထြက္ထြက္သြားသည္ကုိ သူမ သည္းမခံႏုိင္ေတာ့။
“လုိးပါေတာ့ရွင္ လုိးပါေတာ့”
သူမ ဆႏၵအတုိင္း လီးလံုးႀကီးမွာ သူမေစာက္ေခါင္းေပါက္မွ တစ္ဆင့္ သူမ၏ သားအိမ္ရွိရာသုိ႔ တျဖည္းျဖည္း
တုိးဝင္လာျပန္ေတာ့ သူမ ေအာ္ရသည္။ သူမ ေစာက္ဖုတ္မ်ား ပူတက္သြားသည္။ ျဖည္းျဖည္း ျပန္ထုတ္ၿပီး
ျပန္သြင္းသည္။ ေနာက္တစ္ခါသြင္းေတာ့လည္း ပံုစံတမ်ိဳးျဖင့္ နာသည္။ သူမ ညည္း႐ံုျဖင့္ မရ။ ေအာ္သည္။
ထူးစိန္က သူမဆံထံုးကုိ ဆုတ္ကုိင္ကာ ေဆာင့္သြင္းလုိက္ေတာ့ သူမ အေမကုိ တမ္းတမိသည္။
“အေမ့”
ခဏ စိမ္ထားသည္။ ဆက္ေဆာင့္သည္။
“အေမ့”
အခန္း တစ္ခုလံုး သူမေစာက္ဖုတ္ထဲ လီးတပြက္ပြက္ ဝင္ေနသည့္ အသံနဲ႔ သူမ တအားအား
ေအာ္ညည္းသံကသာ ပြက္ေလာ႐ုိက္ေနသည္။ ၾကာလာေတာ့ သူမ လက္ေထာက္မထားႏုိင္ေတာ့။
ထူးစိန္ကလည္း အထာသိသည္။ သူမ ေဘးတစ္ေစာင္း အိပ္ခုိင္းၿပီး ေပါင္တစ္ဖက္ကုိ ေရွ႕ပုိ႔ကာ ေနာက္မွ
ကားယားခြၿပီး စုိက္သြင္းခ်သည္။ ဘယ္လုိ သြင္းသြင္း နာသျဖင့္ နီနီဝင္း ေအာ္သည္။ ၿပီးေတာ့ ၾကည့္ဖူးသာ
ၾကည့္ဖူးၿပီး တစ္ခါမွ မခံဖူးေသာ နည္းျဖစ္သလုိ အိမ္က ေယာက်္ားပံုစံျဖင့္ဆုိလွ်င္ ၿပီးသြားသည္မွာ ၾကာလွၿပီ
ျဖစ္ေသာ အေနအထား မဟုတ္ပါလား။ သူမကုိယ္ကုိ တြန္႔လိမ္ေနေအာင္ လွည့္ထားၿပီး ေနာက္မွ
ေဆာင့္သြင္းရင္း သူမႏုိ႔ကုိ ပြတ္ဆြဲကုိင္ရမ္းသည္။
ထူးစိန္က လီးကုိ ဆြဲထုတ္လုိက္ေတာ့ သူမ စိတ္ထဲ ဟာကနဲ ျဖစ္သြားသည္။ သုိ႔ေသာ္ သူမ မထင္ေသာ
အကြက္ကုိ နင္းသည္။ “ထီြ” ဆုိသျဖင့္ သူမေစာက္ပတ္ တစ္ဝုိက္ တံေတြးမ်ား စုိကုန္သည္။ ေနာက္
ပူက်စ္ေသာ
လွ်ာၾကမ္းၾကမ္း၏ အရသာကုိ သူမ၏ ႏုအိနီရဲေနေသာ ေစာက္ပတ္အတြင္းသားမ်ားက သိလုိက္ရသည္။
အဖုတ္ကုိ အလ်က္ခံရေသာ အရသာက ဘာနဲ႔မွ မတူ။ အေၾကာမ်ား အားလံုး ဆိမ့္တက္သြားသည္။
လ်က္ေပးရင္း ထူးစိန္က ေပါင္တစ္ဖက္ ထမ္းသည္။ လွ်ာထိပ္ျဖင့္ ေစာက္ေစ့ကုိ ထုိးေမႊသည္။
“ရဲမွဴးရယ္ ရွင္ကၽြန္မကုိ ခဏခဏ ဖမ္းပါ ခဏ ခဏ ဖမ္းေပးပါ” သူမ အေတြးထဲမွ ေတာက္ေလွ်ာက္
ေျပာေနမိသည္။ ထူးစိမ္က ေပါင္ႏွစ္ဖက္ကုိ မခ်ီကာ ကုိယ္ကုိ ေဇာက္ထုိး အေနအထားေရာက္ေအာင္
ခ်ီထားသည္။ ေစာက္ဖုတ္ကုိ မျပတ္ငံုထားသည္။ ႏႈတ္ခမ္းျဖင့္ ေတ့ထားၿပီး ေတာက္ေလွ်ာက္ လ်က္သည္။
ဖင္ပါလ်က္ေပးသည္။ ဖင္ေပါက္ကုိ လွ်ာဖ်ားနဲ႔ ေမႊေတာ့ “အားနာလုိက္တာ ရဲမွဴးရယ္” ဟု စိတ္ထဲက
ေျပာမိသည္။ အျပင္သုိ႔ မေျပာမိပါ။ ေကာင္းလြန္းေသာ အရသာမ်ား ဆံုး႐ႈံးရမည့္အေရးကုိ ေၾကာက္သည္။
“အေမြးေတြ”
ထူးစိန္က သူ႔ပါးစပ္ထဲ ကပ္ေနေသာ နီနီဝင္း ေစာက္ေမြးလား ဖင္ေမြးလား မသိေသာ အေမြးကုိ
ဆြဲထုတ္လုိက္သည္။ သူမႏွင့္ ႏႈတ္ခမ္းခ်င္းစုပ္သည္။ နီနီဝင္း အ႐ူးအမႈးစြဲလမ္းသြားသည္။
“ဖင္ကုိ လုိးမယ္ေနာ္”
“ကုိကို႔သေဘာ ကုိကုိ႔သေဘာ”
ဟုတ္ပါသည္။ သည္ေလာက္ ထူးျခားေသာ အရသာကုိ ေပးႏုိင္စြမ္းေသာ ကုိကုိအား သူ႔စိတ္ႀကိဳက္
ခံေပးပစ္မည္။ တကယ္ပင္ ထပ္မံထူးျခားေသာ အရသာမ်ားကို သူမ ထပ္ရမည္ဟု ယံုၾကည္ပါသည္။
“ဖင္ခံဖူးလား”
“သူေနာ္ သူမ်ားက ခုမွ ထူးထူးဆန္းဆန္းေတြ ေတြ႕ဖူးတာ”
“ဖင္ခံရင္ နာမွာ မေၾကာက္ဘူးလား”
“ကုိကုိ႔လီး တုိင္ေလာက္ႀကီးလဲ ခံေပးမွာပဲ”
“ဒါဆုိ ဖင္မလုိးခင္ လီးကုိ အာေခါင္ထိေအာင္ စုပ္ေပး”
“ဟုတ္ ကုိကုိ႔သေဘာ”
ထူးစိန္က နီနီဝင္းေခါင္းကုိ ကုိင္ကာ လီးကုိ ပါးစပ္ထဲ မရမက သိပ္ထည့္သည္။ နီနီဝင္းက ထူးစိန္ေပါင္ကုိ
ဖက္ထားၿပီး မ်က္ရည္ထြက္သည္အထိ ငံုစုပ္ေပးသည္။ ဖင္ခ်ေတာ့လည္း အဆံုးထိ သြင္းရန္ နီနီဝင္းပင္
ေျပာသည္။ သူမ စြဲလန္းေနၿပီ မဟုတ္ပါလား။ ဇာတ္သိမ္းေတာ့ လီးရည္မ်ား ပါးစပ္ထဲ သြင္းသည္။ သူမ
အသာအယာပင္ ဟထားေပးသည္။ လီးရည္မ်ား အဖိတ္အစင္ မရွိေစရ။ ႏႈတ္ခမ္းတြင္ ေပက်ံေနေသာ
လီးရည္ကုိပင္ သူမလက္ညိဳးျဖင့္ သပ္ၿပီး လ်က္ကာ ၿမိဳခ်လုိက္သည္။ နီနီဝင္းသည္ ထူးစိန္ရင္ခြင္ထဲတြင္
အခ်စ္ကုိ ရင္ခုန္တတ္စ ကေလးငယ္လုိ ေပ်ာ္ျမဴးေနသည္။ ထူးစိန္ကလည္း ေနာက္တစ္ခ်ီထပ္ဆြဲရန္
အားေမြးေနသည္။ ဘြားေတာ္က အသက္ ၃၂ ႏွစ္သာ ဆုိတယ္။ အေတာ္ႏု မဟုတ္လား။ ၿပီးေတာ့
ဆြဲလုိ႔ေကာင္း ၿပီး အေပးၾကမ္းသည့္ ေဆာ္ဆုိလုိ႔ သူလုိးဖူးသမွ် ေဆာ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိေသာ္လည္း
နည္းသည္။ မွတ္မွတ္ယယ ေလးငါးေယာက္သာ ရွိမည္။ ထုိထဲမွ သိပ္မၾကာေသးခင္က ကခ်င္မေလး
တစ္ေယာက္ကလည္း ယခု နီနီဝင္းလုိ ၾကမ္းခဲ့ ရမ္းခဲ့သည္။
သူမနာမည္ ဆုိင္းဇီ။ ကခ်င္ေတြက နာမည္တူမ်ားသည္။ သူမနာမည္ေမးေတာ့ ဆုိင္းဇီဟုသာ ေျဖသည္။
သူမ၏ ကံဆိုးမႈမ်ားကို သူက ထပ္မံကံဆိုးေစခ့ပဲ ါသည္။ သူမ အေျပာအရ ျမစ္ႀကီးနားမွ ရထားျဖင့္ စီးလာစဥ္
ပစၥည္းအားလံုး အိပ္ေမြ႕ခ်ေဆးျဖင့္ အခုိးခံရသည္ဟု ဆုိသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း ဘာဆုိ ဘာမွ ပါမလာေသာ
ဆုိင္းဇီဆုိသည့္ သူမအတြက္ ထူးစိန္ ျဖည့္ဆည္းေပးရမည္မွာ တာဝန္ မဟုတ္ပါလား။
“မင္းကုိ ေရြးစရာ ႏွစ္ခု ေပးမယ္၊ ေထာင္ထဲမွာ ဆယ္ႏွစ္ေနမလား၊ ငါနဲ႔ တစ္ပတ္ ေနမလား၊ စဥ္းစားပါ၊
ေသခ်ာ စဥ္းစားပါ၊ ငါေျပာလုိ႔ လုပ္ရတယ္လုိ႔ မင္းမျဖစ္ေစနဲ႔”
“နင္န႔ဲ တစ္ပတ္ေနၿပီးရင္ ငါျမစ္ႀကီးနား ျပန္ဖို႔ မီးရထားခ ေပးမလား”
အေျပာ အဆုိ အေတာ္႐ုိင္းသည့္ ဟာမ။
“အုိးေပးမယ္၊ လမ္းစရိတ္ အျပည့္အစံု ထည့္ေပးမယ္”
“ဒါဆို နင္န႔ ဲ လိုက္ေနမယ္”
“နင္ ဘာလုပ္ရမယ္ဆုိတာ သိတယ္ေနာ္”
“သိပါတယ္၊ နင္ငါ့ေစာက္ပတ္ကုိ လုိးခ်င္လုိ႔”
“ရွင္းတယ္ကြာ၊ ႀကိဳက္သြားၿပီ၊ ဒီေန႔ေတာ့ နင့္ေစာက္ပတ္ကုိ ငါမလုိးေသးဘူး၊ ဒီေန႔ အခ်ဳပ္ကေန
ေထာင္ထဲပုိ႔ရမယ့္ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ရွိတယ္၊ သူ႔ကုိ ငါႀကိဳက္တယ္၊ ငါလုိးတယ္၊ သူက ငိုတယ္၊
ငါလုိးျပမယ္၊ နင္မငုိရဘူး၊ ၿပီးေတာ့ နင္ဖူးကားေတြ ၾကည့္ရမယ္၊ အဲဒီထဲအတုိင္း ငါ့ကုိ ခံေပးရမယ္
နားလည္လား”
“ရတယ္ေလ၊ နင့္သေဘာပဲ”
“ရေဲ ဘာ္ ေႏးြ ေႏြးစိုးကို ဒီေခၚခ့”ဲ
ရဲေဘာ္တစ္ေယာက္မွ ေႏြးေႏြးစုိးဆုိသည့္ ေကာင္မေလးကုိ ေခၚလာသည္။ ေႏြးေႏြးစုိးကုိ ဘာေၾကာင့္
ဒီလူႀကီး ႀကိဳက္တာလဲဟု ဆုိင္းဇီေတြးသည္။ ေတြးမရပါ။ ထူးစိန္သည္ မိန္းမစံုလုိးဖူးေသာ္လည္း ခုလုိ
ဖက္တီးျဖစ္လုလု ဝေနသည့္ ေကာင္မေလးမ်ိဳးကုိ မလုိးဖူး။ ထုိ႔ေၾကာင့္ စမ္းလုိးၾကည့္သည္။
ငိုလုိက္သည့္ျဖစ္ျခင္း။ သူ႔လီးႀကီးလုိ႔လား။ အလုိးခံရလိ႔ုလား မသိ။ သုိ႔ေသာ္ ငုိေနသည့္ မိန္းကေလးကုိ
လုိးရသည္မွာ အရသာ တမ်ိဳး ရွိသည္။ စားပြဲေဘးတြင္ လာရပ္ေသာ ေႏြးေႏြးစုိးေက်ာကုိ တြန္း၍
ကုန္းခုိင္းလုိက္ၿပီးေနာက္ ထမီကုိ ခၽြတ္ခ်လုိက္သည္။ အတြင္းခံ မပါ။ ေျခႏွစ္ဖက္ကုိ ကားေအာင္
လုပ္လုိက္သည္။ ၿပီးေတာ့ ထူးစိန္က ေအးေဆး ခၽြတ္သည္။ လက္ဝါးထဲ တံေတြးေထြးထည့္ၿပီး လီးကုိ
ပုိေတာင္လာေအာင္ ကြင္းထုသည္။
“ဟင့္ ရႊတ္ ဟင့္”
ငုိသံက ၾကားရၿပီ။ တင္ႏွင့္ ရင္ ျပားကပ္ေနသည့္ ေကာင္မေလးကုိလည္း လုိးဖူးသည္။ တင္လည္း မရွိ။
ရင္ကလည္း ျပားကပ္ကာ စုပ္ပါမ်ားသျဖင့္ ႏုိ႔သီးေခါင္းသာ ႀကီးလာေသာ ေကာင္မေလးပင္ သူလုိးတုန္းက
ေက်ေက်နပ္နပ္ျဖင့္ တအင္းအင္း ညည္းကာ ခံသည္။ သည္ဟာမႀကီးကေတာ့ ဘာေၾကာင့္ မသိ။ လီးကုိ
ေစာက္ပတ္အထက္ေအာက္ ပြတ္လုိက္သည္။ တစ္ဝက္ေလာက္ ထုိးထည့္ၿပီး ျပန္ထုတ္သည္။ ခါးကုိင္ကာ
ခပ္ဆတ္ဆတ္ေလး သြင္းလုိက္သည္။
“အြန္႔”
ေႏြးေႏြးစုိးမွာ စားပြဲစြန္းကုိ အတင္းအၾကပ္ကုိင္ကာ ငုိရင္း ညည္းသည္။ ခါတုိင္း အျခားရဲေဘာ္မ်ားသာ
ရွိသည္။ ခုဆုိ သည္လူႀကီးေနာက္လုိးမည့္ မိန္းကေလးပါ ရွိေနသည္။ သူမ ရွက္သည္။
လီးဘယ္ေလာက္ႀကီးႀကီး သူမ မေၾကာက္ပါ။ ခုေတာ့ တက္လုိးခ်င္သည့္လူ တက္လုိးသည့္ ဘဝအျပင္
လုိးတုိင္း အမ်ားေရွ႕တြင္ အလုိးခံရသည္။ ေနာက္မွ ဖင္ေျပာင္းလုိးသည္။ ေအာက္ေပါက္ အေပၚေပါက္
ေျပာင္းေနသည္။ ၿပီးခါနီးေတာ့ မ်က္ႏွာေမာ့ကာ ကြင္းထုခ်ေနသည္ကုိ ခံေပးရသည္။ ဆုိင္းဇီသည္
နည္းနည္းရံသြ လို ျဖစ္သာြ းသည္။ ေႏြးေႏးြ စိုးမွ မ်က္ႏွာေပၚ ေပေနေသာ လီးရည္မ်ားကို လက္ေခ်ာင္းျဖင့္
သုတ္ကာ ျပန္စားလုိက္ေသာ ေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။
အခန္း (၇)
အိမ္ၾကက္ကုိ ခ်က္မစားမီ တစ္ရက္အလုိ
ျမစ္ႀကီးနားဆိုေသာ္လည္း ၿမဳိ ႕န႔နဲ ီး၍သာ ရပ္ကြက္ အမည္တြင္သြားေသာ ရပ္ကြက္တြင္းမွ ဆင္းရဲစြာ
ေနလာခ့ဖဲ ူးေသာ ဆိုင္းဇီအတကြ ္ တိုက္ခန္းသည္လည္းေကာင္း၊ အိပ္ရာသည္လည္းေကာင္း၊ ဆိုဖာမ်ားသည္
လည္းေကာင္း ခန္းနားလွသလုိ စားစရာ ေသာက္စရာမ်ားကလည္း အေကာင္းစားေတြ ျဖစ္ေနသည္။
“ဟင္”
သူမကို ဗီဒြ ီယိုလာျပေပးေသာ ေကာင္မေလးက ပါးၾကားကြက္ေလးန႔ဲ အေတာ္လွပါသည္။
ဆံပင္ေလးကလည္း အရွည္။ ဗီြဒီယုိမွ လုိးခန္းမ်ား ေတာက္ေလွ်ာက္ လာေနသည္။ ဆုိင္းဇီသည္
အေတြ႕အႀကံဳ မရွိသူ မဟုတ္။ ရွိဖူးပါသည္။ သူမတို႔ နယ္ဘက္က သည္လုိကိစၥကုိ
အေထြအထူးလုပ္ေနသည္ မဟုတ္။ သုိ႔ေသာ္ သူမ၏ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကသာ သည္ကိစၥတြင္
ပငြ ့္လင္းခ့ၾဲကသည္။ သူမ အတတ္ႏိုင္ဆုံး ေရွာင္ခ့ဲပါသည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ား မိမိေရွ႕တြင္ အိပ္ခန္းထဲဝင္ကာ
တဆူညံညံလုိးၾကသည္ကုိ သူမက ဧည့္ခန္းမွ အေနအထား မပ်က္ ေနခဲ့သည္။ သုိ႔ေသာ္ ဘုရားသခင္သည္
သူမကုိ ရန္ကုန္ေရာက္မွ ပ်က္စီးေစဟု ဖန္ဆင္းခဲ့ေလသည္။
ထူးစိန္သည္ အမ်ိဳးသမီး အခ်ဳပ္ခန္းအတြင္း လွည့္လွည္ေနသည္။ အားလံုး ေလးဆယ္ေက်ာ္ရွိသည္။
အရြယ္စံု ဆုိက္စံုရွိသည္။ ငယ္သားမ်ားႏွင့္ ေဝစားမွ်စား လုပ္ရင္း သူအရင္ေရြးကာ ရယူခဲ့ေသာ မိန္းမမ်ားက
အလန္းေတြခ်ည္း ျဖစ္သည္။ ေလာေလာဆယ္ သူဆြဲထားဖူးသည့္ အထဲမွ ခပ္ကဲကဲေလးမ်ားကုိ ေရြးမည္။
“ဗုိလ္ႀကီး ညစာအတြက္ အားလံုးရပ္ၿပီး နံရံမွာ မွီပါ”
အမ်ိဳးသမီးအားလံုး တိတ္ဆိတ္စြာ သက္ဆုိင္ရာ နံရံတြင္ လက္ေထာက္ကာ နည္းနည္းစီကုန္းၿပီး
ရပ္ေနၾကသည္။ ထူးစိန္က သူလုိခ်င္သည့္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားကုိ ရွာကာ တင္လံုးကုိ တစ္ခ်က္စီ
ဆုပ္ကုိင္လုိက္သည္။ ရဲေဘာ္က မွတ္ထားသည္။ ထူးစိန္ ထြက္ခဲ့သည္။ အျပင္ေရာက္ေတာ့
“ကဲ ေမဦး၊ ေကသြယ္ႏွင့္ မာမာေဆြတုိ႔ ဒီည ဗုိလ္ႀကီးထူးစိန္အတြက္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အလွဆံုး ျပင္ဆင္ခြင့္
ေပးမယ္”
“အားေဆးေတြလည္း ေကၽြး၊ အစားအစာေတြလည္း ေကာင္းေကာင္းေကၽြးထားလုိက္၊ ႐ံုးဆင္းေတာ့ ငါ့ကား
ေနာက္ခန္းထဲ သိပ္လုိက္ကြာ”
“ဟုတ္ အမိန္႔အတုိင္းပါ အာစိ”
ေမဦးက ေရခ်ိဳးရင္း ၿပံဳးသည္ကုိ ေကသြယ္က ေတြ႕သြားသည္။
“ဟာမ နင္ကေတာ့ ၿပံဳးႏုိင္တာေပါ့”
ေကသြယ္က ျငဴစူစူ ေျပာသည္။
“ဟုတ္ပါဘူးဟာ ဒါေပမယ့္ အဲဒီဘဲဟာႀကီးနဲ႔မွ အားရတာ”
“ဟြန္း နင္ကေတာ့ ေယာက်္ားတကာ လွည့္ခံေနတာဆုိေတာ့ သိတာေပါ့”
“ေတာ္ၾကပါဟယ္၊ ခု တစ္ေယာက္ ခဏတစ္ေယာက္ လာလာလုိးၾကတဲ့ ဘဝက လြတ္ခ်င္ၿပီ”
မာမာေဆြက ဝင္ေျပာသည္။
“လွည့္ခံခ်င္တာေပါ့ ေတာ္ေရ...၊ ခုက မာမာေဆြ ေျပာသလုိ တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္
လာလာလိုးေနတာ ခက္တယ္၊ ဟိဟိ ဒါန႔ဲ ငါတို႔ သုံးေယာက္ကို ဘာမႈန႔ဲ ဖမ္းမွန္း ခုထိ မသိေသးဘူး၊
ႏွစ္ပတ္ေက်ာ္လာၿပီ၊ ဘာမွသာ မထူးတာ ငါတုိ႔ကုိ ေယာက်္ား အေယာက္ ၂၀ ေလာက္ေတာ့ လုိးၿပီးၿပီေနာ္”
ေမဦးက ေျပာသည္။ သူမသည္ အသားညိဳသည္ဆုိသည္ထက္ အမည္းဘက္ႏြယ္ကာ ပိန္သည္။ ရင္သား
ဆုိ၍ မရွိသလုိ တင္ကလည္း ဖားဖင္လုိ႔ ေျပာရမလုိပင္။ ဆံပင္ကုိ အရွည္ထားေသာ္လည္း ဆံပင္
မသန္သျဖင့္ ေက်ာေလာက္သာ ရွည္သည္။ သုိ႔ေသာ္ မည္မွ်႐ုပ္ဆုိးဆုိး ကုိးရီးယားေခတ္ မဟုတ္လား။
ျပင္တတ္ ဆင္တတ္ေတာ့ ၾကည့္ေပ်ာ္႐ႈေပ်ာ္ရွိသည္။ ထုိအထဲ နည္းနည္းေလး ကဲေတာ့ ဘဲေတြ အႀကိဳက္
ျဖစ္သြားသည္လား မေျပာတတ္ပါ။ ေဟာ့ေရွာ့ သရီး နာမည္ႀကီးေနသျဖင့္ သြားၾကည့္ရာမွ အျပန္
ကားဘယ္လုိမွ တားမရ။ တစ္ေနရာေရာက္ေတာ့ ေကာင္ေလးေတြက လုိက္ေႏွာင့္ယွက္သျဖင့္ အေမွာင္ထဲ
ဝင္ေနေနလုိက္ၾကသည္။ ကံဆုိးခ်င္ေတာ့ ရဲကားမီးအထုိးနဲ႔ တည့္တည့္တုိးေလသည္။
“စခန္းေရာက္မွ ရွင္း”
ဘယ္လုိမွ ေျပာမရသျဖင့္ ရဲစခန္းသုိ႔ပါသြားသည္။ စခန္းတြင္ စစ္စရာ ရွိသည္ဟုဆုိကာ တစ္ေယာက္စီ
ေခၚထြက္သြားသည္။
ဗုိလ္ႀကီး ထူးစိန္၏ အခန္းထဲအေရာက္ တံခါးကုိ ပိတ္လုိက္ကာ ထူးစိန္က မာမာေဆြကုိ စိမ္းစိမ္းၾကည့္ကာ
ဆံပင္ကုိဆုတ္ကုိင္ၿပီး ပါးကုိ နမ္းသည္။
“ကၽြန္မ အဲဒီ အစားထဲက မဟုတ္ဘူး”
“ဟား ဟား ဟား၊ မာယာတစ္သိန္း အပလိန္း အနႏၲတဲ့၊ မင္းတုိ႔ မိန္းမေတြ တတ္လည္း တတ္ႏုိင္တယ္ကြာ၊
မင္း အဲဒီ အစားထဲက ဟုတ္ ဟုတ္ မဟုတ္ဟုတ္ ဒီညေတာ့ မင္းဟာ င့ါအတြက္ပဲ”
“ကၽြန္မ ေတာင္းပန္ပါတယ္ရွင္ ကၽြန္မကုိ လြတ္ေပးပါ”
“လတြ ္ေစခ်င္ရင္ ငါေျပာတ့ဲအတိုင္း ငါ့အမိန္႔ကို တစ္ေဝမသိမ္းလိုက္နာၿပီး ငါျပဳသမွ် ႏုရတ့ဲ ဘဝမွာ
ေနရင္ေတာ့ မင္း လြတ္မွာေပါ့ကြာ၊ အဲလိုမွ မဟုတ္ဘဲ ကလန္ကဆန္လုပ္ရင္ေတာ့ သိတယ္ေနာ္ ဒါ ရဲစခန္း၊
မင္း ဘယ္မွာမွ အမႈသြားဖြင့္လုိ႔ မရဘူး၊ ကဲ ကဲ မင္းအဝတ္ေလးေတြ တြန္႔ေၾကကုန္မွာ စုိးရတဲ့အတြက္
ခၽြတ္လုိက္ပါ။ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ခၽြတ္ခ်လုိက္ပါ၊ ၿပီးေတာ့ ငါသိမ္းထားတဲ့ ေခြေတြကုိ ျပမယ္၊ အဲဒီထဲက
အတုိင္းေပါ့၊ တစ္ပံုစံတည္း တူရမယ္၊ အဲဒါပဲကြ ပံုစံထုိင္တယ္ဆုိတာ၊ စုပ္ဆုိရင္ စုပ္၊ ကုန္းဆုိရင္ ကုန္း၊ အဲ
ဒါေပမယ့္ ငါေတာ့ ငါ့စိတ္ကူးရမွ မင္းဟာကုိ လ်က္ေပးမွာေပါ့ ဟင္း ဟင္း ဟင္း”
ကံၾကမၼာရဟတ္ တစ္ပတ္လည္လာၿပီလားဟု မာမာေဆြ ေတြးမိသည္။ ဟုတ္သည္။ သူမသည္ နယ္က
တက္လာကာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးတြင္ စီးပြားရွာခဲ့သည္။ ပထမဦးဆံုး ေလာင္းကစားဒုိင္တြင္ အလုပ္ရသည္။ သူမ
ဒုိင္နာမည္မွာ ဦးေက်ာ္ဝင္းျဖစ္သည္။ ဦးေက်ာ္ဝင္းတြင္ မယားရွိပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ သူမညႇဳခ်က္
ေကာင္းေကာင္းျဖင့္ ဦးေက်ာ္ဝင္းကုိ ျမဴဆြယ္ႏုိင္ခဲ့သည္။ မူးေနေသာ ဦးေက်ာ္ဝင္း ေျခေတာ္တင္သည္ကုိ
သူမ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး လည္စင္းေပးခ့သဲ ည္။ အသက္ေလးဆယ္ အရြယ္မွ်သာ ရိွေသးေသာ ဦးေက်ာ္ဝင္းက
ေတာ္ေတာ္ သန္ပါသည္။ မူးရင္း ခ်သည္ကုိ ႏွစ္ခ်ီခ်ႏုိင္သည္။ သူမလည္း မျငင္းပါ။ အ႐ူးအမဲသား
ေကၽြးဆုိသလုိ ဦးေက်ာ္ဝင္းသည္ အခါအခြင့္ကုိ သိတတ္လာၿပီ။ မူးေအာင္ ေသာက္တတ္လာသည္။ မူးလွ်င္
ခြင္ရသည္ကုိး။ ဦးေက်ာ္ဝင္းက တစ္ညတြင္ မသိမသာ စမ္းၾကည့္သည္။ အရက္ကုိ
ေဆးသေဘာေလာက္သာ ေသာက္ၿပီး မာမာေဆြကုိ အိပ္ယာထဲ ဆြဲေခၚသည္။
“မင္းက ငါ့ကို သက္သက္မ့ေဲ ပးေနတာပဲ၊ မင္းဘဝ ေရတိမ္နစ္ေနၿပီေနာ္”
“ကၽြန္မ ေငြ အရမ္းလုိေနလုိ႔ပါ ကုိႀကီး”
“ေငြ... ဟုတ္လား၊ ဒါဆုိလည္း ရမွာေပါ့ကြာ၊ တန္ရာတန္ေၾကးေပါ့၊ လာ”
ဦးေက်ာ္ဝင္းက ကုတင္ေပၚ ေျခခ်ထုိင္ရင္း ရပ္ေနေသာ မာမာေဆြလက္ကုိ ဆြဲကာ ထုိင္ခုိင္းသည္။ မာမာေဆြ
ဒူးေထာက္ထုိင္ခ်လုိက္သည္။ ဦးေက်ာ္ဝင္း ပုဆုိးခၽြတ္လုိက္သည္။ သူမအလုိက္သိစြာပင္
ကုိင္ေပးလုိက္သည္။ ကြင္းထုေတာ့ လီးက ေတာင္လာသည္။ သူမ ေအးေဆးပင္ ထိပ္ကုိ လွ်ာနဲ႔
စလ်က္သည္။ ၿပီးေတာ့ ငံုခ်လုိက္သည္။
“အား ေကာင္းလုိက္တာ အခ်စ္ရာ ခပ္ျပင္းျပင္းေလး”
သူမ အားကုန္ ဆြဲစုပ္ေပးသည္။ ပါးမ်ား ခ်ိဳင့္ဝင္ေနေအာင္ စုပ္ေပးသည္။ ဦးေက်ာ္ဝင္းက သူမေခါင္းကုိ
ကုိင္ကာ ႏုိက္ခ်သည္။ သူမလည္း လီးဆံုးေအာင္ ငံုေပးသည္။
“ႀကိဳက္သြားၿပီ”
သူမကုိ ကုတင္တြင္ လက္ေထာက္ၿပီး အရပ္လုိက္ ကုန္းခုိင္းသည္။ ထမီကုိ ခၽြတ္ခ်ၿပီး ေစာက္ဖုတ္တြင္ လီးကုိ
ေတ့ကာ ေဆာင့္သြင္းသည္။ သူမ ငုိက္က်သြားသည္။ သူမခါးကုိ ဆုတ္ကုိင္ကာ ေသခ်ာ ေဆာင့္ထည့္ေတာ့
အဆံုးထိ ဝင္သြားသည္။ ေနာက္တစ္ေန႔က အလုပ္ပိတ္ရက္ ဆုိကာ သူမကုိ တစ္ညကုန္ ဆြဲသည္။ ႏုိ႔လည္း
ေၾကမြကုန္သလုိ ေစာက္ဖုတ္လည္း ေအာင့္ေနသည္။ ဖင္ေပါက္ကလည္း က်ယ္သြားသည္။ ည
ရွစ္နာရီေလာက္ကတည္းက မနက္ ငါးနာရီခြဲ အာ႐ုဏ္က်င္းလုလုမွ အၿပီး နားသည္။ ၾကားထဲ နားေတာ့
နားပါသည္။ ၁၅ မိနစ္ မျပည့္။ နားသည္ဆုိေသာ္လည္း ရင္ခြင္ထဲ သူမကုိ ထည့္ကာ ႏုိ႔မ်ားစုပ္လုိက္၊
ပါးနမ္းလိုက္၊ အဖုတ္ကို ပတြ ္လိုက္န႔ဲ ျပန္ထသည္ႏွင့္ စုပ္ေပးရသည္။ လီးရည္ကိုလည္း စားျပရသည္။
သူေ႒းဦးေက်ာ္ဝင္းန႔ဲ ၾကာၾကာ မကလဲ ိုက္ရ။ သူေဌးမ သိသြားသျဖင့္ ဇာတ္လမ္းက ၿပီးသြားသည္။ သူမကို
ေငြ မျဖစ္စေလာက္ေပးကာ အလုပ္ထုတ္သည္။ ေလာင္းကစားဒုိင္ တစ္ဒုိင္ေျပာင္းသည္။ အလုပ္နားရက္
ဦးေက်ာ္ဝင္းန႔ဲ ဟိုတယ္တစ္ခုတည္း သာြ းဆဲြၾကသည္ကို ေကာ္မရွင္စားက ေတ႔ြသြားသည္။ ေကာ္မရွင္စား၏
မထင္မရွား ဇနီးသည္သုိ႔ ေရာက္သည္။ လက္ေထာက္က တစ္ခ်ီေတာင္းဆြဲရာတြင္ ေကာ္မရွင္စားက သူမကုိ
ႏွေျမာသျဖင့္ အေဝမတည့္ျဖစ္ကာ ေကာ္မရွင္စားဇနီးသိၿပီး လမ္းခြဲရသည္။ သုိ႔ႏွင့္ အလုပ္ရွာရင္း
အေဆာင္တြင္ ေနစဥ္ ေမဦး ေကသြယ္ႏွင့္ေပါင္း၍ ႐ုပ္ရွင္သြားၾကည့္အျပန္ ခုလုိ ႀကံဳရသည္။ ဖမ္းသြားၿပီး
သံုးရက္ေနမွ သူမတုိ႔ အခ်င္းခ်င္း ျပန္ေတြ႕ရသည္။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ကုိယ့္အျဖစ္နဲ႔ကုိယ္မုိ႔ စကား
မေျပာျဖစ္ၾက။ သူမလည္း မေျပာခ်င္။ ဟုိကားထဲကအတုိင္း၊ ဒီကားထဲကအတုိင္းဆုိၿပီး သူမမွာ
ဖူးမင္းသမီး႐ႈံးေလာက္ေအာင္ ခံေပးရသည္။ ေနာက္ညေတာ့ တစ္ေယာက္ဆီ ေျပာင္းသည္။ ငါေတာ့ သူ႔ကုိ
ဘယ္လိုဆတဲြ ာ မိုက္တယ္ ေဟ့ေကာင္န႔ဲ အခ်င္းခ်င္းလက္တို႔ၿပီး တျခားတစ္ေယာက္ဆီ ေျပာင္းအိပ္ရသည္။
တတိယညလည္း တစ္ေယာက္။ တစ္ညမွ မအိပ္ရ။ ေန႔ဘက္လည္း မအိပ္တတ္သျဖင့္
ေတာ္ေတာ္ေနရဆုိးပါသည္။ ႏုိ႔ေတြကလည္း ပုိႀကီးလာသည္ဟု ထင္ရသည္။ အဖုတ္က ေအာင့္လြန္းသျဖင့္
မနာတတ္ေတာ့။ ဖင္ကလည္း က်ိန္းစပ္သြားသည္။ စားလိုက္ရသည့္ လီးရည္ေတြ။ ႏုိ႔ဆီတစ္ဗူးစာေလာက္
ရွိမည္။
ေကသြယ္က မ်က္ႏွာပ်က္ေနေသာ္လည္း ေမဦးက ဘာမွ မျဖစ္သည့္ဟန္ ေနေနသည္။ မာမာေဆြလည္း
ေမးမေနခ်င္။ သူမနီးပါး ခံခ့ၾဲကရမည္မွာ ေသခ်ာသည္။ တစ္ည အနားေပးသည့္ သေဘာမွ်သာ ရိွသည္။
“ဒီေလာက္ဆုိ မင္းတုိ႔ အခ်င္းခ်င္း ကုိယ့္အေၾကာင္း ကုိယ္ရင္ဖြင့္ၿပီးၾကၿပီ ထင္ပါတယ္၊ ကဲ ဒီညေတာ့
မင္းတို႔ကို တာဝန္သိတ့ဲ ရေဲ ဘာ္ေတအြ တကြ ္ ေပးလိုက္ပါတယ္”
ရဲေဘာ္ ငါးေယာက္အတြက္ သူမတုိ႔ တစ္ေယာက္ႏႈန္းျဖင့္ လုိက္သြားရသည္။ ထုိညတြင္လည္း မာမာေဆြ
မအိပ္ရ။ သူမေပၚ ဘယ္ႏွစ္ခ်ီစီ တက္ၾကမွန္းလည္း မသိ။ သူမေမ်ာ့ေမ်ာ့ေလး က်န္သည္။ ပထမခ်ီပဲ
ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိသည္။ ငါးေယာက္လံုး သူမကုိ တစ္မ်ိဳးၿပီးတစ္မ်ိဳး အေပါက္ေတြ မက်န္သြင္းၾကၿပီး
လီးရည္ကုိ ပါးစပ္ထဲ တၿပိဳင္တည္း လြတ္ခ်ၾကသည္ကုိပဲ ေကာင္းေကာင္း မွတ္မိေတာ့သည္။ သူမအထင္
ပါးစပ္ ျပည့္သြားသည္ဟု တင္ပါသည္။ ရဲေဘာ္ေတြကလည္း အေတြ႕အႀကံဳရွိၾကသူမ်ားျဖစ္သည္။ လီးလည္း
ေပါင္းစံုေနသည္။ ႀကီးသူကႀကီး တုတ္သူကတုတ္ ရွည္သူကရွည္ ခၽြန္သူကခၽြန္သည္။
တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ပါးစပ္ထဲ ကြင္းထုထည့္ၾကပံုမွာ ကၽြမ္းက်င္လွသည္။ ေနာက္ေတာ့ ခဏနားၿပီး
တစ္ေယာက္စီ ဘယ္လုိပံုစံစသျဖင့္ အဆန္းထြင္ကာ လုိးၾကသည္။ သူမ သတိရလာေတာ့ ေဘးတြင္
ေကသယြ ္န႔ဲ ေမဦးမွာလည္း ေမ်ာ့ေနၾကသည္။ ေကသြယ္ေလးကိုသာ သနားမိသည္။ သူမက ျဖဴစင္သည္။
ေမဦးကေတာ့ အစကတည္းက နန္႔တန္႔တန္႔နဲ႔ ေတြ႕ခ်င္ေနသည့္ပံု ရသည္။ ေနာက္ထပ္ တစ္ညနားရမည္
ထင္ခ့ေဲ သာ္လည္း မနားရေခ်။ တစ္ေယာက္လိုက္ အဖဲြ႕လိုက္ လာေခၚသြားျပန္သည္။ ဆယ္ရက္ျပည့္ေတာ့
သူမတို႔ကို အမ်ားန႔ဲအတူ အခ်ဳပ္ခန္းထထဲ ည့္သည္။ သူမတို႔ႏွင့္ မေရွးမေႏွာင္း အသက္ ၄၀ ေက်ာ္ခန္႔ရိွသည့္
ခပ္ဝဝအမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္လည္း ေရာက္လာသည္။
“ေစာက္ပတ္ကုိ စခန္းထဲ ျဖဳတ္ထားေပးလုိ႔ရရင္ ျဖဳတ္ထားေပးလုိက္ပါတယ္ တကတည္းေတာ္ ဖာခန္းေတာင္
သူတုိ႔ေလာက္ ခံရမွာ မဟုတ္ဘူး”
အမ်ိဳးသမီးက ပစြ ိပစြ ိန႔ဲ ဝင္လာသည္။
“ေအာ္ အသစ္ေလးေတြ ေရာက္ေနတာကုိး၊ အသစ္လည္း သူတုိ႔ဝမွ ေရာက္လာတာပါပဲေလ၊ ငါ့လုိ အုိႀကီး
အုိမႀကီးကုိေတာင္ သူတုိ႔က လုိးေသးတာ”
မာမာေဆြသည္ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္စြာ ထုိင္ေနမိသည္။ ဘယ္သူမွလည္း တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္
သိပ္မိတ္မဆက္ၾက။ ေလးရက္လံုးလံုး သူမတုိ႔ကုိ ဘယ္သူမွ မေခၚဘဲ ရွိရာမွ သည္ညဇာတ္လမ္း ျပန္စၿပီဟု
ေတြးမိသည္။ သည္ညေတာ့ တၿပိဳင္တည္းပါလား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျဖစ္သမွ် အေၾကာင္း အေကာင္းေပါ့ဟု
ေတြးလုိက္သည္။
ဆုိင္းဇီသည္ ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ လာေနေသာ ဖူးကားကုိ ၾကည့္ရင္း စားစရာမ်ားကုိ စားရင္း ယားလာသျဖင့္
ကုိယ့္အဖုတ္ကုိ စမ္းေနမိသည္။ ထူးစိန္က ဝင္လာသည္။ သူ႔ေနာက္တြင္ ပိန္ပိန္ေသးေသး ေကာင္မေလး
တစ္ေယာက္ ပါလာသည္။ ႏွံျပည္စုတ္ကို အေျမႇာက္နဲ႔ ခ်ိန္သည္ဆုိသည့္ စကားပံုကုိ သတိရမိသည္။
ထူးစိန္က
“ေမဦး”
ဟုေခၚလုိက္သည္။ ေမဦးဆုိသူက အက်ႌခၽြတ္သည္။ ထမီခၽြတ္သည္။ ကုိယ္ကုိ တစ္ပတ္လွည့္ျပသည္။
ဆုိင္းဇီေဘး လာထုိင္ေသာ ထူးစိန္ေပါင္ၾကားဝင္ကာ ေဘာင္းဘီခၽြတ္သည္။ ဒူးေထာက္ထားသည့္
အေနအထားျဖင့္ တန္းမတ္ေနေသာ လီးကုိ လက္ေနာက္ပစ္ၿပီး လွ်ာျဖင့္ တုန္ခါ႐ံု လ်က္ေပးသည္။
လီးထိပ္က တဆတ္ဆတ္ခါသည္။ ထူးစိန္က ဆံပင္မ်ားကုိ သပ္ကစားေပးသည္။ ေမဦးက လီးေၾကာမ်ားကုိ
လုိက္လ်က္ေပးသည္။ ထူးစိန္က လီးကုိ ပါးေစာင္သုိ႔ ထုိးသြင္းကာ စိမ္ထားၿပီး ပါးကုိ ပုတ္သည္။ ေမဦး
လက္ေနာက္ပစ္ကာ ေနေနဆဲ။ ထူးစိန္က ေခါင္းကုိ ဖိကာ ႀကီးလည္းႀကီး ရွည္လည္းရွည္လွေသာ သူ႔လီးကုိ
အဆံုးထိ သြင္းေလသည္။ ဆုိင္းဇီအဖုိ႔မွာေတာ့ လည္ေခ်ာင္း နင္ေလသည္။ ေမဦးက လက္ဝါးႏွစ္ဖက္ျဖင့္
သူမတင္ႏွစ္လံုးကုိ အတင္းျပန္ဆုတ္ကုိင္ထားသည္။ သူမ်ားတကာေတြ လုိးလုိ႔ကြဲသြားေသာ ေစာက္ဖုတ္ကုိ
စိတ္မဝင္စားပဲ မိမိႏွင့္ စေတြ႕ကတည္းက စုပ္ဖုိ႔ခ်ည္းသာ အားသန္ေသာ ထူးစိန္အတြက္ ေမဦး ျပင္ဆင္
ထားၿပီးသား ျဖစ္သည္။ ပါးစပ္ျဖင့္ ေတာ္ေတာ္ၾကာေတာ့ မၿပီးဘဲ ထားကာ ေနာက္တစ္ေယာက္ ေခၚသည္။
“ေကသြယ္”
အရပ္အေမာင္း နည္းနည္းေကာင္းေသာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ေရာက္လာသည္။ ကုိယ္လံုးကုိယ္ေပါက္
သြယ္လွ်သည္။ ေမဦးအဝတ္ပံုတြင္ သူမလည္း အဝတ္ခၽြတ္သည္။ ေကသြယ္လာေတာ့ ေမဦးေနရာ
ဖယ္ေပးသည္။ ေကသြယ္ ကုန္းေတာ့ ေမဦးက ဖင္ကုိ လ်က္ေပးသည္။
“မင္းေလးရဲ႕ ဖင္ေလးကုိ တြယ္ေတာ့ တြယ္ခ်င္သားကြာ၊ ထူးစိန္က ဖင္ကုိ ေျခရာ လက္ရာ မပ်က္
လုိခ်င္တယ္ဆုိလုိ႔၊ သူၿပီးမွပဲ စိတ္ႀကိဳက္ဆြဲေတာ့မယ္၊ တြင္းေဟာင္း ေရၾကည္ေလးေပါ့”
ဤစခန္းသုိ႔ စေရာက္လာကာစ ညက သူမကုိ ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္မွန္း မသိ တက္လုိးေသာ သူ၏စကား။
ေနာက္တစ္ေန႔ သည္လူႀကီးဆီ သူမ ေရာက္ရသည္။
“ေဟ့ေကာင္ ငါမွာထားတ့အဲ တိုင္း မင္းေရွာင္ရ႕ဲလား”
“စိတ္ခ် ဆရာ ႀကိဳက္သလုိ ေမးႏုိင္ပါတယ္ဆရာ”
“ေအး အဲဒါေၾကာင့္ မင္းကုိ သေဘာက်တာ၊ ငါ့ဟာကုိ မင္းစိတ္ႀကိဳက္ဆြဲေပေတာ့ ေမာင္ရင္”
“ဟုတ္က့ပဲ ါဆရာ”
သုိ႔ႏွင့္ သူမအခန္းထဲသုိ႔ ေရာက္လာေသာ ထူးစိန္သည္ သူမကုိ ကုန္းခိုင္းထားၿပီး ဖင္ကုိ စစ္ေလသည္။
“မင္းရ႕ဲ ဒီအေပါက္ကုိ ဟုိေကာင္ ဆြဲေသးလား”
“ရွင္”
ထူးစိန္က ဖင္ေပါက္ကုိ လက္ဖ်ားျဖင့္ ကလိရင္း ေမးေတာ့ သူမ ဘာေျမရမွန္း မသိ။
“မင္းဖင္ေပါက္ကုိ ဟုိေကာင္ သြင္းသြားေသးလား”
“မ... မ..သြင္း မသြင္းပါဘူးရွင့္”
“ဟား ဟား ဟား လိမၼာလိုက္တ့ ဲ ေကာင္ေလးေတြ၊ မင္းရ႕ဲ ဖင္ေပါက္ကို ဒီည ငါပါဆယ္ေဖာက္မယ္”
နာလုိက္သည္ျဖစ္ျခင္း။ ေစာက္ပတ္အလုိးခံရတုန္းက မနာ။ ဖင္က်မွ နာသည္။ လီးကလည္း ပုိႀကီးသည္
မဟုတ္ပါလား။ ဖင္ေတာ္ေတာ္လုိးသည့္ ထူးစိန္က ေခၚေတာ့လည္း ဖင္ကုိပဲ ခ်ျပန္သည္။ အက်င့္ရၿပီး
ျဖစ္ေသာ္လည္း မခံရတာ ႏွစ္ရက္သံုးရက္ၾကာေတာ့ နာသည္။ ေမဦးက ေကသြယ္တင္လံုးကုိ ၿဖဲေပးရင္း
တံေတြးေလး ေထြးခ်ေပးသည္။ ေတာ္ေတာ္ၾကာေတာ့ ဆြဲထုတ္ကာ
“မာမာေဆြ” ဟုေခၚလုိက္ေတာ့ မာမာေဆြေရာက္လာသည္။ သူမႏွင့္အတူ ဗြီဒီယုိျပေပးေသာ
ေကာင္မေလးလည္း လုိက္ပါလာသည္။ “စုစုပါ တစ္ခါတည္း ခၽြတ္” ဟုေျပာေတာ့ မာမာေဆြႏွင့္ စုစုတုိ႔
အဝတ္ခၽြတ္လုိက္ၾကသည္။
ဆုိင္းဇီမွာ လုိးေနသည္မ်ားကုိ အသည္းတထိတ္ထိတ္ ၾကည့္ရင္း သူမအလွည့္ကုိ ေစာင့္ေနခဲ့သည္။
ထူးစိန္ကလည္း အ႐ံႈးမရိွေအာင္ လီးန႔ ဲ ခၽတြ ္သည္ မရိွရေလာက္ေအာင္ အတတ္ႏိုင္ဆုံး တြယ္ေလသည္။
နည္းမ်ိဳးလည္း စံုလိုက္သည္ ျဖစ္ျခင္း။
“တီ တီ တီ”
“ဟဲလုိ”
ထူးစိန္ အေတြးစ ျပတ္သြားသည္။ ဖုန္းလာသျဖင့္ ဆုိင္ဇီနဲ႔ ကိစၥကုိ ေကာင္းေကာင္း စိတ္ကူး မယဥ္လုိက္ရ။
ရင္ခြင္ထဲမွ နီနီဝင္းကုိ ခဏထေစကာ ဖုန္းကုိင္လုိက္သည္။ တစ္ဖက္က စကားကုိ နီနီဝင္း
မၾကားရေသာ္လည္း ခြင္ေတာ္ေတာ္ေကာင္းသည့္ ဟန္ေတြ႕ရသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ နီနီဝင္း
ဆာေနေသးေသာ္လည္း ထူးစိန္မွာ သြားအိပ္လုိက္ၿပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္။
အခန္း (၈)
ေက်ာင္းသူေလးမ်ားႏွင့္
“လွဲ ျမန္ျမန္ေလးလုပ္ၾက”
“ဣေႁႏၵရွင္” တည္းခုိးခန္းပုိင္ရွင္ျဖစ္သည့္ မမႏု ေခၚ ႏုႏုေမ၏ အျမန္ေစခုိင္းခ်က္ေၾကာင့္ တကၠသုိလ္
ေက်ာင္းသူေလးမ်ား ျဖစ္ၾကေသာ ညိဳညိဳမာ၊ ဂ်ဴလႈိင္ခင္၊ မ်ိဳးရတီႏြယ္၊ ဝါဝါေက်ာ္၊ ဆုရီရီၿဖိဳး၊
ျမတ္ႏုိးကလ်ာႏွင့္ ေရႊရည္တုိ႔သည္ မဝတ္ဖူးသည္မွာ ၾကာၿပီ ျဖစ္ေသာ ေက်ာင္းစိမ္း ဝတ္စံုကုိ
ျပန္ဝတ္ေနၾကသည္။ လက္ရွိ သူမတုိ႔ ဝတ္လာေသာ အဝတ္မ်ား ခၽြတ္ေနစဥ္ သူမတို႔၏ ပစၥည္းမ်ားကုိ
မေရာင္းရေသးခင္ ႀကိဳတင္ သံုးေဆာင္မည့္ လူႀကီးလူေကာင္း သံုးေယာက္ ေရာက္လာသည္။
တစ္ေယာက္က သူမတုိ႔၏ မမႏုခါးကုိ ဖက္ၿပီး တင္ကုိ ပြတ္ကာ
“ဆရာမလည္း ေက်ာင္းစိမ္းကုိ ဝတ္ေလ”
ဟုေျပာသည္။
“မ်ားေနၿပီေလ”
“ဆရာမေရာပါမွေပါ့။ တေပ်ာ္တပါးေပါ့”
မမႏုက ႏႈတ္ခမ္းေလးစူလွ်က္ သူမအက်ႌၾကယ္သီးကုိ ျဖဳတ္သည္။
“လူဆုိးေတြ ေလာဘအရမ္းႀကီးတာပဲ“
မမႏုက ပြစိ ပြစိ ေျပာသည္။
“ကုိကုိတုိ႔က လူဆုိးေတြ မဟုတ္ပါဘူး၊ လူဆုိးေတြ ဖမ္းတဲ့ ရဲေတြပါ၊ ျပည္သူေတြ စိတ္ခ်မ္းသာမႈ အျပည့္အဝ
ေပးမယ့္ ရဲေတြပါ၊ အထူးသျဖင့္ မိန္းကေလးေတြကုိဆုိရင္ စိတ္ခ်မ္းသာမႈ ပုိျပည့္ေအာင္လုိ႔ ကုိယ္ဖိ ရင္ဖိ
ျပဳစုတ့ ဲ ရေဲ တပြ ါ၊ ကဲ မင္းတို႔ကို မင္းတို႔ မိတ္ဆက္ မေပးခင္ ငါတို႔ကို အရင္ မိတဆ္ က္ေပးမယ္၊ သူက
ဒီနယ္ပိုင္ သိန္းဦးတ့၊ဲ သိပ္ၾကင္နာတတ္တ့ဲ နယ္ပိုင္ေပါ့၊ ဘယ္ေလာက္ထိ ၾကင္နာတတ္လဲ ဆိုရင္
တေလာတုန္းက သူၾကင္နာရမယ့္ မိန္းကေလးေတြ မ်ားလြန္းလုိ႔ ငါ့ကုိေတာင္ မ်က္မွန္နဲ႔မုိ႔ဆုိၿပီး
လက္ေဆာင္ေပးၿပီး ၾကင္နာ ခိုင္းခ့ေဲ သးတယ္”
သိန္းဦးက ရယ္သည္။
“မ်က္မွန္ေလးန႔ကဲ မိုက္လနြ ္းလို႔ လိမၼာေအာင္ ဆရာသမားဆီ ပို႔လိုက္တာပါဗ်ာ”
“ေအး ဟတု ္တယ္၊ သူက ၾကင္နာတတ္တ့ ဲ သူဆိုေတာ့ အမိုက္မေလးေတြန႔ဲ အတူမေနဘူး၊ ခပ္မိုက္မိုက္ေလး
ဆုိရင္ သူ႔ရာထူးၿမဲေအာင္ဆုိၿပီး အထက္ကုိ ပုိ႔ဆံုးမခုိင္းေတာ့တာပဲ၊ အထက္က နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔
ဆံုးမလြတ္လုိက္လုိ႔ လိမၼာသြားရင္ေတာင္ သူက ဆက္ဆံုးမေသးတာ၊ ၾကင္နာတတ္ပံု ေျပာပါတယ္”
မိန္းကေလးမ်ားသည္ မုိက္ဂုဏ္မ်ား လာေဖာ္ေနၾကေသာ ဗုိလ္ေတြကုိ နည္းနည္း လန္႔လာသည္။
“ဒီတစ္ေယာက္က ေသာ္က တ့၊ဲ ေသာ္ကပန္းေလးေတြကို ေသာက မေရာက္ေအာင္
ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးသူေပါ့”
ေသာ္ကက သူ႔လည္ပင္းေကာ္လံကုိ ျပင္ကာ သူျဖစ္ေၾကာင္း ျပသည္။
“က်ဳပ္ကေတာ့ ထူးစိန္တ့၊ဲ တစ္စိန္တည္း ရိွတယ္၊ ႏွစ္စိန္ရိွရင္ ရိွတ့ဲ စိန္န႔ဲ မိန္းမ ထပ္ယူမယ့္ ထူးစိန္ေပါ့”
မမႏုပါ ေက်ာင္းဝတ္စံု ဝတ္ၿပီးသြားေတာ့ ဇာတ္လမ္းစသည္။ ထူးစိန္က တစ္ဖက္တြင္ မမႏု၊ ဂ်ဴလႈိင္ခင္ ႏွင့္
တစ္ဖက္တြင္ ဝါဝါေက်ာ္ႏွင့္ ေရႊရည္ကုိ ဖက္ထားလိုက္သည္။ မမႏုမွာ စားေနက်ျဖစ္သျဖင့္
ယူထားျခင္းျဖစ္သည္။ ဂ်ဴလႈိင္ခင္က အုိးေတာ္ေတာ္တင္းသျဖင့္ ယူထားသည္။ ဝါဝါေက်ာ္က ႐ုိး႐ုိးေအးေအး
ျဖစ္ေနသျဖင့္ ယူလုိက္သည္။ ေရႊရည္က ေသးေသးေလးျဖစ္ေနသျဖင့္ ယူလိုက္သည္။
“ေမာင့္ကုိ အရင္ ေမႊးေမႊး ဝုိင္းေပးၾကပါဦး”
မမႏုကစ၍ သူ႔ပါးကို တရႊတ္ရႊတ္န႔ ဲ ဝိုင္းနမ္းၾကသညည္။ ေနာက္ေတာ့ ခါးေကာ့ေနေအာင္ တင္ေကာင္းသည့္
ဂ်ဴလႈိင္ခင္က နမ္းသည္။ ဝါဝါေက်ာ္က မရဲတရဲ နမ္းသည္။ ေရႊရည္မွာ အရပ္ပုသျဖင့္ ေျခဖ်ားေထာက္ကာ
နမ္းသည္။ ေက်ာင္းစိမ္းဝတ္စံုေလးမ်ားႏွင့္ ျဖစ္ၾကသျဖင့္ တမ်ိဳးခံစားရသည္။ ႏုႏုေမေခၚ မမႏုမွလႊဲ၍
က်န္ေကာင္မေလးမ်ားမွာ ကေလးသာသာ မ်ားသာ ျဖစ္ၾကသည့္အတြက္ သူတုိ႔ဘာသာ သူတုိ႔ ဘယ္လုိ
ျဖစ္ေနေန အသစ္ကေလးမ်ားကို ဖ့ရဲ မည့္ ပုံစံေလး ျဖစ္ေနသည္။ ေက်ာင္းသူ ဝတ္စုံေလးမ်ားက အသက္ ၃၆
ဆုိေသာ မမႏုပင္ ၂၅ ေလာက္ က်န္ေလာက္ေအာင္ ႏုသြားသည္။ တကယ္ေကာင္းသည့္ အစီအစဥ္ေလး
ျဖစ္သည္။ သူက မမႏုႏွင့္ ဂ်ဴလႈိင္ခင္တုိ႔၏ တင္ကုိ ပြတ္သပ္သည္။ ဝါဝါေက်ာ္က သူ႔ေဘာင္းဘီကုိ
ပြတ္သပ္သည္။ ေရႊရည္က ဝါဝါေက်ာ္ေဘးတြင္ ဘာလုိက္လုပ္ရမည္လဲ ဆုိသည့္ပံုျဖင့္ ဒူးေထာက္ကာ
ထုိင္ေနသည္။ မမႏုက ေရႊရည္ေခါင္းကုိ သူ႔ေပါင္ၾကားထဲ ဆြဲထည့္သည္။ ေရႊရည္က အလုိက္သိစြာပင္
ေဘာင္းဘီကုိ ခၽြတ္ေပးသည္။
“အႀကီးႀကီး”
ေရႊရည္ေျပာလည္း ေျပာခ်င္စရာပင္။ လုိးရမည္ဆုိသည့္ အသိက သူ႔လီးကုိ ေတာင္ေနေစသည္။ သူ႔လီးကုိ
ကုိင္၍ ဝါဝါေက်ာ္က လွ်ာျဖင့္ တစ္ခ်က္ခ်င္းစီ လ်က္သည္။ ထိပ္ကုိလည္း တစ္ဖက္စီ ေသခ်ာလ်က္သည္။
ေရႊရည္ကလည္း အားက်မခံကာ မီရာ လီးအရင္းကုိ ႏႈတ္ခမ္းျဖင့္ စုပ္သည္။ သူကေတာ့ မမႏုႏွင့္ လွ်ာခ်င္း
ထိၿပီး လ်က္ၾကသည္။ လာလုိးသူမ်ားႏွင့္ ခံေပးေနသူမ်ားၾကားတြင္ ေနရေသာ မမႏုမွာ ဘာသားနဲ႔
ထုထားတာ မုိ႔လုိ႔လဲ။ သူမလည္း ဆာသည္။ သုိ႔ေသာ္ ေစ်းဝယ္သူမ်ားက သူမကုိ ဘယ္ေတာ့မွ မျမင္။
“အသစ္ေလး မရွိဘူးလား အစ္မ” ဆုိၿပီးေတာ့သာ လာၾကသည္။ အသစ္ေလးမ်ားေတြ႕လွ်င္ ပခံုးဖက္ၿပီး
ဝင္သြားၾကသည္။ သူမကလည္း လုိက္ၿပီးေတာ့ အဆင္ေျပမေျပ ပံုစံျဖင့္ ေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္မွ
လုိက္ေခ်ာင္းၾကည့္ရသည္။ တခ်ိဳ႕ေကာင္ေလးေတြ ျမင္ေတာ့ သူမလည္း ဆာသည္။ ခုလုိ သူမကုိ
တကူးတက လာၿပီး ျပဳစုသူေတြ႕ေတာ့ သူမလည္း ဆာဆာနဲ႔ လွ်ာခ်င္းျပန္လ်က္သည္။ ထူးစိန္က တင္လံုးကုိ
ကုတ္ေပးေတာ့ ပုိလုိ႔ ဖီးလ္ရွိသည္။ ထူးစိန္ကလည္း ေရႊရည္က လႁပြတ္ကုိ စုပ္၍ ဝါဝါေက်ာ္က ထိပ္ကုိ
လွ်ာျဖင့္ ဝိုင္းကာ ဝုိက္ကာ လွ်က္ေပးေနသျဖင့္ ဖီးလ္လာေနသည္။ ငံုၾကည့္လုိက္ေတာ့
ေက်ာင္းစိမ္းေလးမ်ားျဖင့္ ျမင္ေတာ့ ပုိ၍ စိတ္လာသည္။ ဂ်ဴလိႈင္ခင္ကုိ ေျပာင္းနမ္းသည္။
ထူးစိန္သည္ ကုတင္စြန္းတြင္ ရပ္ကာ မမႏုကုိ ကုတင္ေပၚ အိပ္ေစၿပီး ေခါင္းကုိ ကုတင္ေအာက္
ခ်ထားေစသည္။ မမႏုသည္ ပက္လက္ကေလး ကုတင္ေပၚ အိပ္ကာ ေခါင္းကို လွန္၍ ကုတင္ေအာက္
ခ်ထားသည္။ ထူးစိန္က မမႏုကုိ ခြကာ လီးကုိ ပါးစပ္ထဲ သြင္းလုိက္သည္။ မမႏုကလည္း ေခါင္းကုိ
ေနာက္လွန္ကာ ပါးစပ္ကုိ ဟထားေပးသည္။ ထူးစိန္က ေဘးတြင္ ကုန္းေနေသာ ဂ်ဴလႈိင္ခင္၏ ေစာက္ဖုတ္ကုိ
လက္ေခ်ာင္းမ်ားျဖင့္ ကစားရင္း မမႏုပါးစပ္ထဲသုိ႔ လီးကုိ ပံုမွန္ေလး သြင္းထုတ္ ကစားေပးသည္။
ဂ်ဴလႈိင္ခင္က ေဘးတြင္ ကုန္းကာ အဖုတ္ကုိ ကုိင္ေကာင္းေအာင္ ဟထားေပးၿပီး မမႏု ေစာက္ဖုတ္အေပၚမွ
ဆီးခံုကုိ လ်က္ေပးသည္။ မမႏု ေစာက္ဖုတ္ကုိ ဝါဝါေက်ာ္က လ်က္ေနသည္။ သူမက ၿပဲေရာ္ေနေသာ
ေစာက္ေစ့မ်ားကုိ ႏႈတ္ခမ္းျဖင့္ ဆြဲဆြဲစုပ္သည္။ ေစာက္ေစ့အရြဲမ်ားက ဖတ္ကနဲ ဖတ္ခနဲ ပါပါလာသည္။
ေနာက္ ေစာက္ပတ္ စီးေၾကာင္းထဲသုိ႔ လွ်ာကုိ အလံုးလုိက္ ထုိးသြင္းသည္။ ေရႊရည္က တြဲက်ေနသာ
မမႏုႏုိ႔ကုိ ကုိင္ကစားရင္း စုပ္ေပးသည္။ ထူးစိန္က သူမေနာက္ေစ့မွ ဆံပင္မ်ားကုိ ဆြဲကုိင္ၿပီး ႏႈတ္ခမ္းခ်င္း
စုပ္သည္။ ထူးစိန္က လီးကုိ မမႏုပါးစပ္ထဲ စုိက္ခ်ရင္း ဂ်ဴလႈိင္ခင္အဖုတ္ကုိ ႏႈိက္ကာ ေရႊရည္ႏႈတ္ခမ္းကုိ
ၾကာရွည္စြာ ဆြဲနမ္းသည္။
ဝါဝါေက်ာ္က မမႏု ေစာက္ပတ္ စီးေၾကာင္းနဲ႔ တည့္ေအာင္ တံေတြး ေထြးခ်ေပးလုိက္သည္။ ထူးစိန္က
ယုိက်လာေသာ တံေတြးကုိ သူ႔လီးျဖင့္ သပ္တင္ရင္း မမႏုေစာက္ေခါင္းကုိ သူ႔လီးေခါင္းျဖင့္ ထုိးေမႊသည္။
မမႏုက တအင္း အင္းန႔ညဲ ည္းသည္။ ဝါဝါေက်ာ္ႏွင့္ ဂ်ဴလိႈင္ခင္က ပက္လက္အိပ္ကာ ေပါင္ကားထားေသာ
မမႏုေဘးတြင္ ထူးစိန္လီး ဝင္ပံုထြက္ပံုကုိ ေစာင့္ၾကည့္ေနသည္။ ေရႊရည္က မမႏုႏွင့္ ႏႈတ္ခမ္းခ်င္း
စုပ္ေပးသည္။ ထူးစိန္သည္ ေျခခ်င္းဝတ္မွ ကုိင္၍ မမႏုေျခေထာက္ကုိ မုိးေပၚေထာင္ေအာင္ ေျမႇာက္ထားရင္း
လီးကုိ တစ္ဆံုးသြင္းထည့္လုိက္သည္။
“အြတ္...”
မမႏုမွာ အလုိးမခံရသည္မွာ ၾကာၿပီ ျဖစ္သျဖင့္ နာက်င္စြာ ေအာ္မိသည္။ လီးကလည္း ႀကီးသည္။
အဆံုးထိေအာင္ တဖတ္ဖတ္ျမည္ေအာင္ ေဆာင့္ခ်က္ ျပင္းျပင္းျဖင့္လုိးသည္။ မမႏုမွာ မေအာင့္ႏုိင္ဘဲ
ညည္းရသည္။ ေရႊရည္ႏွင့္ ႏႈတ္ခမ္းခ်င္း မစုပ္ႏႈိင္ေတာ့။ ဂ်ဴလႈိင္ခင္က မမႏုႏို႔အစံုကုိ စုကုိင္ကာ
ႏုိ႔သီးေခါင္းေလးမ်ားအား စုိ႔ေပးသည္။ ဝါဝါေက်ာ္က သူမေစာက္ဖုတ္ကုိ သူမျပန္ပြတ္ေနသည္။
ေရႊရည္ကလည္း မမႏုေစာက္ဖုတ္ထဲ ဝင္ေနေသာ လီး၏ ေျပာင္လက္ေနေသာ အဆီမ်ားကုိ ၾကည့္ကာ ႏုိ႔ကုိ
တစ္ဖက္ အဖုတ္ကုိ တစ္ဖက္ ပြတ္ေနသည္။ မမႏုကုိ တစ္ေစာင္းဆြဲလွည့္သည္။ ခ်က္ခ်င္းပင္
ေဆာင့္သြင္းသည္။ ထူးစိန္ကလည္း လုိးခ်က္ ျပင္းျပင္းျဖင့္ မေလွ်ာ့ဘဲလုိးသည္။ မမႏုလည္း အတတ္ပညာ
မ်ိဳးစံုသံုး၍ စြဲသြားေအာင္ ခံေပးသည္။ ထူးစိန္က လီးကုိ ခၽြတ္လုိက္သည္။ မမႏုကုိ ပက္လက္ဆြဲလွည့္သည္။
ေစာက္ဖုတ္ကုိ လွ်ာအျပားလုိက္ ထားကာ ေလးငါးခ်က္ လ်က္သည္။ မမႏုမွာ ဖီးလ္တက္လြန္းသျဖင့္
တအားအားန႔ဲ ေအာ္သည္။ ထူးစိန္ ျပန္သငြ ္းထည့္ကာ ဆက္လိုးသည္။ မမႏုဂ်ဴိင္းၾကား လက္ေထာက္ကာ
အေပၚမွ ခါးေကာ့ၿပီး ေဆာင့္ခ်သည္။ မမႏုကလည္း ေကာ့တက္ေပးထားသည္။
ဂ်ဴလိႈင္ခင္အလွည့္ ေရာက္လာသည္။ ထူးစိန္က သစၥာရွိစြာပင္ သူလုိးမည့္ ေစာက္ဖုတ္ကုိ
သူလ်က္ေပးသည္။ ဂ်ဴလႈိင္ခင္မွာ ကုိယ့္ကုိ လုိးေတာ့မည္လည္း သိေတာ့ နည္းနည္းေၾကာက္သလုိ
ျဖစ္လာသည္။ လက္ေခ်ာင္းျဖင့္ သူမေစာက္ေခါင္းကုိ ထုိးေမႊၿပီး ေစာက္ဖုတ္ကုိ လွ်ာၾကမ္းျဖင့္ တစ္ခ်က္ခ်င္းစီ
လ်က္လ်က္ေပးေသာအခါ သူမမွာ ေကာ့ကာ ေကာ့ကာ ညည္းမိသည္။ ထူးစိန္ ဂ်ဴလိႈင္ခင္ေစာက္ဖုတ္ကုိ
လ်က္ေနပံုမွာ ဖင္ကုိ ဖက္ကာ ကုိယ္ကုိ တစ္ေစာင္းအိပ္၍ စိတ္တုိင္းက် လ်က္ေပးေနသျဖင့္ ေအာက္ဘက္မွ
ထူးစိန္လီးကုိ ဝါဝါေက်ာ္က လီးလံုးေတာက္ေလွ်ာက္ေပေနေသာ မမႏုေစာက္ရည္မ်ားကုိ ေျပာင္ေနေအာင္
လ်က္ေပးသည္။ မမႏုမွာ ေစာက္ရည္မ်ားစြာ ထြက္သြားသျဖင့္ တုန္ကာ ေနသည္။ ေရႊရည္က
မမႏုေစာက္ဖုတ္ကုိ အနာသက္သာေအာင္ လ်က္ေပးသည္။ ထူးစိန္ ဂ်ဴလႈိင္ခင္ကုိ လုိးသည္။
ထင္ထားသည္ထက္ ပုိနာသျဖင့္ ဂ်ဴလႈိင္ခင္က ေအာ္သည္။ ထူးစိန္ကလည္း မရမက ထုိးသိပ္သည္။
ေခ်ာင္ေခ်င္လည္လည္လုိးၿပီး ခုလုိ ခပ္ၾကပ္ၾကပ္ေလး ဆက္လုိးရေတာ့ ထူးစိန္က အားမလုိ အားမရျဖစ္ကာ
ေပါင္ႏွစ္ဖက္ကုိ ဆြဲဖက္ၿပီး ခါးကုိ အသားကုန္ ၫြတ္ကာ ျပင္းျပင္းေလး ေဆာင့္သြင္းသည္။ ဂ်ဴလႈိင္ခင္မွာ
ေနရာမွ ေရြ႕ေရႊ႕သြားသည္။ သုိ႔ေသာ္ ထူးစိန္က ျပန္ျပန္ဆြဲထားကာ ဆက္ဆက္ လုိးသည္။
ဂ်ဴလႈိင္ခင္ႏႈတ္ခမ္းကုိ ကုိက္ထားသည္။ ေစာက္ဖုတ္မ်ား ပူစပ္ေနသည္။ လီးလံုးႀကီးက သူမသားအိမ္ကုိ
လာထုိးေနသည္။ အသည္းမ်ား ကလီစာမ်ား ေႂကြသြားၿပီဟု ထင္ရသည္။ ထူးစိန္လီးကုိ
႐ုတ္တရက္ဆြဲျဖဳတ္ၿပီး သူမကုိ တစ္ေစာင္းဆြဲလွည့္ကာ ေနာက္မွ အဖုတ္ထဲသုိ႔ လီးကုိ ႏႈိက္သြင္းထည့္ကာ
တင္လံုးမ်ား တဆတ္ဆတ္ခါေနေအာင္ လုိးျပန္သည္။ ဂ်ဴလႈိင္ခင္မွာ အိပ္ယာခင္းမ်ားကုိ တြန္႔ေၾကေနေအာင္
ဆြဲဆုတ္ထားမိသည္။
မိန္းကေလး ႏွစ္ေယာက္ၿပီးသြားေသာ္လည္း ထူးစိန္မွာ ဘာမွ မျဖစ္ေသး။ သန္လုိက္သည္ ျဖစ္ျခင္း။
ဝါဝါေက်ာ္ကုိ ပံုစံအတုိင္း ဆက္လုိးသည္။ ဝါဝါေက်ာ္မွာလည္း ထူးစိန္၏ လီးႀကီးေအာက္ ေမ်ာ့ေနေအာင္
ခံလုိက္ရသည္။ ေနာက္ ေရႊရည္ကုိ ဆက္လုိးသည္။ ေရႊရည္လည္း မထူး။ မမႏု၊ ဂ်ဴလႈိင္ခင္၊ ဝါဝါေက်ာ္ႏွင့္
ေရႊရည္တုိ႔ ၿပိဳင္တူလွ်ာထုတ္ထားၾကသည္။ သိန္းဦးက ညိဳညိဳမာႏွင့္ မ်ိဳးရတီႏြယ္ကုိ တစ္ဖက္တစ္ေယာက္
ဖက္ကာ ေနာက္မွ ရပ္ၾကည့္ေနသည္။ ေသာ္ကလည္း ဆုရီရီၿဖိဳးႏွင့္ ျမတ္ႏုိးကလ်ာကို တစ္ဖက္
တစ္ေယာက္စီ ဖက္ကာ ၾကည့္ေနသည္။ ထူးစိန္လီးရည္ထြက္ေတာ့ အလုအယက္ပင္ ပါးစပ္ျဖင့္ ခံၾကသည္။
တစ္ေယာက္ နည္းနည္းစီဆုိေသာ္လည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားသည္။ မမႏုႏွင့္ ဂ်ဴလႈိင္ခင္က လီးရည္ခ်င္း
ပါးစပ္ျဖင့္ ဖလွယ္သည္။ ဝါဝါေက်ာ္ႏွင့္ ေရႊရည္က ကုိယ္ဟာကုိယ္ ၿမိဳခ်သည္။
“ဟူး ဟူး ဟူး”
ထူးစိန္ ပက္လက္ကုလားထုိင္ေပၚ ထုိင္ခ်သည္။
“ေျဖာင္း ေျဖာင္း ေျဖာင္း ေျဖာင္း”
သိန္းဦးႏွင့္ ေသာ္ကတုိ႔အဖြဲ႕လုိက္ လက္ခုပ္တီး အားေပးၾကသည္။
“က်န္ေသးတယ္ ေျပာင္ေအာင္ သြားလ်က္ေပးလုိက္”
ေသာ္က ကဆုိသျဖင့္ ဝါဝါေက်ာ္ႏွင့္ ေရႊရည္တုိ႔ ထလာကာ တဆတ္ဆတ္တုန္ခါေနေသာ လီးကုိ
လာလ်က္ေပးၾကသည္။ ဝါဝါေက်ာ္က လီးထိပ္မွာ ကပ္ေနေသာ လီးရည္ကို ေျပာင္ေအာင္ လ်က္သည္။
“မင္းတုိ႔က ျမန္လွခ်ည္လား”
ထူးစိန္က ေသာ္ကႏွင့္ သိန္းဦးကုိ လွမ္းေျပာသည္။
“ဆရာ့ေလာက္ ဇ မေကာင္းေသးဘူး ဆရာေရ...”
စားပြဲေပၚတြင္ ဘီယာမ်ား၊ သစ္သီးမ်ားခ်ထားသည္။ အားလံုး ဝင္ထုိင္ၾကသည္။ ထူးစိန္က သူ႔ေကာင္မေလး
ေလးေယာက္ကုိ တစ္ဖက္ႏွစ္စီ ဖက္ထားသည္။ က်န္သည့္ သိန္းဦးႏွင့္ ေသာ္ကလည္း ကုိယ့္ေကာင္မေလး
ကုိယ္စီႏွင့္ ဖက္ထားၾကသည္။ ေသာက္ၾကစားၾက စကားမ်ား ေျပာၾကရင္း ဘာေၾကာင့္ ဒီလုိ လုပ္ျဖစ္ၾကလဲ
စသျဖင့္ မိန္းကေလးမ်ားကုိ စနည္းနာၾကရာမွ ေငြေၾကးေၾကာင့္ တစ္မ်ိဳးတည္း အဓိပၸါယ္ထြက္လာသည္။
မိန္းကေလးမ်ားကုိ အရင္က ခံဖူး မခံဖူး ေမးၾကည့္ေတာ့ အစပုိင္း ျငင္းၾကေသာ္လည္း ေနာက္ပုိင္းေတာ့
ဝန္ခံၾကသည္။ သူတုိ႔အေၾကာင္းေလးမ်ားကုိ ေမးၾကည့္ေတာ့ မေျပာခ်င္ၾက။ သုိ႔ေသာ္
တုိက္တြန္းဖန္မ်ားေတာ့ ႏုႏုေမက စ၍ ေျပာသည္။
အခန္း (၉)
သရဖူဆု၏ ေနာက္ကြယ္
“ေျဖာင္း ေျဖာင္း ေျဖာင္း ေျဖာင္း”
ပရိသတ္မ်ား၏ လက္ခုပ္သံသည္ ႏုႏုေမ၏ ေခါင္းေပၚသုိ႔ လွယဥ္ေက်းမယ္ သရဖူေလး
ေဆာင္းေပးလုိက္ခ်ိန္တြင္ တေဝါေဝါဆူညံေနသည္။ ႏုႏုေမလည္း အလွဆံုးၿပံဳးကာ မိဘ မ်က္ႏွာကုိ
လွမ္းၾကည့္သည္။ မိဘမ်ားကလည္း ပီတိ မ်က္ရည္မ်ား ဝဲ၍ လက္ခုပ္တီး အားေပးေနသည္။ ေက်ာင္းမွ
ဆရာမ်ား၏ မ်က္ႏွာမ်ားကုိ လွမ္းၾကည့္ေတာ့လည္း ဝမ္းသာအားရပင္ လက္ခုပ္တီးေပးေနၾကသည္။
ႏုႏုေမကေကာ သူမလည္း အတတ္ႏုိင္ဆံုး ေအာင္ႏုိင္သူ အၿပံဳးျဖင့္ ၿပံဳးျပသည္။ သုိ႔ေသာ္ သူမရင္ထဲ
တခ်က္ခ်က္ ဆုိ႔နင့္လာသည္။ သည္လုိမွန္းသိလွ်င္ သည္သရဖူကုိ သူမ၏ ၿပိဳင္ဘက္ လဲ့လဲ့အား
ေပးလုိက္ပါသည္။ ခုမွေတာ့ျဖင့္ မထူးေတာ့။ ဒီဇင္ဘာ ေက်ာင္းပိတ္သည့္ အားကစားရက္အတြင္း
ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားမ်ားက ေမာင္ၿပိဳင္ပြဲ ဝင္သည္။ ေက်ာင္းသူေလးမ်ားက မယ္ၿပိဳင္ပြဲ ဝင္သည္။ ဆုကုိ
လြတ္လပ္ေရးေန႔တြင္ ေပးသည္။ အျခား အားကစားမ်ားလည္း က်င္းပခဲ့ပါေသးသည္။ သူမကေတာ့
ကုိးတန္းႏွစ္ကတည္းက မယ္ဘြဲ႕ရဖူးသူမုိ႔ ဆယ္တန္းတြင္လည္း မယ္သာ ဝင္ၿပိဳင္သည္။ ၿပိဳင္ပြဲအၿပီးတြင္
သူမကသာ ရရမည္ဟု သူမယံုၾကည္ပါသည္။ ေနာက္မွ ေရာက္လာေသာ လဲ့လဲ့က အနည္းငယ္
သာေနေသာ္လည္း သူမသည္ ဤနယ္ခံ ေက်ာင္းသူ ျဖစ္သည္ မဟုတ္ပါလား။
ဆရာ ဆရာမမ်ား နားေနေဆာင္သုိ႔ ႏုႏုေမဝင္သြားေတာ့ သူမၿပိဳင္ပြဲတြင္ အကဲျဖတ္ခဲ့ေသာ ဒုိင္မ်ားျဖစ္သည့္
ဆရာဦးမ်ိဳးမင္း၊ ဆရာေဇာ္ထက္၊ ဆရာလွေက်ာ္၊ ဆရာမသြယ္သြယ္ေအာင္ႏွင့္ ဆရာမစိမ္းစိမ္းႏြယ္တုိ႔
ထုိင္ေနၾကသည္။
“သမီးကိုေခၚရတ့ ဲ ကိစၥကေတာ့ လယွ ဥ္ေက်းမယ္ ပထမဆုန႔ဲ ပတ္သက္ေနတာေပါ့ကြယ္”
ဆရာမ သြယ္သြယ္ေအာင္က စကားစသည္။ သြယ္သြယ္ေအာင္သည္ အစိမ္းေရာင္
ဝမ္းဆက္ဝတ္ထားသည္။ ဝမ္းဆက္ဆုိေသာ္လည္း အေပၚပုိင္းမွ အဝတ္မွာ ရင္သား တျခမ္းေပၚေနသည္။
ပခံုးလက္ျပတ္ႏွင့္ ျဖစ္သည္။ သူမအထင္အရ အတြင္းေဘာ္လီ ပါမည္ မထင္ပါ။ ေက်ာင္းလာသည္ကုိ
သူ႔ေယာက်ာ္းက သည္လုိ ဝတ္လာဖုိ႔ ခြင့္ျပဳတာ အံ့ေရာ ဟု သူမေတြးေနသည္။
“ဒီလို သမီးရ႕ဲ သမီးန႔ဲ လ့လဲ ့ကဲ အမွတ္တူေနတယ္၊ အဲဒါ သမီးကို ေပးရမလား၊ လ့ဲလ့ဲကို ေပးရမလားဆိုၿပီး
ဆရာမတုိ႔ တုိင္ပင္ျဖစ္ၾကတယ္”
ဆရာမ စိမ္းစိမ္းႏြယ္က ေျပာသည္။ စိမ္းစိမ္းႏြယ္လည္း မထူး။ ဘယ္လုိ ဝတ္ထားၾကပါလိမ့္ဟု
သူမေတြးေနသည္။ ဝတ္ထားပံုက ကပုိကယုိႏုိင္လွသည္။ ၿပီးေတာ့ သည္လုိ အဝတ္အစားမ်ိဳးက
အိမ္ေထာင္ရွင္ ေက်ာင္းဆရာမမ်ား ဝတ္သည့္ အဝတ္အစားမ်ိဳး မဟုတ္ပါ။ ႏုိ႔ႏွစ္လံုးက ျပဴးထြက္ေနသည္။
“ဟုတ္က့ ဲ ဆရာမ”
သြယ္သြယ္ေအာင္က ထလာကာ သူမနားကပ္၍ တုိးတုိးေလး ေျပာသည္။
“ရွင္”
ႏုႏုေမ ကုိယ့္နား ကုိယ္မယံုႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္ေနသည္။
“သမီးကုိ အတင္းႀကီး မတုိက္တြန္းပါဘူး၊ စဥ္းစားခြင့္ေပးပါတယ္”
“ကုိ..”
ဦးမ်ိဳးမင္းက ထလာၿပီး စိမ္းစိမ္းႏြယ္က ဖက္နမ္းသျဖင့္ စိမ္းစိမ္းႏြယ္က ေခၚလုိက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ဆရာ့ကုိ
“ကို” တ့လဲ ား။
“စိတ္ကူး မလနဲြ ႔ေဲ နာ္ ခ်ာတိတ္”
ဦးမ်ိဳးမင္းက သူမနားသုိ႔ ကပ္ေျပာသည္။ သူမျပန္ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ စိမ္းစိမ္းႏြယ္ကုိ ျပန္နမ္းေနသည္။
စိမ္းစိမ္းႏြယ္ကလည္း မေရွာင္ပါ။ ဆရာလွေက်ာ္က ထသြားသည္။ တကယ္ေတာ့ တံခါးကုိ ခ်က္ခ်ဖုိ႔
ထသြားျခင္း ျဖစ္သည္။ တံခါးခ်က္ခ်ၿပီးေနာက္ ဆရာေဇာ္ထက္က သြယ္သြယ္ေအာင္ကုိ ဖက္ေလသည္။
“လာပါ အစီအစဥ္အတုိင္းေပါ့”
အခန္း တစ္ခန္း အတြင္း ထူးဆန္းစြာ ေရာက္ေနေသာ ကုတင္ေပၚသုိ႔ ႏုႏုေမ ထုိင္ခ်လုိက္သည္။
သြယ္သြယ္ေအာင္ႏွင့္ စိမ္းစိမ္းႏြယ္က ကုိယ္လံုးတီးေလး ျဖစ္ေနၾကၿပီ။ တစ္ဖက္တစ္ေယာက္စီ ဝင္ထုိင္ကာ
“သမီးကို ေကာင္းေစခ်င္တ့ ဲ ေစတနာန႔ပဲ ါကယြ ္၊ ခၽြတ္လိုက္ေနာ္”
ဟု ေျပာသည္။ ခုထိ ဆရာမ်ားေတာ့ ဝင္မလာေသး။ အခန္းထဲတြင္ မိန္းမမ်ားသာ ရွိေသးသည္။
အံ့အားသင့္တာေရာ ေၾကာက္တာေရာ ေပါင္းကာ သူမဆြံ႕အေနသည္။ ဒါကုိ သြယ္သြယ္ေအာင္က
အလုိတူသည္ဟု ထင္ေနသည္။ သူမအက်ႌၾကယ္သီးမ်ားျဖဳတ္သည္။
“ဟင့္အင္း”
သူမ ႏႈတ္ကလား ဘယ္ကလား မသိ ထြက္က်လာသည္။
“ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေပါ့ သမီးရယ္၊ ဆရာမတုိ႔ေတာင္ အကုန္ခၽြတ္ၿပီးၿပီပဲေနာ္”
“ေၾကာက္တယ္”
ႏုႏုေမ ဘာေတြ ေျပာေနမိမွန္း မသိ။
“ဒီမွာၾကည့္ သမီး”
သြယ္သြယ္ေအာင္က ထရပ္ကာ သူမ၏ အဖုတ္ကုိ ျပန္ၿဖဲျပသည္။ အဖုတ္မွာ ထူထဲေသာ
ေစာက္ေမြးနက္နက္မ်ားေအာက္မွ စူၿပီး မုိ႔အစ္ေနသည္။
“ဆရာမေယာက်ာ္းကုိေရာ သူတုိ႔ကုိေရာ အျခားအျခားသက္ဆုိင္သူကုိေရာ
ဆရာမသေဘာက်တ့ဲသူေတြကုိေရာ ဆရာမဆႏၵရွိသေလာက္ ေပးလာခဲ့တာ ခုပံုစံမပ်က္ဘူး၊
အရာမယြင္းဘူး၊ တကယ္ေတာ့ ဘာမွ သိပ္ထူးျခားသြားတာ မဟုတ္ဘဲ ကုိယ္ေကာင္းေကာင္းခံစားရတဲ့
ကိစၥကုိ သူမ်ားစကားေတြ နားေယာင္ၿပီးေတာ့ က်င့္ဝတ္ေတြ သိကၡာေတြနဲ႔ မ႐ႈံးေစနဲ႔ သမီးေရ၊
စိမ္းစိမ္းႏြယ္ကုိၾကည့္၊ သူလည္း အသိေနာက္က်လုိ႔ ဆုိၿပီး ေနာင္တေတြရေနတာ”
စိမ္းစိမ္းႏြယ္က သူမအဖုတ္ကုိ ႏုႏုေမအား စမ္းေစသည္။ ႏုႏုေမမွာ ရြံသလုိလုိ ျဖစ္မိေသာ္လည္း မျငင္းမိ။
သြယ္သြယ္ေအာင္က သူမအေၾကာင္းေျပာျပသည္။ တစ္ေန႔သ၌ သူမက်ဴရွင္ခ်ိန္အၿပီး ေနာက္ေဖးထဲအဝင္
ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္သည္ သူမထမီျဖင့္ လီးတစ္ဝုိက္ကုိ ပြတ္သပ္ကာ မ်က္လံုးေလးမွိတ္ၿပီး
စိတ္ကူးယဥ္ေနသည္။ သူမကလည္း ကေလးႏွစ္ေယာက္သာ ရသြားသည္။ လီးကုိ မျမင္ဖူး။
ေက်ာင္းသားႀကီး၏ လီးမွာလည္း ေတာ္ေတာ္ထြားသျဖင့္ သူမေငးေနမိသည္။ ေက်ာင္းသားက တစ္ခုခုကုိ
သံသယဝင္လာပံုရွိကာ မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည့္သည္။
“ဟုိက္”
ပုဆုိးစကုိ အတင္းဆြဲဖံုးသည္။ ထမီကုိ လွန္းထားေသာတန္းေပၚ အျမန္ျပန္တင္သည္။
“ဘာလုပ္တာလဲ”
ေက်ာင္းသားမွာ ေယာင္နနျဖင့္ ေျဖသည္။
“ဆရာမ စာသင္ေနတုန္း ဆရာမအုိးကုိ ၾကည့္ၿပီး မေနႏုိင္ေတာ့လုိ႔”
“ဘာ”
“ကၽြန္ေတာ္ သြားေတာ့မယ္”
ေက်ာင္းသားက သူမေဘးမွ ျဖတ္သည္။
“ေနဦး”
လက္ကုိ ဆန္႔တန္းကာ သူမ တားလုိက္သည္။
“ငါစာသင္ေနေတာ့ မင္းက ငါ့ဖင္ကုိ ၾကည့္ေနတာေပါ့ေလ”
“ဟုတ္က့ပဲ ါဆရာမ”
“ငါ့ဖင္န႔ဲ ငါ့ထမီ ဘာဆိုင္လို႔တုန္း”
ေက်ာင္းသားမွာ ေၾကာက္လာသျဖင့္ ထမီကုိ ျပန္ယူကာ ေျပာသည္။
“ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေလွ်ာ္ေပးပါ့မယ္ ဆရာမ”
“မလုိပါဘူး”
သြယ္သြယ္ေအာင္သည္ ထုိေန႔က ပထမဆံုး ေဖာက္ျပန္ျဖစ္သည္။ ဖင္ကုိ ၾကည့္ကာ လီးေတာင္ေသာ
ေက်ာင္းသားကုိ “ငါ့ဖင္က မင္းကုိ ဘယ္ေလာက္ဆြဲေဆာင္မႈ ရွိေနလဲဆုိတာ လက္ေတြ႕ၾကည့္ၾကတာေပါ့”
ဟုဆုိကာ ေက်ာင္းသားလက္ကုိ ဆြဲေခၚၿပီး ဝႈိက္ဘုတ္တြင္ လက္ေထာက္ကာ “လာေလ” ဟုေခၚလိုက္သည္။
“ကၽြန္ေတာ္ ဘာ ဘာလုပ္ေပးရမလဲ ဆရာမ”
“ငါ့ဖင္က တကယ္ၾကည့္လုိ႔ေကာင္းလား”
“ဟုတ္က့ ဲ ၾကည့္ ၾကည့္လို႔ေကာင္းပါတယ္ ဆရာမ”
သူမက ထမီကုိ ခၽြတ္ခ်လုိက္သည္။
“ဘယ္လုိလဲ၊ ၾကည့္လုိ႔ေကာင္းေသးလား”
“ကၽြန္ေတာ္ မေနႏုိင္ေတာ့ဘူး”
“မေနႏုိင္ေတာ့ မင္းက ဘာလုပ္ခ်င္လဲ”
“လုိး လုိးခ်င္လာၿပီ”
“လုိးခ်င္ရင္ လုိးေပါ့”
“ခင္ဗ်ာ”
မရဲတရဲလုိးေနေသာ ေက်ာင္းသား၏ လုိးခ်က္မ်ားေအာက္တြင္ သူမေစာက္ဖုတ္မွ ရေသာ အသိသည္
“ေနာင္တ” ျဖစ္သည္။ သည္လုိ ေကာင္းသည့္ အရသာကုိ ငါ့ေယာက်ာ္းဆီက ဘာလုိ႔ မရခဲ့တာလဲဟု
ျဖစ္သည္။
“ေကာင္းလုိက္တာ ကေလးရယ္”
ဝႈိက္ဘုတ္က လႈပ္ေနသျဖင့္ ေက်ာင္းသားေလး ေဆာင့္လုိးလုိက္တုိင္း တဒုန္းဒုန္း ျမည္ေနသျဖင့္ သူမက
ေနရာေျပာင္းရန္ ေျပာသည္။
“ဆရာမ ဒီဘက္ ခဏေလာက္ လွည့္ေပးပါ”
“ဘာလုပ္မလုိ႔လဲ”
“ဆရာမရ႕ဲ အဖုတ္ကုိ ကၽြန္ေတာ္ လ်က္ေပးမယ္”
“လုပ္လုိက္ေလ”
ေက်ာင္းသားေလးက သူမေပါင္ကုိ လ်က္တက္သည္။ ေနာက္ အဖုတ္ကုိ လက္ေခ်ာင္းမ်ားျဖင့္ ပြတ္သည္။
ေစာက္ေစ့ကုိ ကလိသည္။
“ငါ မေနတတ္ေတာ့ဘူးကြာ”
“ပုိေကာင္းသြားေအာင္ပါ ဆရာမ”
ေက်ာင္းသားက ေစာက္ေစ့ကုိ လွ်ာဖ်ားျဖင့္ ထုိးကလိသည္။ လွ်ာကုိ အလံုးလုိက္လုပ္ကာ
ေစာက္ပတ္အက္ေၾကာင္းကုိ အထက္ေအာက္ ထုိးသည္။ ေစာက္ပတ္ျပင္တစ္ခုလံုးကုိ လ်က္သည္။
ေစာက္ေစ့ကုိ သြားျဖင့္ကုိက္သည္။
“ရက္စက္လုိက္တာ ကေလးရယ္”
ေက်ာင္းသားက မတ္တပ္ရပ္ၿပီး သူမအက်ႌကုိ ခၽြတ္သည္။ ပါးမ်ားကုိ နမ္းသည္။ သည္အနမ္းေလာက္
အဓိပၸါယ္ျပည့္စံု တာမရွိ။ ႏုိ႔အစံုကုိ ပူးကုိင္ၿပီး ႏုိ႔သီးေခါင္းကုိ စုိ႔သည္။
“ခ်စ္လိုက္တာ ကေလးရယ္”
ေက်ာင္းသားက သူ႔လီးကုိ ကုိင္ၿပီး သူမေစာက္ေခါင္းထဲ ထုိးေမႊသည္။ အထက္ေအာက္ ထုိးကစားေနသည္။
သြယ္သြယ္ေအာင္မွာ မေနတတ္ေတာ့။ ေက်ာင္းသားေလး ပခံုးကုိ ဖက္ထားသည္။ ေက်ာင္းသားေလးက
ျဖည္းျဖည္းခ်င္းသြင္းသည္။ သူမ၏ တင္ႏွစ္လံုးကုိ ဆုတ္ကုိင္ကာ ေဆာင့္သည္။ အုိးကုိ
တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ကုိင္ၿပီး အဖုတ္ကုိ အားပါးတရေဆာင့္လုိးခံရင္း သြယ္သြယ္ေအာင္မွာ သည္အရသာကုိ
အလြန္အမင္း သေဘာက်သြားသည္။
“မင္းကုိ အရမ္းခ်စ္သြားၿပီကြာ”
“အစပဲ ရွိေသးတယ္ဆရာမ”
“အုိ”
ေက်ာင္းသားသည္ သူမအုိးကုိ ဆုပ္ကုိင္ကာ ပူးလုိက္ ခြာလုိက္လုပ္သည္။ တင္ကုိ ဆတ္ဆတ္ခါေအာင္
လုပ္သည္။ အလုိးက မပ်က္။
“မင္းက ငါ့ရ႕ဲ အခ်စ္ဦးပဲကြ”
ဟုတ္ပါသည္။ ယူထားသည့္ ေယာက်ာ္းမွာ တာဝန္တစ္ခုမွ်သာ ျဖစ္သည္။ ခုမွ သူမအခ်စ္ကုိ
စတင္ေတြ႕ရွိသည္။ သူမ အရမ္းခ်စ္ပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားေလးကုိ သူမက “အခ်စ္” ဟုေခၚသည္။
“အခ်စ္”
“ဗ်ာ မ”
“ဒီေန႔ ဘာနည္းန႔လဲ ဲ ဟင္”
“ဒီေန႔ မမွာ ဘယ္သူမွ မေဖာက္ရေသးတ့ဲ ပါကင္ေလး တစ္ခုရိွတယ္၊ အဲဒီ ပါကင္ေလးကို ကၽြန္ေတာ့္ကို
ေဖာက္ခြင့္ျပဳပါ”
“အုိ ဘာမ်ားလဲ အခ်စ္ရယ္၊ မထိတ္သာ မလန္႔သာ”
ေက်ာင္းသားသည္ ဆရာမအား ဖက္ကာ နမ္းရင္း တင္ကုိပြတ္ေနသည္။ သြယ္သြယ္ေအာင္မွာ
သိပ္မေနႏိုင္ဘဲ ဆာေနသျဖင့္ ေက်ာင္းသား၏ ေပါင္ၾကားကုိ ပြတ္ေပးသည္။ ေက်ာင္းသားက တုိးတုိးေလး
ကပ္ေျပာသည္။
“မရ႕ဲ ဖင္ကုိ ဘယ္သူမွ မေဖာက္ရေသးဘူး မဟုတ္လား”
“အုိ ရလုိ႔လားကြယ္”
“မ မယုံမွာစိုးလို႔ ကၽနြ ္ေတာ္ ဖုန္းထဲဗီဒြ ီယိုကလစ္ေတြ ထည့္လာတယ္”
“မၾကည့္ေတာ့ပါဘူး၊ မဆာေနၿပီ၊ ရတယ္ဆုိ ၿပီးတာပဲ အခ်စ္အတြက္ အသက္ပင္ ေသေသပါ အခ်စ္ရယ္”
ေက်ာင္းသားေလး ဖင္ကုိ တကယ္လုိးေတာ့ သူမေသမတတ္ေအာ္ မိသည္။ ေတာ္ေတာ္ဆုိးသည့္ ခ်စ္သူ။
ဖင္ေတြ ကြဲထြက္ေအာင္ လုပ္ရက္တယ္ဟု သူမညည္းညဴမိေသာ္လည္း သူမစြဲလန္းသြားသည္။
ေက်ာင္းသားက သူမဖင္ထဲ လီးကုိ စုိက္ထည့္ထားသည္။
“မ ဘယ္လုိ အရသာရွိလဲ”
“အစကေတာ့ ရပါ့မလားဆုိၿပီးေၾကာက္တယ္၊ တကယ္လုိးေတာ့ နာတယ္၊ ၾကာလာေတာ့ ဘာေၾကာင့္ သူ
ဒီလို ထူးျခားတ့ ဲ အရသာကို ေနာက္က်မွေပးလဲဆိုၿပီး စိတ္ဆိုးတယ္”
“ေမာင္လည္း မရ႕ဲ အုိးႀကီးထဲ ေမာင့္ဟာေလး စိမ္ထားခ်င္ေနတာ ၾကာလွၿပီ၊ မကုိ မေျပာရဲလုိ႔”
“သြား လူဆုိး၊ အခ်စ္အရင္ အားရေအာင္လုိးေနာ္၊ အခ်စ္ေမာရင္ မက အေပၚကေန ဖင္နဲ႔ ေဆာင့္ခ်ေပးမယ္”
“ႀကိဳက္ၿပီဗ်ား”
ေက်ာင္းသားသည္ သူမဖင္ကုိ ေဆာင့္လုိးသည္။ ခါးကုိ ဆုတ္ကုိင္ၿပီး တင္လံုးမ်ား တုန္တက္ေနေအာင္
ေဆာင့္သည္။ သူမအုိး တဆတ္ဆတ္ခါေနသည္။ ေက်ာင္းသားေလး ေမာေတာ့ ထုိင္ခံုတြင္ ထုိင္ခုိင္းၿပီး
ေပါင္ၾကားထဲ လက္လ်ိဳ၍ လီးကုိ ျပန္ကုိင္ကာ ဖင္ထဲသိပ္ထည့္သည္။
“မရ႔ဲ ဖင္ထဲ လီးဝင္တ့ဲအရသာေလးကို ျပန္ခံစားမယ္ေနာ္ အခ်စ္”
သြယ္သြယ္ေအာင္သည္ လီးကုိ ဖင္ေပါက္တြင္ ပြတ္ဆြဲၿပီး လီးေခါင္းကုိ သိပ္ထည့္သည္။ ျပန္ထုတ္ကာ
ဖင္ေပါက္တစ္ဝုိက္ ပြတ္သည္။ လီးေခါင္းကုိ ျပန္သြင္းသည္။ လီးေခါင္းက သူမဖင္ေပါက္ထဲ ႁပြတ္ဆုိ
ဝင္သြားသည္။ သူမ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ထုိင္ခ်သည္။
“သူမ်ားကုိ ဘာလုိ႔ စုိက္ၾကည့္ေနတာလဲလုိ႔”
ေက်ာင္းသားေလးက သူမကုိ စုိက္ၾကည့္ေနသျဖင့္ ရွက္သြားသည္။ ေက်ာင္းသားမွာ
ငယ္သာငယ္ေသာ္လည္း အေတြ႕အႀကံဳက မငယ္။ သူမကသာ အသက္ႀကီးၿပီး ဘာမွ မသိ။ သူမႏုိ႔မွာလည္း
ေက်ာင္းသားစုိ႔လုိ႔ တင္းကုန္ၿပီ။ ေက်ာင္းသားသည္ ႏုိ႔ကုိ လီးနဲ႔လည္း ထုိးသည္။ စို႔လည္းစုိ႔သည္။
တင္းေနေအာင္လည္း ကုိင္သည္။
“မ ထုိင္ခံုကုိ ေသခ်ာကုိင္ၿပီး ကုန္းထား၊ ေမာင္ကုိယ္တုိင္ ေဆာင့္ခ်င္ေသးတယ္”
“သေဘာ သေဘာ”
သူမ ကုန္းေပးလုိက္ေတာ့ ေက်ာင္းသားေလး ေတာက္ေလွ်ာက္ဖင္ကုိ ေဆာင့္လုိးလုိက္သည္မွာ
သူမေခြက်သြားသည့္ အထိ ျဖစ္သည္။ သူမၾကမ္းျပင္ေပၚ ေလးဖက္ေထာက္မရေတာ့မွ ေက်ာင္းသားက
ၿပီးသည္။ သူမကုိ ပက္လက္ဆြဲလွန္ကာ လီးထိပ္ကုိ ႏႈတ္ခမ္းတြင္ ေတ့ၿပီး ကြင္းထုသည္။ သူမေမာေနသျဖင့္
ပါးစပ္မပိတ္ႏိုင္ေသာ္လည္း ေကာင္းေကာင္း မဟေပးႏုိင္သျဖင့္ ႏႈတ္ခမ္းတဝုိက္အျပင္ အခ်ိဳ႔မွာ
ေက်ာ္ၿပီးပါးေပၚသုိ႔ က်ဆင္းသြားသည္။ တဗ်စ္ဗ်စ္နဲ႔ ထြက္ေနေသာ လီးရည္သည္ လီးက မၿငိမ္ဘဲ ခါေနရာ
ေမးေရာ ႏွာေခါင္းတြင္ေရာေပကုန္ျပန္သည္။ ေက်ာင္းသားက သူ႔လီးထိပ္တြင္ ေပက်ံေနေသာ လီးရည္ကုိ
လက္ညိဳးျဖင့္ သုတ္လုိက္သည္။ သူမေဘးတြင္ ထိုင္ခ်ကာ သူမကုိ ရင္ခြင္ထဲဆြဲမွီေစသည္။ ေပက်ံေနေသာ
လီးရည္မ်ားကုိ လက္ေခ်ာင္းျဖင့္ သပ္ကာ သူမပါးစပ္ထဲ သြင္းသည္။ က်န္ေနေသာ လီးရည္ကုိ လ်က္ကာ
ႏႈတ္ခမ္းခ်င္းေတ့ၿပီး သူမပါးစပ္ထဲ ေထြးထည့္ေပးသည္။ သြယ္သြယ္ေအာင္သည္ ေကာင္ေလးေက်ာျပင္ကုိ
အတင္းဖက္ထားကာ ႏႈတ္ခမ္းခ်င္း နမ္းသည္။
“အရမ္းခ်စ္တယ္”
သူမ ကပ္ေျပာသည္။
“ေမာင္လည္း မကုိခ်စ္တယ္”
က်ဴရွင္ၿပီးတုိင္း လုိးရသည္ကုိ အားမရသျဖင့္ သူမကပင္ ေက်ာင္းသားေလးကုိ တစ္ေနရာ ခ်ိန္းကာ ခံသည္။
ဘယ္လုိလုိးလုိး လုိးအားမက်ေသာ ေက်ာင္းသားေလးကုိ သူမ အခ်စ္ႀကီး ခ်စ္မိသည္။ သုိ႔ေသာ္
စာေမးပြဲႀကီးၿပီးသြားေတာ့ ေက်ာင္းသား၏ မိဘမ်ားက နယ္ေျပာင္းသြားသည္။
အခန္း (၁၀)
လူဆုိးမ်ားႏွင့္ ကခုန္ျခင္း
သြယ္သြယ္ေအာင္သည္ ထမီစကို အနည္းငယ္ျပင္ကာ ေျခကုိ ေရွ႕သုိ႔ဆန္႔ထုတ္လုိက္သည္။ ဦးမ်ိဳးမင္းသည္
သူ႔ေပါင္ၾကားကုိ တစ္ခုခုလာထိသလုိ ျဖစ္သျဖင့္ ငု႔ံၾကည့္လုိက္ရာ သြယ္သြယ္ေအာင္၏ ေျခေထာက္ကုိ
ေတြ႕လုိက္ရသည္။
“ကၽြန္မ ဒီအတန္းပုိင္ရာထူး ရမွ ျဖစ္မွာမုိ႔လုိ႔ပါဆရာ”
“ေပးေတာ့ ေပးခ်င္တယ္ ဒါေပမယ့္...”
“ခဏ ဆရာ...”
သြယ္သြယ္ေအာင္ ထလာသည္။ ဦးမ်ိဳးမင္းထုိင္ခံုကုိ ဆြဲလွည့္ကာ ေရွ႕တည့္တည့္ ၾကမ္းျပင္တြင္ ဒူးေထာက္
ထုိင္ခ်သည္။ ဦးမ်ိဳးမင္းက ဘာမွန္းမသိ ေၾကာင္ေနသည္။ သြယ္သြယ္ေအာင္က ပုဆုိးစဆြဲခၽြတ္သည္။
“ေဆာ ေဆာရီးေနာ္”
“ရပါတယ္”
ဦးမ်ိဳးမင္းသည္ လီးအစုပ္မခံဖူး။ စုပ္ေပးေသာအခါမွာေတာ့လည္း လီးရည္ကုိ မထိန္းႏုိင္ဘဲ
လြတ္ထည့္မိသည္။ သြယ္သြယ္ေအာင္က ႀကိဳသိၿပီးသားမုိ႔ ၿမိဳခ်ေပးသည္။ အလကားရသည့္ ကိစၥကုိ
မူးတင္းပဲတင္း ဘယ္သူမွ မျငင္းသည့္ ထံုးစံအတုိင္း အလြန္လြယ္ေသာ သြယ္သြယ္ေအာင္ကုိ ဦးမ်ိဳးမင္းက
အခြင့္သာတုိင္း ေဆာ္သည္။ အတန္းပုိင္ ျဖစ္ေတာ့လည္း ေဆာ္သည္။ သည္ကိစၥကုိ သူငယ္ခ်င္းအား
ဖြင့္ေျပာမိေၾကာင္း သြယ္သြယ္ေအာင္အား ေျပာေတာ့ သြယ္သြယ္ေအာင္က
“ဆရာကလည္း တံုးလုိက္တာ၊ ကၽြန္မက အေပါက္စံုေအာင္ ေပးေနတာပဲ၊ သံုးေယာက္ဆုိေတာ့
ပုိေကာင္းတာေပ့ါ၊ တစ္ေယာက္က ေရွ႕ေပါက္၊ တစ္ေယာက္က ေနာက္ေပါက္၊ ေဟာ ေနာက္တစ္ေယာက္က
ပါးစပ္ေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္”
“ဘာ ဘာလဲဟင္”
“ဒီလုိ.... ဒီလုိ...”
သူမစကားကုိ မ်ိဳးမင္းက လက္ခံသည္။
“အိမ္က ဟာန႔ဲ တျခားစီ”
သည္စကားကုိ ဒင္းတုိ႔သံုးေယာက္ကမွ ေျပာတတ္သည္ မဟုတ္။ သူမလည္း ေျပာတတ္ပါေၾကာင္း
သြယ္သြယ္ေအာင္ ေမာင္းခတ္လုိက္ခ်င္ေသးသည္။ သူမကမွ ထုိအခြင့္အေရးကုိ ပုိရခဲ့ေသးေၾကာင္း
ႂကြားခ်င္ပါေသးသည္။ ဟုတ္ပါသည္။ ေက်ာင္းသားေလးနဲ႔ ေတြ႕ၿပီးေနာက္ပုိင္း အိမ္ကဟာႀကီးကုိ
ေပးရသည္မွာ ဆားမပါသည့္ဟင္းကုိ စားေနရသလုိပင္။ တခါခါ ေယာင္ၿပီးေတာ့ပင္ “ကေလးရယ္” ဟု
တမ္းတမိေသးသည္။ အိမ္ကဟာႀကီးက သူ႔ဘာသာသူ အားရေအာင္ တက္ေဆာင့္ၿပီး ၿပီးသြားေသာအခါ
“ကေလးေတာ့ မရေတာ့ပါဘူးကြာ၊ သားေၾကာျဖတ္ထားတာပဲ” ဟုေျပာၿပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ သူမ
မ်က္ေစာင္းထုိးကာ လုိးၿပီး နားမလည္သည့္လူ။ ကုိယ့္ထမီကုိ ျပန္ဆြဲခ်ကာ အိပ္လုိက္သည္။
သည္စကားမ်ားကုိ သူမေပးမွ ရဖူးေသာ ဦးမ်ိဳးမင္းတုိ႔အုပ္စုက ေျပာသည္တဲ့။ ေျပာမွာေပါ့ေလ။ သူမ
ေက်ာင္းသားေလး ထံမွ ရလုိက္ေသာ ပညာက နည္းမွ မနည္းဘဲကုိး။ ဒီပညာကုိ သြယ္သြယ္ေအာင္က
လယြ ္လယြ ္န႔ ဲ ေတာ့ ျပန္မေပး။ ျမန္မာတို႔ မည္သည္ ပညာကို လ်ဳိတတ္သည္ မဟုတ္လား။ ဒီေတာ့ ...
မ်ိဳးမင္းသည္ ၾကမ္းျပင္တြင္ ဒူးေထာက္က ထုိင္ေနသည္။ သြယ္သြယ္ေအာင္က မ်ိဳးမင္းေခါင္းကုိ ကုိင္ကာ
သူမေပါင္ၾကားထဲ သြင္းထားၿပီး ေပါင္တစ္ဖက္ကုိ ပခံုးေပၚ တင္ထားသည္။ မ်ိဳးမင္းက သူမေစာက္ဖုတ္ကုိ
ႏႈတ္ခမ္းခ်င္း ေတ့စုပ္သလုိ စုပ္ေပးေနခ်ိန္ ေဇာ္ထက္ႏွင့္ လွေက်ာ္ ေရာက္လာသည္။
“အား အခ်စ္ရယ္ ေကာင္းလုိက္တာ၊ ေမာင္ ေမာင့္သူငယ္ခ်င္းေတြ ထင္တယ္”
“ဝူး အူး ဝူး”
မ်ိဳးမင္းက တစ္ဖက္လွည့္ၾကည့္ခ်င္ေသာ္လည္း လွည့္မၾကည့္အားဘဲ ေျဖသည္။ ေဇာ္ထက္ႏွင့္လွေက်ာ္မွာ
မျမင္ဖူးသည့္ ျမင္ကြင္း မထင္မွတ္သည့္ ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ ရြံသြားသည္။
“ငါတုိ႔ ျပန္ေတာ့မယ္ ေဟ့ေကာင္”
သြယ္သြယ္ေအာင္က အျမန္ေလးပင္ သူတုိ႔ေပါင္ၾကားကုိ ဆြဲဖမ္းလုိက္သည္။
“ေနၾကပါဦး”
မ်ိဳးမင္းကလည္း ထၿပီး သူမေနာက္မွေန၍ လုိးသည္။
“အြတ္”
သြယ္သြယ္ေအာင္ ေရွ႕သုိ႔ ထုိးယုိင္သည္။ မ်ိဳးမင္းက ေနာက္မွ ဆက္တုိက္လုိးသည္။
“ခဏ ေနဦးကြာ ေဟ့ေကာင္ေတြ”
မ်ိဳးမင္းက သြယ္သြယ္ေအာင္ ခါးကုိဖက္ကာ ကုန္းၿပီးေဆာ္သည္။
“ခဏပါကြာ၊ သူ႔ေနာက္ေပါက္ကုိ ေဆာ္လုိက္ဦးမယ္”
မ်ိဳးမင္းက ေျပာေျပာဆုိဆုိ သူမဖင္ကုိ လုိးသည္။
“အ.. အအ.မေလး”
သြယ္သြယ္ေအာင္က နာ၍ ေအာ္ေသာ္လည္း ကုိင္ထားေသာ ေဇာ္ထက္ႏွင့္ လွေက်ာ္ေပါင္ၾကားကုိ မလြတ္။
သူတုိ႔က မလြတ္ေပးသျဖင့္ မသြားသလုိလုိနဲ႔ လက္ေတြ႕ဖူးကားဆန္ဆန္ လုိးေနသည္ကုိလည္း ၾကည့္ခ်င္ကာ
မတုိင္ပင္ရဘဲ ရပ္ေနၾကသည္။ မ်ိဳးမင္းက ဖင္ကုိ ႀကံဳးလုိးေနသည္။ သူငယ္ခ်င္းေရွ႕မုိ႔ထင္သည္။ လုိးခ်က္က
ျပင္းသည္။
“အ.. အ.. အြတ္ အု အ အ...”
သြယ္သြယ္ေအာင္ပင္ ေတာ္ေတာ္ နာလာသျဖင့္ ညည္းမိသည္။ ေဇာ္ထက္က စကာ သူမေက်ာကုိ
ပြတ္သည္။ သူမက မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနလုိက္သည္။ မ်ိဳးမင္းက ဖင္ကုိ အားပါးတရ လုိးေနသည္။
မ်ိဳးမင္းက ခပ္သြက္သြက္လုိးသျဖင့္ ၿပီးလုနီးပါး ျဖစ္သြားေတာ့ သူမကုိ ထုိင္ခုိင္းကာ ပါးစပ္ကုိ လုိးသည္။
သူမၿငိမ္ေနေပးသည္။ ေနာက္မ်ိဳးမင္းက ကြင္းထုေတာ့ သြယ္သြယ္ေအာင္ ပါးစပ္ကုိ ဟထားေပးလုိက္သည္။
လီးရည္မ်ား တဗ်စ္ဗ်စ္ဝင္လာသည္။ သူမက လီးရည္မ်ားကုိ ငံုထားသည္။ ေနာက္ လက္ဝါးထဲ
ျပန္ေထြးထုတ္ကာ အကုန္ ျပန္မ်ိဳခ်လုိက္သည္။ ေဇာ္ထက္ႏွင့္ လွေက်ာ္က စိတ္ဝင္စားေနသည္။ သူတုိ႔က
သြယ္သြယ္ေအာင္ကုိ ဖုိက္လုိ႔ရသည္ဟု မ်ိဳးမင္းဆီမွ ၾကားထားဖူးေသာ္လည္း ဤနည္းဤဖံု
ဖုိက္လုိ႔ရလိမ့္မည္ဟု ထင္မထား။ ကုိယ့္ဟာကုိ ငံုေပးမည့္အျပင္ လီးရည္လည္း ၿမိဳခ်ေပးမည့္ ေဆာ္မ်ိဳးကုိ
ဖာသည္မမ်ားကပင္ သိပ္လုပ္ေပးေလ့ မရွိ။ ခုလုိ တင္ေကာင္းေကာင္း ရင္ေကာင္းေကာင္းႏွင့္ လွတီးလွတ
ဣေႁႏၵတခသဲြ ားန႔ ဲ ေနကာ က်က္သေရရိွလွသည့္ ႐ုပ္ရည္ျဖင့္ နာမည္ႀကီးလွေသာ ဆရာမ၏ အျပဳအစုကို
သူတုိ႔လည္း ခမ္းနားစြာ ပါဝင္ခ်င္လာသည္။ ေစာက္ဖုတ္ႏွင့္ ဖင္ကုိ တ႐ႈးျဖင့္ သုတ္ၿပီး ႏႈတ္ခမ္းကုိလည္း
သုတ္လုိက္သည္။ ၿပီးေနာက္ ႏႈတ္ခမ္းနီဆုိးသည္။
“အုိးကေတာ့ ရွယ္ပဲ”
ေဇာ္ထက္က သူမတင္ကုိ လာပြတ္သည္။
“ကၽြန္ေတာ့္ကုိလည္း မ်ိဳးမင္းလုိ သေဘာထားေပးပါေနာ္”
သြယ္သြယ္ေအာင္ ဘာမွ မေျပာဘဲ ကုိယ့္ႏႈတ္ခမ္းနီကုိသာ ညီေအာင္ မွန္ၾကည့္ဆြဲေနသည္။ ေဇာ္ထက္က
သူမခါးကုိ ဖက္သည္။
“ကုိယ္ မေနႏုိင္ေတာ့ဘူး”
သြယ္သြယ္ေအာင္ ဘာမွ မေျပာပါ။ ေဇာ္ထက္က ပခံုးမ်ားကုိ နမ္းသည္။ ႏႈတ္ခမ္းအထိအေတြ႕အရ
ေဇာ္ထက္ ေတာ္ေတာ္ဆာေနၿပီမွန္း သြယ္သြယ္ေအာင္ သိပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ သိပ္လြယ္လုိ႔ မျဖစ္။
ေက်ာမ်ားကုိ နမ္းဆင္းသည္။ လွေက်ာ္ကလည္း ဘာသားနဲ႔ ထုထားတာမုိ႔လဲ။ သူမေရွ႕
ဒူးေထာက္ထုိင္ခ်သည္။ သူမခ်က္လ်က္ေလသည္။
“ဘာပဲ လုပ္ေပးရ လုပ္ေပးရ ကၽြန္ေတာ္ မေနတတ္ေတာ့ဘူး”
သူမ စိတ္ထဲ ႀကိတ္ၿပံဳးရေလၿပီ။ သုိ႔ေသာ္ သူမ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿမဲ။ ေဇာ္ထက္က
ခါးမွေအာက္သုိ႔ေလွ်ာကာ တင္ကုိ နမ္းစုပ္ေလသည္။ လွေက်ာ္က ေစာက္ဖုတ္ကုိ
လ်က္ေပးခ်င္ပံုရေသာ္လည္း သိကၡာထိန္းက ေစာက္အံုတစ္ဝုိက္ႏွင့္ ဆီးခံုကုိ စုပ္သည္။ သူမလည္း
ရင္ခုန္လာသည္။
“ရွင္တုိ႔က ကၽြန္မကုိ တကယ္စိတ္ဝင္စားလုိ႔လား”
သူမက အနည္းငယ္ေရွာင္ကာ ဒင္းတုိ႔ေမးေစ့ကုိင္ၿပီး ေမးလုိက္သည္။ အံမာ ႏြားႀကီးေတြက အၿပိဳင္အဆုိင္
ေခါင္းညိတ္ၾကသည္။ အလကားလုိးရမည့္ ကိစၥကုိ သိပ္ျငင္းခ်င္ေနပံုရသည္။ သူမကလည္း ဝါရင့္
သမာၻရင့္ပီပီ သိကၡာကုိ ထိန္းလုိက္သည္။
“ကၽြန္မက ၿပီးေနၿပီ၊ ကၽြန္မစိတ္ျပန္လာေအာင္ ရွင္တုိ႔ ျပန္လုပ္ႏုိင္ရင္ေတာ့ ရွင္တုိ႔သေဘာေပါ့”
“ဘာလုပ္ေပးရင္ မင္းစိတ္လာလဲ”
“ကၽြန္မကေတာ့ အဖုတ္ကုိ ေကာင္းေကာင္းလ်က္ေပးႏုိင္ရင္ စိတ္လာတတ္တာပဲ”
သြယ္သြယ္ေအာင္ နည္းနည္းကားေပးလုိက္ေတာ့ သေကာင့္သားႏွစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ
တစ္ေယာက္ၾကည့္သည္။
“ေကာင္းေကာင္း လ်က္ေပးႏိုင္တ့သဲ ူကို ကၽနြ ္မ ျပန္စုပ္ေပးမယ္”
“ဒုတ္”
အမေလး လီးစုပ္သိပ္မခံခ်င္ၾက။ ေခါင္းခ်င္းေတာင္ တုိက္မိေသးသတဲ့။ တကယ္တမ္းၾကျပန္ေတာ့
မလ်က္ရဲၾကျပန္။
“ေတာ္ၿပီကြာ”
“ေန ေနပါဦးကြာ”
ေဇာ္ထက္က သူမေပါင္ကုိ ကုိင္ထားသည္။
“ရွင္တုိ႔ အကုန္ခၽြတ္ၿပီး ၾကမ္းျပင္ေပၚ ပက္လက္ေလး အိပ္ေနၾကစမ္းပါ”
ျမန္လုိက္သည္ ျဖစ္ျခင္း။
သူမက ေျခမျဖင့္ ေဇာ္ထက္လီးကုိ ကစားသည္။ ေနာက္ လွေက်ာ္လီးကုိ ကစားသည္။ လီးေတြကေတာ့
စံခ်ိန္မီၾကသည္။ ငယ္ကအခ်စ္ အႏွစ္တစ္ရာ မေမ့သာဟု ဆုိထားၾကသည့္စကားေၾကာင့္လား မသိ။
ေက်ာင္းသားေလး လီးကုိေတာ့ မမီဟု သူမထင္သည္။ ထင္တာ မဟုတ္။ လံုးဝကုိ မမီၾကပါ။ သုိ႔ေသာ္
ဒါကလည္း ေျဖသာသည္။ ေဇာ္ထက္ကုိ ခြရပ္ကာ ေရွ႕သုိ႔တုိးသည္။ အသာေလး ကားၿပီးထုိင္ခ်သည္။
ေစာက္ခြက္ကုိ ေဇာ္ထက္ မ်က္ႏွာေရွ႕ အပ္ထားသည္။ ေဇာ္ထက္ လွ်ာထုတ္သည္။ သူမက လွ်ာေပၚ
ေစာက္ပတ္ျဖင့္ ပတြ ္သည္။ ရံသြ လိုလို ေဇာ္ထက္၏ အျပဳအမူ အထိအေတြ႕ေၾကာင့္ အရသာက
တမ်ိဳးရသည္။ ေဇာ္ထက္က မထူးဆုိသည့္ သေဘာကို ပုိက္လုိက္သလား မသိ။ သူမတင္ႏွစ္လံုးကုိ
ပင့္ကုိင္ကာ အဖုတ္ကုိ စုပ္ေလသည္။ တႁပြတ္ႁပြတ္ျမည္ေနသည္။ ေစာက္ေစ့ကုိ ဆြဲစုပ္သျဖင့္
ေစာက္ေၾကာမွတစ္ဆင့္ ကုိယ္ခႏၶာအျပည့္ဆီသုိ႔ ဆိမ့္တက္သြားသည္။ သူမက လွေက်ာ္ကုိ ေျပာင္းခြသည္။
လွေက်ာ္လည္း ေဇာ္ထက္ကုိ အားက်မခံ ေစာက္ေစ့ကုိ စုပ္သည္။
ေဇာ္ထက္ႏွင့္ လွေက်ာ္ မတ္တပ္ရပ္လုိက္သည္။ သူမက ၾကားထဲ ဒူးေထာက္ထုိင္ခ်သည္။ တန္းေနေသာ
လီးႏွစ္ေခ်ာင္းကို သူမတၿပိဳင္နက္ကုိင္ကာ ကြင္းထုသည္။ ေဇာ္ထက္ႏွင့္ လွေက်ာ္မွာ ဖီးလ္တက္ေနသည္။
ေဇာ္ထက္လီးကုိ အရင္စုပ္ေပးလုိက္သည္။ စတိသေဘာစုပ္ၿပီး လွေက်ာ္လီးကုိ စုပ္သည္။ ေဇာ္ထက္လီးက
မည္းရွည္ရွည္ႀကီး ျဖစ္ၿပီးေပ်ာ့သည္။ လွေက်ာ္လီးက တုတ္ခုိင္ခုိင္ျဖစ္ၿပီး မာသည္။ ေဇာ္ထက္လီးက
ထိပ္ေခါင္းပုိႀကီးသည္။ လွေက်ာ္လီးက တေျပးညီႀကီးသည္။ ေဇာ္ထက္ကုိ အာ႐ံုလာသျဖင့္ ေဇာ္ထက္လီးကုိ
ဆြဲကာ ကုတင္ေပၚတက္ၿပီး ကားထားေပးလုိက္သည္။ ေဇာ္ထက္က ဝမ္းသာအားရ တက္လုိးသျဖင့္ လီးမွာ
တစ္ခ်က္တည္း ျမဳပ္ဝင္သြားသည္။ တႁပြတ္ႁပြတ္နဲ႔ ေဆာင့္လုိးသည္။ လက္ညိဳးျဖင့္ ထြက္ခုိင္းၿပီး လွေက်ာ္ကုိ
ဝင္ေစသည္။ လွေက်ာ္လည္း ဇြတ္သြင္းသည္။ သြယ္သြယ္ေအာင္သည္ လီးအမ်ိဳးမ်ိဳး၏ အရသာကုိ
ရလုိက္သျဖင့္ ပီတိျဖစ္သည္။ ဖီးလ္လည္း ပိုတက္လာသည္။ တစ္ေယာက္စီ တစ္ေယာက္စီ တက္ခုိင္းသည္။
တစ္ေယာက္တစ္လွည့္စီ ႏွစ္ႀကိမ္ေလာက္သာ ခ်သည္။ သံုးႀကိမ္ေရာက္လာေတာ့ ေဇာ္ထက္က
အားကုန္လုိးသည္။ ကုတင္ေတာင္ က်ိဳးက်ေတာ့မည့္ အတုိင္း။ သြယ္သြယ္ေအာင္လည္း အားရသျဖင့္
ေျခေထာက္မ်ားျဖင့္ ေက်ာျပင္ကုိ လွမ္းဖက္ကာ ေကာ့ေပးလုိက္သည္။ ေဇာ္ထက္ခႏၶာကုိယ္က
ညိဳညိဳတုတ္တုတ္ခုိင္ခုိင္ ရွိလွသျဖင့္ ဖိအားေကာင္းသည္။
“သုတ္ကို အထမဲ သငြ ္းန႔ေဲ နာ္”
သူမက တႁပြတ္ႁပြတ္လုိးေနသည့္ၾကားမွ လွမ္းသတိေပးလုိက္သည္။ ထင္သည့္အတုိင္းပင္ လီးကုိ
႐ုတ္တရက္ဆြဲထုတ္ကာ ဗုိက္ေပၚ လြတ္ခ်သည္။ လွေက်ာ္က သြယ္သြယ္ေအာင္ ေပါင္ႏွစ္ဖက္ကုိ
ေထာင္ကားလုိက္သည္။ ၿပီးေတာ့ ကုတင္ေအာက္မွ လုိးသည္။ ေမွာက္မလုိး။ ေတာ္ၾကာ သြယ္သြယ္ေအာင္
ဗိုက္သားေပၚ ေပပေြ နေသာ လီးရည္န႔ ဲ သူ႔ကိုယ္ထိမိမွာစိုးသည္။ လီးရည္မ်ားက နည္းနည္းေႏွာေႏွာ မဟုတ္။
သူမေျခကုိ ေထာင္ကားၿပီး ဇြတ္လုိးေနေသာ လွေက်ာ္လုိးခ်က္မ်ားကလည္း ျပင္းထန္သည္။ တဖြတ္ဖြတ္နဲ႔
ျမည္ေနသည္။ ၿပီးေတာ့ လွေက်ာ္က ေစာက္ဖုတ္ေပၚ လီးရည္ကုိ လြတ္ခ်သည္။ မ်ိဳးမင္းယူလာေပးေသာ
တစ္႐ႈးျဖင့္ လီးရည္မ်ားကုိ သုတ္လုိက္သည္။
အမ်ိဳးေကာင္းသားမ်ားသည္ သြယ္သြယ္ေအာင္အား တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ဖက္ၾကသည္။
ရင္ခြင္ထဲထည့္ကာ ပါးကုိနမ္းသည္။ ႏုိ႔ကုိကုိင္သည္။ အဖုတ္ႏႈိက္သည္။ အုိးကို ပုတ္ကစားသည္။
တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ေျပာင္းရင္း ေဇာ္ထက္ရင္ခြင္ထဲေရာက္ေတာ့ မ်ိဳးမင္းက လွမ္းဆြဲကာ လီးကုိ
စုပ္ခုိင္းသည္။ သြယ္သြယ္ေအာင္ မ်ိဳးမင္းလီးစုပ္ေနခုိက္ ေဇာ္ထက္က သူမအုိးကုိ ဆုပ္ကုိင္ကစားရင္း
ဖင္ၾကားထဲ စေတာ္ဘယ္ရီသီးကုိ ထည့္ကာ ညစ္သည္။ စေတာ္ဘယ္ရီသီး ကြဲသြားေတာ့ လွေက်ာ္က
လ်က္ေပးသည္။ စေန တနဂၤေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္တုိင္း ခ်ိန္းကာ စိတ္ႀကိဳက္လုိးခဲ့ဖူးေသာ အပတ္ေပါင္း
ရွစ္ပတ္ရိွခ့ၿဲပီးေနာက္ သူတို႔အားလုံး ပငြ ့္ပငြ ့္လင္းလင္းပင္ ခ်စ္ၾကသည္။ သြယ္သြယ္ေအာင္ကပဲ
ဏွာႀကီးလုိ႔လား ေယာက်ာ္းသံုးေယာက္ကပဲ အားနည္းလုိ႔လားမသိ။ သြယ္သြယ္ေအာင္မွာ ပင္ပန္းသြားသည္
မရွိဘဲ သူတုိ႔ကသာ မလုပ္ႏုိင္ေတာ့သာ ရွိသည္။ အလုိးၾကမ္းသလုိ အေပးလည္းၾကမ္းသည္။ သူမကုိ
စိတ္ႀကိဳက္လိုးၿပီးေနာက္ “အိမ္က ဟာန႔ ဲ တျခားစီဘဲကြာ” ဟု လီးရည္ကို ပါးစပ္ထဲ သြင္းၿပီး ေျပာၾကသည္။
ခံနည္းေပါင္းစံုျဖင့္ သူမခံေပးၿပီးေနာက္ သူမတစ္ေယာက္တည္းကုိ လုိးရတာ အားမရဟု ဆုိလာသျဖင့္
သြယ္သြယ္ေအာင္က စိမ္းစိမ္းႏြယ္ကုိ ျမဴဆြယ္လုိက္ရသည္။ ကေလးအေမခ်င္းမုိ႔ သိပ္မျမဴဆြယ္လုိက္ရ။
ခက္သည္က စိမ္းစိမ္းႏြယ္က ဖင္ကုိ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ အလုိးမခံ။ လီးကုိ စုပ္တာေတာင္မွ သူမေစာက္ပတ္ကုိ
လ်က္ေပးသျဖင့္ အားနာကုိ စုပ္ေပးသည္။ ႏုိ႔ၾကားကုိလည္း ေတာ္ေတာၾကာမွ လီးနဲ႔ အထုိးခံသည္။
ဖင္ကုိေတာင္ သူမခံျပပါမ်ားမွ နာရင္ မေပးဘူးေနာ္ဆုိကာ အစမ္းအလုိးခံသည္။ လုိးသူက ၾကည့္ဦး။
လီးအႀကီးဆံုး မ်ိဳးမင္း။ မ်ိဳးမင္းကလည္း အခြင့္အေရး အလြတ္မခံ။ မရရေအာင္ လုိးသည္။ ႐ုန္းမရေအာင္
ခ်ဳပ္လုိးသည္။ ရသြားေတာ့ ငနဲႏွစ္ေကာင္က စိမ္းစိမ္းႏြယ္ဖင္ကုိ တေမွ်ာ္ေမွ်ာ္ျဖစ္ေနၾကသည္။
စိမ္းစိမ္းႏြယ္ကလည္း နာသည္ဟုဆုိကာ မေပးျပန္။ အဖုတ္လ်က္ေပးရင္း ဖင္ကုိလ်က္ေပးကာ “ဖင္ခံေပးမယ္
မဟုတ္လားဟင္” ဟုစကားစသည္။
“လုိးခ်င္လား”
“လုိးခ်င္တာေပါ့”
“ကုိယ့္မိန္းမဖင္ ကုိယ္ျပန္လုိးလုိက္”
“ဟာ အကန္ခံရမွာေပါ့”
“ကၽြန္မဖင္လုိးရင္လည္း ကၽြန္မကန္မွာပဲ”
“ခ်စ္ကလည္းကြာ မ်ိဳးမင္းက်ခံၿပီးေတာ့”
“အဲေလာက္ နာမယ္မွန္း မသိလုိ႔ေနာ္”
“ဒါဆုိ ပါးစပ္ကုိ လုိးမယ္”
“လုိးေပါ့ ပါးစပ္ကုိ ရွင္တုိ႔ ခဏခဏ လုိးေနတာပဲ”
“ေနာက္ပုိင္းေတာ့ ဖင္ခံခ်င္တယ္ လာမေျပာနဲ႔ေနာ္”
“ေဝးေသး”
ေလးငါးခ်ီ ပါးစပ္ကုိ လုိးၿပီးေနာက္ စိမ္းစိမ္းႏြယ္ မေနႏုိင္ေတာ့ဘဲ ဖင္ခံေပးသည္။ ထုိေန႔ သူတုိ႔ ဖင္ကုိခ်ည္း
လုိးပစ္သည္။ စိမ္းစိမ္းႏြယ္လည္း အျမင္ကပ္ကပ္နဲ႔ ဖင္ခ်ည္းေတာက္ေလွ်ာက္လုိးခုိင္းသည္။ ဖင္ပဲေပးသည္။
ဖင္ပဲ လွ်က္ခုိင္းသည္။ ေလးငါးခ်ီၾကာျပန္ေတာ့ “အဖုတ္ကို မေပးေတာ့ဘူးလားဟင္” ဟု ေမးျပန္သည္။
သူမလည္း ဆာၿပီ ျဖစ္သျဖင့္ “ရွင္တုိ႔က အၿမဲတမ္း တမ်ိဳးလုိေနတာပဲေနာ္” ဟု မာယာမ်ားသည္။
“အဖုတ္ကုိ လုိးလုိ႔ရမလားဟင္”
“ဘေလာ သေဘာ”
“အဲဒါဆုိ သံုးေယာက္တြဲေကာ”
“ေလာဘႀကီးလုိက္တာ”
“မင္းကုိ သံုးေယာက္တြဲ ဖိုက္ၾကည့္ခ်င္လုိ႔”
“တစ္ေယာက္စီပဲ လုပ္ပါ”
“တစ္ခါတည္းပါ”
“ဖင္ေတာင္းလုိးတုန္းကလည္း အဲလုိေျပာတာပဲ၊ တစ္ခါတည္းဆုိၿပီး ဟြန္း”
အေျခအေနေပးသျဖင့္ သံုးေယာက္သား အေပါက္စံုေအာင္ ဝုိင္းပေလးၾကသည္။ ပါးစပ္၊ ေစာက္ဖုတ္ႏွင့္
ဖင္သံုးေပါက္လံုးကုိ မလြတ္တမ္း လီးႀကီးမ်ားျဖင့္ သိပ္ထည့္ကာ ပေလးၿပီးေနာက္ လီးရည္ကုိ ပါးစပ္ထဲ
ဝုိင္းသြင္းသည္။ အားလံုး အဆင္ေျပစြာ မိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ ေယာက်္ားသံုးေယာက္တုိ႔ စိတ္တုိင္းက်
ပေလးေနၾကစဥ္ မယ္ေရြးပြဲႀကီး ေရာက္လာခဲ့သည္။ ထုိပြဲတြင္ ပထမဆုလည္းေပး
လူလည္းယူလုပ္ၾကလုိက္ရာ ႏုႏုေမဆုိသည့္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ သူတုိ႔၏ ပစ္ကြင္းထဲ
အလူးအလဲခံလုိက္ရသည္။
ႏုႏုေမသည္ ထုိစဥ္ကအသက္မွာ ၁၆ ႏွစ္စြန္းစြန္းသာ ရွိသည္။ သြယ္သြယ္ေအာင္ႏွင့္ စိမ္းစိမ္းႏြယ္ကေတာ့
တစ္ေယာက္မွာ ၃၂ ျဖစ္ၿပီး တစ္ေယာက္မွာ ၂၈ ျဖစ္သည္။ မိန္းမသားခ်င္း မညႇာတာသည့္အျပင္ သူတုိ႔ကပါ
ဝင္ကဲသည္။ သုိ႔ျဖင့္ ႏုႏုေမ၏ အပ်ိဳစင္နိဂံုးမွာ ေစာက္ဖုတ္ေရာ ဖင္ပါ ပြင့္ခဲ့ရသည္။ ရြံေသာ္လည္း လီးရည္ကုိ
မ်ိဳခ်ခ့ရဲ သည္။ ႏွစ္ရက္သုံးရက္မွ် သူမ အစားပ်က္ခ့ဲရသည္။ မမႏု၏ဇာတ္လမ္းကို မမႏုက ထိုေနရာတြင္သာ
အဆံုးသတ္လုိက္သည္။ အဆံုးမသတ္လုိ႔လည္း မရ။ ထူးစိန္၊ ေသာ္ကႏွင့္ သိန္းဦးတို႔က
ေဆာ္ခ်င္းေျပာင္းကာ ဇာတ္လမ္းက စေနၾကၿပီ ျဖစ္သည္။ ထူးစိန္က ညိဳညိဳမာ၊ မ်ိဳးရတီႏြယ္ႏွင့္
ဆုရီရီၿဖိဳးေခၚလုိက္ၿပီး မမႏုကုိ သိန္းဦးေရာ ေသာ္ကပါ တြဲယူသည္။ က်န္သည့္ ဂ်ဴလိႈင္ခင္၊ ဝါဝါေက်ာ္၊
ေရႊရည္ႏွင့္ မ်ိဳးရတီႏြယ္တုိ႔မွာလည္း မမႏုႏွင့္ ကပ္ေနၾကသည္။ သနားသျဖင့္ ႏုႏုေမကုိ ႏွစ္ေပါက္လံုး
ဆြဲေပးၿပီး က်န္ေကာင္မေလးမ်ားႏွင့္ စိတ္တုိင္းက် တစ္ခ်ီဆြဲၿပီးေနာက္ တစ္ေယာက္ေယာက္၏ ဇာတ္လမ္းကုိ
နားဆင္လုိေၾကာင္း ေျပာေတာ့ ဝါဝါေက်ာ္ႏွင့္ ညိဳညိဳမာက သူမတုိ႔ အျဖစ္အပ်က္ကုိ ေျပာျပသည္။ သူမတုိ႔က
ႏွစ္ေယာက္သား ၿပိဳင္ကာ ပန္းဦးအေႁခြခံရသည္။
အခန္း (၁၁)
လူႀကီးလူေကာင္း
“နင္ ဟိုေကာင္န႔ဲ ျပတ္သာြ းၿပီဆို”
“ဟုတ္တယ္၊ နင္ဘယ္ကၾကားလဲ”
“ၾကားစရာ မလုိဘူးေလ၊ ဒီေလာက္ နာမည္ႀကီးေနတာ၊ ဒါနဲ႔ ဘာေၾကာင့္ ျပတ္သြားတာလဲ”
“ေျပာခ်င္ပါဘူးဟာ”
“မိန္းမ ငါသိတယ္”
“အံမာ ဘာသိတာလဲ နင္မသိပါဘူး”
“အေဲ ကာင္ အေၾကာင္း ငါသိတယ္ဆိုတာန႔ဲ ဘာေၾကာင့္ ျပတ္တယ္ဆိုတာ ငါသိပါတယ္ဟာ”
“ဟား ဟား နင္မသိပါဘူး ညိညိဳရာ”
“ညိဳညိဳမာတ့ဲ တစ္ညိဳမာတည္းရိွတယ္၊ ဒီမွာ ဝါဝါေက်ာ္ နင့္ဘဲက နင့္ဟိုဟာကို ေတာင္းလို႔ နင္ျဖတ္လိုက္တာ
မဟုတ္လား”
“ဘာဟုိဟာလဲ”
“မိန္းမ ရွက္မေနန႔၊ဲ နင္န႔ဲ ငါပရဲ ိွတယ္ ေဟာဒီတစ္အိမ္လုံးမွာ မွန္မွန္ေျပာစမ္း၊ အဲဒီဘဲ နင့္ဟိုဟာကို
ေတာင္းတယ္ မဟုတ္လား”
“ေတာ္ပါဟာ စိတ္ပ်က္ပါတယ္၊ မေျပာပါန႔”ဲ
“အံမာ ခုမွ ရွက္ခ်င္ဟန္ေဆာင္ေနျပန္ၿပီ”
“အေပၚပိုင္း ငါအကုန္ ခြင့္လြတ္တယ္ဟာ၊ ငါေတာ့ ျမန္မာမိန္းကေလးပီပီ အပ်ိဳစင္ဂုဏ္ေလးကုိ
ထိန္းထားခ်င္ေသးတယ္”
“ဟိ ငါေတာ့ ထိန္းမေနခ်င္ပါဘူး၊ ငါ့ဘဲက အဲလုိကိစၥ သိပ္စိတ္မဝင္စားလုိ႔ ခက္ေနတာ”
“နင္ အထာ မေပးတတ္လုိ႔ ေနမွာပါ၊ ဘဲေတြက ရည္းစားထားတာ အဓိကေတာ့ ဟုိကိစၥလုိခ်င္လုိ႔ပါပဲ”
“ထင္မေနန႔ဲ မိန္းမေရ..၊ ငါဘ့ ေဲ လ ငါေပးခ်င္တာ သူနမ္းတိုင္း ငါ့မွာ ရြစိစိန႔ဲ သူ႔လက္ယူၿပီး ငါ့ခါးကို
ဖက္ခုိင္းတာေတာင္ သူက အင္တင္တင္ရယ္”
“ေအးေနာ္ တုိ႔ႏွစ္ေယာက္က လုိတာမရ၊ ရတာမလုိ ျဖစ္ေနသလုိပဲ၊ ငါ့ဘဲက်ေတာ့ေလ ေတြ႕ၿပီဆုိ နမ္းဖုိ႔ပဲ
ေခ်ာင္းေနတာ၊ ငါ့ႏုိ႔ေတြေတာင္ သူကုိင္လုိ႔ ႀကီးကုန္တာ”
“ငါထင္ေတာ့ ထင္သား၊ နင့္ရင္သားေတြ တျဖည္းျဖည္းထြားလာတယ္လုိ႔”
“ေအးဟာ ငါ့မွာ သူမ်ားေတြ သတိမထားမိေအာင္ ဘရာကုိ ၾကပ္ၾကပ္ေလး ဝတ္ဝတ္ေနရတာ၊ ရင္သား
ကင္ဆာေတာင္ ျဖစ္မွာစုိးရေသးတယ္”
“ဘယ္မွာလဲ ျပၾကည့္ ငါၾကည့္ၾကည့္မယ္”
“ေတာ္ပါ ရွက္တယ္”
“လုပ္ပါ၊ အိမ္မွာ ဘယ္သူမွ မရွိဘူး၊ အခုဆုိ ည ကုိးနာရီေတာင္ ခြဲေနၿပီ၊ ဘယ္သူမွလဲ လာေတာ့မွာ
မဟုတ္ဘူး”
သုိ႔ျဖစ္ပါေသာေၾကာင့္ ဝါဝါေက်ာ္သည္ သိပ္ရွက္မေနဘဲ အက်ႌကုိ ခၽြတ္လုိက္သည္။ ညိဳညိဳမာက
ကူခၽြတ္ေပးသည္။ လမ္းမေပၚမွ ကားသံမ်ားက တစ္ခါခါမွသာ ၾကားရေတာ့သည္။ အိမ္သည္လည္း
အကုန္လုံး ခရီးထြက္သြားၾကသျဖင့္ ဘယ္သူမွ မရွိၾကဘဲ သူမတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္သာ ရွိၾကေတာ့သည္။
ဒါေတာင္ ဝါဝါေက်ာ္က ညိဳညိဳမာအိမ္တြင္ လာအိပ္ျခင္း ျဖစ္သည္။ သူမတို႔မွာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျဖစ္ၾကသျဖင့္
ညိညိဳမာမိဘေမာင္ႏွမမ်ား ခရီးထြက္သြားသျဖင့္ အေဖာ္လာေစာင့္အိပ္ ေပးျခင္းျဖစ္သည္။ မည္သူမွ
မရွိသျဖင့္ ဘဲအေၾကာင္းေျပာရင္း ေရာက္မိေရာက္ရာ ေရာက္သြား ၾကသည္။
“ေအး ေတာ္ေတာ့ကုိ ႀကီးသြားတာပဲ၊ အကုိင္ၾကမ္းပံုရတယ္၊ ဒါေပမယ့္ နင္ထြားတာလည္း ပါမွာပါဟာ”
“ထာြ းတယ္ေျပာရေအာင္ နင္န႔ငဲ ါ့ေဘာ္ဒီ ဘာကြာတာမွတ္လို႔၊ ျပပါဦး နင့္ဟာ”
မိန္းကေလးခ်င္းက်ျပန္ေတာ့ ခၽြတ္တာ လြယ္လုိက္တာ။ ညိဳညိဳမာရင္သားက သိပ္မထြား။
“လာ တုိင္းၾကည့္မယ္”
ညိဳညိဳမာက ႏုိ႔အံုကုိ ေအာက္မွ ပင့္ကုိင္ကာ ဝါဝါေက်ာ္ႏုိ႔ႏွင့္ တုိင္းရန္ျပင္သည္။ ဝါဝါေက်ာ္လည္း ပင့္ကုိင္ကာ
တုိင္းသည္။ ဝါဝါေက်ာ္ႏုိ႔က ပုိထြားသည္။
“ေတြ႕လား၊ ငါ့ႏုိ႔သီးေခါင္းေတာင္ ဟုိဘဲနာေဆာ့လြန္းလုိ႔ မည္းေတာင္ေနၿပီ”
“အဟိ အခုေတာ့ ဘဲနာ ျဖစ္ၿပီေပါ့ေလ”
“စကတည္းက ငါမႀကိဳက္ပါဘူးဟာ၊ ေျခသလံုး ဖက္မတတ္ျဖစ္ေနလုိ႔ သနားလုိ႔ ျပန္ခ်စ္ေပးတာ
အဟုတ္မွတ္ေနတယ္”
“ေယာက်္ားေတြက ဘာလုိ႔ အဲဒါကုိ မက္မက္ေမာေမာ ျဖစ္ေနၾကမွန္း မသိဘူးေနာ္”
“ေအးေလ”
“အဟိ လာနင့္ႏို႔သီးေခါင္းန႔ဲ ငါ့ႏို႔သီးေခါင္း ထိၾကည့္ရေအာင္”
“ေတာ္ပါဟာ နင္ကလည္း”
“ပ်င္းလုိ႔ပါဟာ လာပါ”
“လုပ္ခ်င္ပါဘူးဟာ၊ ငါအက်ႌျပန္ဝတ္ေတာ့မယ္”
“လာပါဟာ ငါတုိ႔ အကုန္လံုး ခၽြတ္ၾကည့္ရေအာင္”
“အုိ.. နင္ကလည္း ရွက္စရာ”
“လာပါ မိန္းကေလးခ်င္း”
အဝတ္မ်ား အကုန္လံုး ခၽြတ္ျဖစ္ေတာ့လည္း စိတ္မ်ား ေျပာင္းသလုိလုိ ျဖစ္လာသည္။ ညိဳညိဳမာက
ဝါဝါေက်ာ္ေခါင္းကုိ ဖက္ကာ ႏႈတ္ခမ္းခ်င္း စုပ္လုိက္သည္။ ဝါဝါေက်ာ္လည္း ဘယ္လုိျဖစ္မွန္း မသိ
ျပန္စုပ္မိသည္။
“နင္ေနာ္”
ဝါဝါေက်ာ္က ေျပာသည္။
“လုပ္စမ္းပါ”
ညိဳညိဳမာက ဝါဝါေက်ာ္ခါးကုိ ဖက္လုိက္ၿပီး ႏႈတ္ခမ္းခ်င္း ဆက္နမ္းသည္။ သူမတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ကုိ
တစ္ေယာက္ အလုိလုိ နားလည္သြားသည္။ ႏုိ႔ခ်င္းကုိင္ျဖစ္ၾကသည္။ ညိဳညိဳမာက ဝါဝါေက်ာ္ေပါင္ၾကားကုိ
စကုိင္သည္။
“လုပ္ပါန႔ဟဲ ာ”
“နင္ကလည္း လာပါဟ”
ညိဳညိဳမာက ဝါဝါေက်ာ္၏ နားသယ္စမ်ားကုိ နမ္းကာ ေပါင္ၾကားကုိ ဆက္ကုိင္သည္။ ေနာက္ ေပါင္ၾကားခ်င္း
သြင္းလုိက္သည္။ သူ႔ေပါင္ၾကား ကုိယ့္ေပါင္ၾကား ပြတ္သည္။ ဝါဝါေက်ာ္လည္း စိတ္ပါလာသည္။ ညိဳညိဳမာက
တျဖည္းျဖည္း နမ္းဆင္းသည္။ ႏုိ႔မ်ားကုိ စုိ႔သည္။
“အင္း”
ဝါဝါေက်ာ္ထံမွ ညည္းသံေလး ထြက္လာသည္။ ကုတင္ေပၚ လဲအိပ္လုိက္ၾကသည္။ ညိဳညိဳမာက
ဝါဝါေက်ာ္ဗုိက္သားမ်ားကုိ နမ္းသည္။ ႏုိ႔ကို ကုိင္ထားသည္။ ႏို႔အံုကုိ ကုိင္ထားေသာ္လည္း လက္ေခ်ာင္းျဖင့္
ႏုိ႔သီးေခါင္းကုိ ေမႊသည္။ ဆီးခံုကုိ နမ္းသည္။
“အေမြးေတြေတာင္ ေတာ္ေတာ္ေပါက္ေနၿပီ”
“ရွက္ပါတယ္ဆုိမွ လာေျပာေန”
ဝါဝါေက်ာ္က သူမအဖုတ္ကုိ လွမ္းအုပ္ရင္း ေျပာသည္။
“ဖယ္ပါ”
ညိဳညိဳမာက ဝါဝါေက်ာ္လက္ကုိ ဆြဲဖယ္ကာ ေစာက္ပတ္ႏႈတ္ခမ္းသားကုိ လ်က္ေပးသည္။ ေစာက္ပတ္က
လ်က္ေပးရင္း မုိ႔မုိ႔တက္လာသည္။ ေစာက္ေစ့လည္း ပိုနီလာသည္။ ညိဳညိဳမာက လက္ေခ်ာင္းဖ်ားျဖင့္
ေစာက္ေစ့ကုိ ကလိေပးသည္။ ဝါဝါေက်ာ္မွာ ခါးေကာ့လာသည္။ ညိဳညိဳမာကလည္း လွ်ာဖ်ားျဖင့္
ထုိးေပးသည္။
“အား အြန္း အား”
“အတုရွိတယ္ ထုိးေပးရမလား”
“ဟာ အဒဲ ါေတာ့ မလုပ္န႔ေဲ နာ္၊ ငါမႀကိဳက္ဘူး”
“အစစ္မွလား”
“နင္ေနာ္”
ညိဳညိဳမာက ေစာက္ေခါင္းကုိ လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းျဖင့္ ကလိရင္း ေစာက္ပတ္အက္ေၾကာင္း အစကုိ လွ်ာျဖင့္
ထုိးေပးသည္။ ဝါဝါေက်ာ္မွာ ေကာ့ေနသည္။ ေခါင္းအံုးကုိ လက္ျပန္ကုိင္ကာ တြန္႔လာသည္။ ညိဳညိဳမာက
ဝါဝါေက်ာ္ ေပါင္တစ္ဖက္ကုိ မယူကာ သူမေပါင္ကုိလည္း ဝါဝါေက်ာ္ေပါင္ၾကားထဲသြင္းလုိက္ၿပီး
အဖုတ္ခ်င္းကပ္လုိက္သည္။ ေကာင္းေကာင္း သိပ္မထိေသာ္လည္း အဖုတ္ခ်င္းကေတာ့ ကပ္ေနသည္။
အဖုတ္ခ်င္း ပြတ္သည္။ ညိဳညိဳမာအဖုတ္လည္း ဖူးေယာင္လာသည္။
“ကလင္ ကလင္ ကလင္ ကလင္”
စူးရွေသာ အသံက သူမတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကုိ ႐ုတ္တရက္ ရပ္တန္႔သြားေစသည္။
“ကလင္ ကလင္ ကလင္ ကလင္”
အသံက ဆက္တုိက္ ျမည္ေနသည္။
“ျခံထိပ္က ဘဲလ္ျမည္သံ”
“နင္တုိ႔အေဖ ျပန္လာၿပီထင္တယ္”
ညိဳညိဳမာက ႐ုတ္တရက္ အဝတ္မ်ား အျမန္ေကာက္ဝတ္သည္။ ၿပီးေတာ့ ခ်က္ခ်င္း ထြက္ေျပးခဲ့သည္။
ဝါဝါေက်ာ္ တားခ်ိန္မရလိုက္။ ၿခံေရွ႕တြင္ ဧည့္စာရင္း စစ္မ်ားျဖစ္ေနသည္။
“အိမ္မွာ ဧည့္သည္ရွိလား”
ညိဳညိဳမာက ႐ုတ္တရက္မို႔ ဆံ႔အြ ေနသည္။
“မ မရွိပါဘူး”
“ဒီကေလးမ ၾကည့္ရတာ တမ်ိဳးပဲ ဆရာ၊ ဝင္စစ္မွ ထင္တယ္”
“ဟုိ ဘယ္သူမွ မရွိပါဘူးရွင္၊ အေဖ အေမလည္း မရွိဘူး၊ ခရီးသြားပါတယ္”
“ေအး ျခံတခါး ခဏဖြင့္”
ညိဳညိဳမာလည္း ယူလာမိေသာ ေသာ့ျဖင့္ ျခံတံခါးကုိ ေယာင္၍ ဖြင့္မိသည္။
“မင္း ဝတ္ထားတာ အက်ႌလည္း ေျပာင္းျပန္၊ စကဒ္လည္း ေျပာင္းျပန္၊ ဘယ္လုိ ျဖစ္တာတုန္း”
“ဟုိ အိပ္ေပ်ာ္သြားလုိ႔ပါ”
ရဲႏွစ္ေယာက္၊ ရပ္ကြက္လူႀကီးႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ ရာအိမ္မႈးႏွစ္ေယာက္ေပါင္း ေျခာက္ေယာက္သည္ သူမအိမ္ထဲ
ေရာက္လာသည္။
“မင္းရ႕ဲ အိမ္ေထာင္စုစာရင္းႏွင့္ မွတ္ပံုတင္ ခဏျပပါ”
“ဘယ္နားထားမွန္း မသိဘူးရွင့္”
ထုိအခ်ိန္တြင္ ဝါဝါေက်ာ္၏ လွမ္းေအာ္သံသည္ သူမတုိ႔အတြက္ ၾကမၼာဆုိး ဝင္ေရာက္ဖုိ႔ လမ္းစ ျဖစ္ခဲ့သည္။
“ညိဳညိဳ ဘယ္သူတုန္း”
လူႀကီးမ်ား တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ မ်က္စပစ္ကာ အေပၚထပ္သုိ႔ တက္ခဲ့ၾကသည္။ အခန္းတံခါးကုိ
ဖြင့္လုိက္ေတာ့ ဝါဝါေက်ာ္၏ အဖုတ္ကုိ ပြတ္ေနရင္း တန္းလန္းကုိ မိသည္။
“လက္စသတ္ေတာ့ မင္းတုိ႔က လူလုိေနတာကုိး၊ ဆရာေရ.. လမ္းမွာ ၾကက္တစ္ေကာင္ေကာင္ေလာက္
ဖမ္းမိရင္ စပါယ္ရွယ္တြယ္ပစ္မယ္ဆုိ၊ အခ်ိဳရွာ သကာေတာ့ေတြ႕ၿပီ”
ဝါဝါေက်ာ္က ေစာင္ကုိ လံုး၍ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ကာကြယ္သည္။ ညိဳညိဳမာလည္း ဘာလုပ္လုိ႔ ဘာကုိင္ရမွန္း
မသိျဖစ္ေနသည္။ ေယာက်္ားေျခာက္ေယာက္က အဆင္ေျပစြာ သံုးေယာက္စီ ခြဲထြက္ကာ သူမတုိ႔
တစ္ေယာက္စီ ဆီသုိ႔ လာေနၾကသည္။
“မလုပ္ပါန႔”ဲ
ဝါဝါေက်ာ္၏ ၿခံဳထားေသာေစာင္ကုိ တစ္ေယာက္က ဆြဲယူလြင့္ပစ္လုိက္သည္။ အားလံုး မမွတ္မိေသာ္လည္း
ဝါဝါေက်ာ္ထံသုိ ေရာက္လာေသာေယာက်္ားတို႔မွာ ကုိသက္၊ ကုိေအာင္ႏွင့္ ကုိဝင္းဟု အတုိေကာက္
ေခၚၾကသည္ကုိ မွတ္မိၿပီး ညိဳညိဳမာဆီ လာေသာသူတုိ႔က ကုိလင္း၊ ကုိႏုိင္ႏွင့္ ကုိေဆြဟု မွတ္မိသည္။
ကုိသက္မွာ ပိန္ပိန္ပါးပါး အသားျဖဴျဖဴျဖစ္သည္။ ကိုေအာင္မွာ အရပ္ထြားၿပီး ခႏၶာကုိယ္ ထြားသည့္လူမ်ိဳး
ျဖစ္သည္။ ကုိေအာင္မွာ ထြားသေလာက္ အသားညိဳကာ ေၾကာက္စရာေကာင္းေသာ ႐ုပ္ကုိ ပုိင္ဆုိင္သည္။
ကုိဝင္းကေတာ့ ခပ္အူအူ ႐ုပ္ျဖစ္သည္။ ဘာအေျခအေန ဘာကုိ သိပ္မသိလွေသာ္လည္း
အခြင့္အေရးကုိေတာ့ ရေအာင္ ယူမည့္သူပံု။ ကုိေအာင္က သူမအနား ဝင္ထုိင္သည္။ သူမေနရာ
အျမန္ေရႊ႕ေသာ္လည္း ခါးကုိ လွမ္းဖက္မိသည္။
“ႏုိ႔ကေတာ့ အယ္ေနတာပဲ”
ဝါဝါေက်ာ္ႏုိ႔မွာ တကယ္လည္း ႀကီးပါသည္။
“အသားေတာ္ ညိဳျပာညက္ကယ္န႔ဆဲ ိုတာ သူေလးေပါ့ဗ်ာ”
ကိုသက္ကလည္း ေဘးတြင္ ဝင္ထုိင္သည္။
“ကုိႀကီးတုိ႔ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ေလး အၾကင္နာေပးမွာပါ မေျပးပါနဲ႔ ကေလးရယ္”
ဝါဝါေက်ာ္ေနာက္ကုိ ဆုတ္ေသာ္လည္း မရ။ အတင္းဖက္ထားၾကသည္။
“ဟင့္အင္း ဟင့္အင္း”
သူမ ေခါင္းကုိ ဇြတ္ခါ၍ ျငင္းသည္။
“ခ်စ္လုိ႔ပါ ကေလးရယ္”
“ကၽြန္မ ကၽြန္မ မိေကာင္းဖခင္ သားသမီးပါရွင္”
“ေအး ငါတုိ႔ကလည္း လမ္းေဘးက ဖာသယ္မေတြကုိ ေခၚခ်ရတာ ႐ုိးေနၿပီဆုိေတာ့ မင္းတုိ႔လုိ မိေကာင္းဖခင္
သားသမီးကုိ ခ်ခ်င္ေနတာ ၾကာၿပီကြ ဟီးဟီး ဟီး စားရကံႀကံဳခ်င္ေတာ့ ေမာင္သက္တုိ႔မ်ား
ကံေကာင္းလုိက္ပံု”
သူမကုိ အတင္းဝုိင္းနမ္းၾကသည္။ အနမ္းမ်ားက ၾကမ္းတမ္းသည္။ အရက္နံ႔က ပုိဆုိးသည္။
သူမ႐ုန္းေသာ္လည္း လက္ကုိခ်ဳပ္ထားၾကသည္။ တစ္ေယာက္တမ်ိဳးကုိင္ၾကသည္။
“အားးးးးးးးးးး”
သူမ နားပိတ္ကာ အသံကုန္ေအာ္လုိက္သည္။ သူတုိ႔ အနည္းငယ္ လန္႔သလုိ ျဖစ္သြားသည္။ သုိ႔ေသာ္
ဘယ္သူမွ ဘာမွ သိပ္မႈဟန္ မေပၚ။ သူတို႔အားလံုးကို အဝတ္ခၽြတ္ရန္ အခ်က္ေပးလုိက္သလုိပင္
ျဖစ္သြားေသးသည္။ သူမ တ႐ႈံ႕႐ႈံ႕ငုိသည္။ တစ္ေယာက္ကုိ သူမ၏ လက္တစ္ဖက္စီကုိ ဆြဲၾကသည္။
လက္စသတ္ေတာ့ လီးကုိင္ခုိင္းျခင္း ျဖစ္သည္။ သူမလက္သီးကုိ တင္းတင္းဆုတ္ကုိင္ထားသည္။
သူမလက္သီးကိုပင္ လီးန႔ဲ ထိုးၿပီးကစားၾကသည္။ သူမလက္ေကာက္ဝတ္ကို ကိုင္ထားၿပီး “ကိုင္လိုက္ပါ
ကေလးရ႕ဲ” ဟုေျပာကာ လက္ေခ်ာင္းကုိ ေျဖကာ လီးကုိ အတင္းကုိင္ခုိင္းသည္။ တစ္ေယာက္က သူမ၏
ေပါင္ကုိ ပြတ္သပ္သည္။ သူမက ဒူးကုိ ေစ့ထားသည္။ ကုိဝင္း ျဖစ္သည္။ ေနာက္ ေျခကို ဆြဲထုတ္ၿပီး
ေျဖဝါးကုိ လီးျဖင့္ ထုိးကစားသည္။ သူမ ဆက္ငုိေသာ္လည္း ဤလူမ်ားမွာ သနားမည့္ပံု မေပၚ။ သုိ႔ေသာ္
ဝမ္းနည္းသည္။ သူမ၏ အပ်ိဳစင္ဘဝကုိ အရက္မူးေနေသာ မည္သူမွန္းမသိေသာ သူမ်ားထံ အပ္ႏွင္းရမည့္
အျဖစ္။ သူမစိတ္ကုိ ေလွ်ာ့ကာ လီးကုိကိုင္ေပးလုိက္သည္။ လီးက သူမလက္တစ္ဆုပ္စာ ႀကီးၾကသည္။
“ကြင္းထုေပးေလ”
“ဒီေကာင္မ နည္းနည္း႐ုိင္းေသးတယ္ကြ”
ဝါဝါေက်ာ္မွာ စိတ္အပ်က္ႀကီး ပ်က္မိသည္။ ေခၚလုိက္ပံုက ေကာင္မ တဲ့။ ကုိဝင္းဆုိသူသည္
လီးႀကီးသေလာက္ အေတြးအေခၚက ခပ္တံုးတံုး ျဖစ္ပံုရသည္။ သူမေခါင္းငံု႔ကာ တတ္သေလာက္ လီးကုိ
ကြင္းထုေပးသည္။
“ညည္းနာမည္ ဘယ္လုိ ေခၚလဲ”
ကုိေအာင္က ေမးသည္။
“ဖာသယ္မလက္သစ္ေလးေပါ့ကြာ”
ကုိဝင္းက ျပန္ေျဖသည္။
ဝမ္းနည္းစြာ ငုိေနမိသည့္ ၾကားမွ ကုိဝင္းဆုိသူကုိ မီးေတာက္အၾကည့္ျဖင့္ ျပန္ၾကည့္မိသည္။
“ေကာင္မက ငါ့ဟာ အရင္စုပ္ေပးခ်င္လုိ႔လား”
ကုိဝင္းက သူမေခါင္းကုိ တြန္းကာ ေျပာသည္။
“ၾကည့္ ဟုိေကာင္မ ေတာ္ေတာ္လိမၼာတယ္”
သုိ႔ႏွင့္ ဝါဝါေက်ာ္က ညိဳညိဳမာကုိ လွမ္းၾကည့္မိသည္။
ကုိလင္း၊ ကုိႏုိင္ႏွင့္ ကုိေဆြတုိ႔သည္ ညိဳညိဳမာထံ ေလွ်ာက္လာသည္။ ညိဳညိဳမာက ေနာက္သုိ႔ ဆုတ္သည္။
ဆုတ္ရင္း နံရံကုိ ကပ္မိသည္။
“အုိး”
ကုိလင္းက ႐ုတ္တရက္ သူမစကဒ္ကုိ ဆြဲခၽြတ္လုိက္သည္။ သူမက ေပါင္ခ်င္းကပ္ကာ အဖုတ္ကုိ
လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ အုပ္ထားမိသည္။ ညိဳညိဳမာက ခႏၶာကုိယ္ေသးသည္။ ကုိႏုိင္က ဆြဲခ်ဳပ္ကာ အက်ႌကုိ
ခၽြတ္ေတာ့ သူမမ႐ုန္းႏုိင္ ျဖစ္ရသည္။ သူမ႐ုန္းသျဖင့္ လြတ္ေပးသည္။ သူမလည္း ငုိမိသည္။
ထုိအခ်ိန္အတြင္း ေယာက်္ားမ်ားက အဝတ္ကုိယ္စီ ခၽြတ္ၾကသည္။ ေနာက္ သူမကုိ ဆြဲထူသည္။
တစ္ေယာက္စီ နမ္းၾကသည္။ နမ္းၾကစဥ္ သူတုိ႔လီးမ်ားက သူမကုိ လာလာေထာက္သည္။ သူမမွာ
ပုလည္းပုသျဖင့္ ဗုိက္သားကုိ လီးက လာလာေထာက္သည္။ သူမ ၾကက္သီးေတြ ထမိသည္။ ႏုိ႔ကုိလည္း
ၾကမ္းတမ္းစြာ ကုိင္ၾကသည္။ သူမႏုိ႔က ေသးေသးေလးသာ ရွိေသးသည္။ ေယာက်္ားႀကီးမ်ား လက္ဝါးျဖင့္
အုပ္ထားလုိက္ကာမွ်ျဖင့္ ႏို႔အံုတစ္ခုလံုး ေပ်ာက္သြားသည္။ ဆုိးသည္က လီးေတြ လာလာေထာက္ေနသည့္
ကိစၥ။ သူမ ေၾကာက္လာသျဖင့္ ႐ုန္းကာ ဆုတ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ဆုတ္စရာ မရွိ။ သူမ ထုိင္ခ် ျပန္ေတာ့
ေတာင္ေနေသာ လီးမ်ားက မ်က္ႏွာႏွင့္ တန္းလ်က္။ တစ္ေယာက္က ဆံပင္ဆြဲကာ သူမေခါင္းကုိ
ခ်ဳပ္လုိက္ၿပီး လီးထိပ္ျဖင့္ ပါးစပ္ကုိ ထုိးသည္။ သူမ႐ုန္းက ေခါင္းခါေသာ္လည္း မရ။
“ထီ”ြ
ညိဳညိဳမွာသည္ ေႏြးစိစိန႔ဲ ဘာအနံ႔နံမွန္း မသိေသာ လီးအနံ႔ႏွင့္ အထိအေတြ႕ေၾကာင့္ ေတာ္ေတာ္ရံြမိသည္။
“တံေတြးစုိေနမွ စုပ္လုိ႔ေကာင္းတာေပါ့၊ မင္းသိပ္ေတာ္တယ္”
ကုိႏုိင္က သူမေခါင္းကုိ ခ်ဳပ္ကာပါးစပ္ထဲ လီးကုိ အတင္းထုိးထည့္သည္။ သူမေခါင္းယမ္း ေရွာင္ေသာ္လည္း
မရပါ။
“ဝူး အု အု အု ဝု”
သူမ ငိုမိသည္။ သုိ႔ေသာ္လီးက ပါးစပ္ထဲကုိ ေရာက္ေလၿပီ။ ျပည့္သိပ္ေနသည္။
“မငိုန႔ဲ တိတ္တိတ္ ေခ်ာကလက္ေလးငုံထားေနာ္ လိမၼာတယ္”
ေခါင္းကုိကိုင္ကာ လီးကုိ ပါးစပ္ထဲ မရမက သိပ္ထည့္သည္။ က်န္သည့္ ႏွစ္ေယာက္ကလည္း ေခါင္းကုိ
ခ်ဳပ္ထားသျဖင့္ သူမ ဘာမွ မတတ္ႏုိင္။
“ဒီေခ်ာကလက္က ပုိေကာင္းတယ္”
ကုိလင္းက သူမေခါင္းကုိ လွည့္၍ ပါးစပ္ထဲ လီးကုိ ထုိးထည့္ျပန္သည္။ ႐ုိး႐ုိးလည္း မဟုတ္။ ထုိးထည့္ကာ
ေဆာင့္သည္။
“ဝူး အု အူး ဝ ဝု”
ညိဳညိဳမာ ဝမ္းနည္းစြာ ငုိမိသည္။ ဘဝတစ္ခုတြင္ ကုိယ့္ပါးစပ္ကုိ သူမ်ားေတြ လီးနဲ႔ ဝုိင္းထုိးလိမ့္မည္ဟု
ဘယ္ေတာ့မွ ထင္မထားဘူး။ ေတြးမထားဖူး။ ထားခဲ့ဖူးေသာ ရည္းစားမ်ား ပါးစပ္ကုိ စုပ္သည္ကုိပင္
ရံတြ ြန္တနြ ္ျဖစ္ခ့ဖဲ ူးေသာ အေနအထားမွ လီးႀကီးေတြကို စုပ္ေနရၿပီ။ ကိုေဆြက ဆဲြလွည့္ကာ သူ႔လီးကို
ပါးစပ္ထဲ သိပ္ထည့္ျပန္သည္။ လီးေတြက ႀကီးလြန္းၾကသည္။ ကုိေဆြလီးမွာ တုိေသာ္လည္း
ေတာ္ေတာ္တုတ္သည္။ ဖီးၾကမ္းငွက္ေပ်ာသီးႏွင့္ တူသည္။ ကုိလင္းလီးက်ေတာ့ ရွည္ေမ်ာေမ်ာျဖစ္သည္။
ကုိႏုိင္လီးကေတာ့ စံခ်ိန္မီလီး ျဖစ္သည္။ ရွည္လည္းရွည္ တုတ္လည္းတုတ္ကာ ထိပ္ကလည္း
ခၽြန္လုိက္ေသးသည္။
“အင္း ဟင္း အြန္း အင္း ဟင္း ဟင္း အင္း အူး ဝူး အင္း”
“ကားပါဦး ကေလးရ႕ဲ”
ကုိသက္က ဝါဝါေက်ာ္ေပါင္ကုိ ထပ္ကားခုိင္းသည္။ မတတ္ႏုိင္ေတာ့သည့္ အထိ ကားေပးထားသည္။
ကုိသက္သည္ သူမအဖုတ္ကုိ လ်က္ေပးေနသည္။
“ၾကည့္စမ္း ဖူးငံု ဖူးငံု ခ်စ္ပန္းေလးငံု ဆုိတာ ဒီအစိမ်ိဳးကုိ ေျပာတာေပါ့”
ဝါဝါေက်ာ္သည္ သူမအဖုတ္ကုိ ၿဖဲကာ အစိကုိ လက္ကလိထုိးၿပီး ေျပာသည္။
“ေအးကြာ၊ မခူးရက္စရာေလးေပါ့”
“အင္း ဟင့္ အင္း”
သူမႏုိ႔ကုိ ကုိဝင္းႏွင့္ ကုိေအာင္က တစ္လံုးစီ ကုိင္ကာ ပြတ္သပ္ေနၾကသည္။ လီးကုိ ကုိင္ခုိင္းထားသျဖင့္
ဝါဝါေက်ာ္က လီးကုိကုိင္ထားေပးသည္။ ကြင္းလည္း ထုေပးရသည္။ ပါးကုိ တရႊတ္ရႊတ္ နမ္းၾကသည္။
ပါးစပ္ကုိလည္း စုပ္ၾကသည္။ ကုိသက္ကေတာ့ သူမေစာက္ဖုတ္ကုိ ေစာက္ဖုတ္စီးေၾကာင္းအတုိင္း
လက္ညိဳးျဖင့္ ထုိးကစားကာ လွ်ာျဖင့္လည္း အက္ေၾကာင္းအတုိင္ ထုိးေမႊသည္။
“အင္းး ဟင္းးးးးးး”
ဝါဝါေက်ာ္ ေကာ့ေနေအာင္ ခံစားရသည္။ ေစာက္ေခါင္းထဲ ေပ်ာ့အိစြာ တုိးဝင္လာေသာ လွ်ာလိပ္ေၾကာင့္
မုိးမျမင္ ေလမျမင္ ျဖစ္သြားရသည္။ လီးမ်ားလည္း ကုိင္လုိ႔ ေကာင္းလာသည္။ ဘဲမ်ားက
အထာနပ္ၿပီးသားေတြ ျဖစ္ေနသည္။ ႏုိ႔မ်ားတင္းလာသည္။ မ်က္ခြံမ်ားစင္းလာသည္။ အာေခါင္မွ
ညည္းသံမ်ား တားမႏုိင္ ဆီးမရ ထြက္က်လာသည္။ မ်က္ႏွာမ်ား မဲ့လာသည္။ ဝါဝါေက်ာ္အျဖစ္က
လုိးလုိ႔ရၿပီဆုိသည့္ အေနအထားတြင္ ရွိေနၿပီ ျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ သူတုိ႔သည္ ဖာသယ္မေပါင္းမ်ားစြာကုိ
လိုးခ့ဲဖူးသူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ဧည့္စာရင္းလိုလို လွည့္ကင္းလိုလိုႏွင့္ လုပ္ၿပီး ညေစ်းထြက္ေနေသာ လမ္းေဘး
ဖာသယ္မမ်ားကုိ ဖမ္းကာ သူတစ္ခ်ီ ငါတစ္လွည့္ျဖင့္ ဆာတုိင္း ဝိုင္းဆြဲခဲ့ၾကသည္ခ်ည္း ျဖစ္သည္။ ညစာက
မခက္ပါ။ လမ္းေဘး အေလ့က် ဖာသယ္မခ်ည္းပဲ မဟုတ္။ ဝင္စားေနက် အိမ္မ်ားလည္း ရွိသည္။ သုိ႔အတြက္
စားရပါမ်ားလာေသာအခါ က်ားမ်ား သားေကာင္ကုိ ကစားသလုိ ကစားတတ္လာခဲ့သည္။ ႐ုိး႐ုိးေလး
ထမီလွန္လုိးသည့္ အျဖစ္မ်ိဳးကုိ မလုပ္ေတာ့ဘဲ ရွယ္လုိးတတ္လာသည္။ သည္လုိ ရွယ္လုိးတတ္ခဲ့ျခင္း
အစကေတာ့ ကိုသက္က စခ့သဲ ည္။ အရင္တုန္းက သူတို႔အဖြဲ႕ထဲ ကသို က္မပါ။ ကိုသက္လည္း ပါလာေရာ
သူတို႔မွာ ညစာအတကြ ္ ခိုင္မာခ့သဲ ည္။
အခန္း (၁၂)
သရဲမေလးမ်ားအတြက္ မိစၧာေကာင္မ်ား
“ရပ္လုိက္စမ္း”
ကုိသက္သည္ ေခြးတုိးေပါက္မွ ခုိးဝင္ရန္ ၾကံစည္ေနစဥ္ ေနာက္မွ ဓာတ္မီးမ်ားႏွင့္ ျပင္းထန္ေသာ
အသံေၾကာင့္ ရပ္လုိက္မိသည္။ ထုိ႔အတူ ဂုတ္ဆြဲခံလုိက္ရသည္။
“သူခုိး မင္း ဘာခုိးမလုိ႔လဲ”
“ကၽြန္ေတာ္ သူခုိးမဟုတ္ပါဘူးခင္ဗ်ာ”
“အံမာ လက္ပူးလက္ၾကပ္မိေနတာေတာင္ သူခုိးက သူခုိး မဟုတ္ပါဘူးဆုိပါလားကြ”
“မဟုတ္ဘူးခင္ဗ်၊ ကၽြန္ေတာ္ ရွင္းျပပါရေစ”
“စခန္းေရာက္မွရွင္း၊ ဒီေကာင့္ကုိ လက္ထိပ္ခတ္လုိက္စမ္းကြာ”
“ဆရာ ဆရာ့ကုိ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခု ေျပာျပလုိ႔ရမလား”
“ေဟ့ မလုိဘူးကြ”
“တုိးတုိးေျပာလုိ႔ မရရင္ က်ယ္က်ယ္ေျပာေတာ့မယ္ဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္ ခုိးမလုိ႔ မဟုတ္ဘူး ေခ်ာင္းမလုိ႔ဗ်”
“ဘာ ဒီအိမ္က အပ်ိဳႀကီးေတ ြ ေနတ့အဲ ိမ္ပါက”ြ
“ဟုတ္တယ္ေလဗ်ာ၊ ဟုိ သူတုိ႔ေလ ဒီအခ်ိန္ဆုိ”
“ဟင္ သူတို႔က ဘေဲ တနြ ႔ ဲ တစ္ခုခု လုပ္တာလား”
“သိခ်င္ ကၽြန္ေတာ့္လက္ထိပ္ျဖဳတ္ေပးပါလား၊ ကၽြန္ေတာ္ လုိက္ျပေပးမယ္”
“အုိေက”
ကုိသက္ေနာက္ ရဲႏွင့္ ရ.ယ.က တုိ႔အဖြဲ႕သား ငါးေယာက္တုိ႔ ေခြးတုိးေပါက္မွ တိတ္တိတ္ေလး
ခိုးဝင္ခ့ၾဲကသည္။
ဇာျခည္ေဇာ္၊ သီတာစုိးႏွင့္ ျမတ္ႏုိးေဝတုိ႔သည္ အရြယ္ေတာ္ တစ္စိတ္ဟုိင္းလုိ႔ အပ်ိဳႀကီးတစ္ပုိင္း
ျဖစ္ေနသူမ်ား ျဖစ္သည္။ သူမတုိ႔သည္ ရတုန္းက မယူခဲ့မိသည့္အတြက္ အသက္ႀကီးလာသည္ႏွင့္ အမွ်
ဒုကၡလွလွ ေတြ႕ၾကရေတာ့သည္။ သူမတုိ႔ မလွ၍ မဟုတ္။ လွလြန္း၍သာ ျဖစ္ၾကရသည္။ သူမတုိ႔သည္
တကၠသုိလ္တြင္ ပ်ိဳတုိင္းႀကိဳက္သည့္ ႏွင္းဆီခုိင္မ်ား ျဖစ္ခဲ့ၾကသျဖင့္ ေကာင္ေလးေတြ
ဝိုင္းဝိုင္းလည္ေနခ့သဲ ည္။ သို႔ေသာ္ သူမတို႔အၾကား ဘယ္သူက စလိုက္သည္ မသိ။ ရည္းစား မထားေရး
က်မ္းသစၥာမ်ား က်ိန္ဆုိသည့္ အထိ ကိစၥရပ္တစ္ခု ျဖစ္ပြားခဲ့သည္။ အစက အေပ်ာ္လုိလုိ ဘာလုိလုိ
ျဖစ္ေသာ္လည္း တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ မ်က္ေျခမျပတ္ ေစာင့္ၾကည့္လာခဲ့ရာမွ ပညာေရးသာ
ဦးစားေပးခ့ၾဲကသျဖင့္ မဟာတန္းေအာင္သည္အထိ ဘာရည္းစား တစ္ေယာက္မွ မရခ့ဲ။ ေနာက္ေတာ့
အလုပ္လုပ္ရင္း ရည္းစားရမည္ စုိးၾကသျဖင့္ အလုပ္ကုိလည္း ပူးတြဲလုပ္ကုိင္ခဲ့ၾကသည္။ အစပုိင္းေတာ့
ဟုတ္တုတ္တုတ္ ႏုိင္ေသာ္လည္း သူမတုိ႔ ေယာက်ာ္းမ်ား လုိအပ္ၿပီဟု ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ခ်ိန္တြင္ အသက္မွာ
၃၂ ေက်ာ္ေလၿပီ။
“ ငါခရမ္းသီး ဝယ္လာတာ ၂၁ လံုးပါ။ ခုဘာလုိ႔ ၂၀ ထဲျဖစ္ေနရတာလဲ”
သီတာစုိးက သူ႔ခရမ္းသီးကုိ ျပန္တြက္ကာ အသားလွီးေနေသာ ျမတ္ႏုိးေဝကုိ လွမ္းေျပာသည္။
“အမေလး ခရမ္းသီး တစ္လံုးေလ်ာ့တာ နင့္မွာလည္း ကမာၻပ်က္တာ က်ေနတာပဲ”
ျမတ္ႏုိးေဝက ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ျပန္ေျပာသည္။ သီတာစုိးက ဇာျခည္ေဇာ္ကုိ လွမ္းၾကည့္သည္။
“နင္ ယူလား”
“ဟ့ဲ ခရမ္းသီးကို ငါက ဘာလုပ္ရမွာလဲ၊ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ ခရမ္းသီးဝယ္လာတာမ်ိဳး အလုံးေရ
တြက္ထားရတယ္လုိ႔ ၾကားၾကားဖူးေပါင္”
ထုိကိစၥက ထုိတြင္ မၿပီးဘဲ ေပ်ာက္ေနေသာ ခရမ္းသီးတစ္လံုးကို အိမ္သာထဲ ျပန္ေတြ႕ခ်ိန္တြင္ ျပန္စသည္။
“မွန္မွန္ေျပာစမ္း၊ ခရမ္းသီးကုိ ဘယ္သူသံုးတာလဲ”
“ဟ့ဲ ဘာသုံးတာလ”ဲ
ျမတ္ႏုိးေဝက ျပန္ေအာ္သည္။
“နင္လား”
“အာ ငါန႔ဲ ဘာဆိုင္လို႔လ”ဲ
“မွန္မွန္ေျပာေနာ္ မိဇာျခည္ ငါသိတယ္”
“ကၽြတ္ နင္ကလည္းဟာ ထားလုိက္စမ္းပါ”
ျမတ္ႏုိးေဝက ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ထလာကာ ဘာေျပာေနၾကတာလဲဟု ေမးေငါ့သည္။ သီတာစုိးက
ဇာျခည္ေဇာ္ကုိ ေမးေငါ့ျပသည္။
“ဟုတ္တယ္ ငါဆာလာၿပီ၊ နင္တုိ႔ေကာ မဆာဘူးလား၊ နင္တုိ႔ အဖုတ္ေတြ မယားဘူးလား၊ ငါ
မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ ေယာက်ာ္းန႔ဲ တစ္ေခါက္ေလာက္ေတာ့ အိပ္ၾကည့္ခ်င္ၿပီ”
ျမတ္ႏုိးေဝက ရယ္သည္။ ၿပီးေနာက္ အခန္းတစ္ခုတည္း ေခၚသြားသည္။ အခန္းက ကြန္ပ်ဴတာ အခန္း။
ထုိအခန္းထဲမွ အံဝွက္တစ္ခုကုိ ျမတ္ႏုိးေဝ ဆြဲထုတ္သည္။ ထုိအံဆြဲထဲတြင္ ရွိေသာ အရာမ်ားကို ျမင္ေတာ့
သီတာစုိးႏွင့္ ဇာျခည္ေဇာ္ အ့ံအားသင့္သြားသည္။
“ငါလည္းေလ ေယာက်ာ္းရခ်င္တယ္၊ ေယာက်္ားေတြနဲ႔ အတူ အိပ္ၾကည့္ခ်င္တယ္၊ ဒါေတြကုိ ငါႏုိင္ငံျခား
ခိုးမွာထားတာ၊ ဗီဒြ ီယိုေခေြ တကြ ေတာ့ ငါတို႔ဆိုင္က ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကေန ယူခိုင္းတယ္”
အပ်ိဳႀကီး မမမ်ား တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ကာ လီးတုအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္
အယားေျဖကိရိယာအမ်ိဳးမ်ိဳးကုိ တစ္ခုခ်င္းစီကုိင္ၾကည့္ကာ အမ်ိဳးမ်ိဳး သံုးသပ္ခ်က္ေပးၾက ေမးၾက ျမန္းၾက
ရယ္ၾက ေမာၾက ျဖစ္ေနသည္။
တစ္ည တစ္လွည့္ထားသည္။ ဇာျခည္ေဇာ္က ထုိင္းဖူးကား ႀကိဳက္သည္။ သီတာစုိးက တ႐ုတ္သရဲဖူးကား
ႀကိဳက္သည္။ ျမတ္ႏုိးေဝကေတာ့ ေကာင္းႏုိးရာရာကုိ ႀကိဳက္သည္။ အေမရိကားလည္း ႀကိဳက္ခ်င္
ႀကိဳက္လုိက္သည္။ ကုိးရီယားလည္း ႀကိဳက္ခ်င္ ႀကိဳက္လုိက္သည္။ ဂ်ပန္လည္း ႀကိဳက္ခ်င္ႀကိဳက္လုိက္သည္။
သိပ္မေရြး။ ကုိယ့္ညတြင္ ကုိယ္က မိန္းကေလး ေနရာ ေနရသည္။ က်န္ႏွစ္ေယာက္က
ေယာက်္ားေလးလုပ္ကာ ျပဳစုေပးၿပီး လီးတုဝတ္ကာ ကုိယ့္စိတ္ႀကိဳက္ ခံေပးသည္။ ထုိည သူမတုိ႔
တ႐ုတ္သရဲဖူးကား ၾကည့္ျဖစ္ၾကသည္။ သီတာစုိးက စကားစသည္။
“ၾကည့္လုိ႔ကုိ မဝဘူးဟာ”
“ေအးေနာ္၊ အကဲ ားထကဲ လို ပညာန႔ဲ လုပ္လိုက္လို႔ ေယာက်္ားေတြ ေရာက္လာရင္ ေကာင္းမွာပဲ”
ကုိသက္ႏွင့္ အဖြဲ႕သည္ လသာေဆာင္မွ ေလွကားေထာင္ကာ တက္လာၿပီး သူတုိ႔ေနာက္တြင္ ေရာက္ေနၿပီ
ျဖစ္သည္။
“ပညာန႔ ဲ မလိုပါဘူးကာြ ၊ လာဆို လာပါတယ္”
“အား”
“အမေလး လူ လူ”
“သ သရဲ”
အပ်ိဳႀကီးသံုးေယာက္ အလန္႔တၾကားျဖစ္ကာ ခၽြတ္ထားေသာ အဝတ္မ်ားကုိ အျမန္အဆန္ေကာက္ယူၿပီး
ကုိယ့္ဟာကုိယ္ ဖုံးၾကသည္။ သီတာစုိးက တစ္ခုသတိထားမိလုိက္သည္။ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ကုိသက္ ပါေနျခင္း
ျဖစ္သည္။ သီတာစုိးက ေဒါသထြက္လာကာ ကုိသက္ထံသြား၍ ပါး႐ုိက္လုိက္သည္။
“အယုတ္တမာေကာင္”
သီတာစုိး၏ လက္ဝါးက ကုိသက္ပါးျပင္ေပၚ မေရာက္။ ကုိသက္က လက္ေကာက္ဝတ္မွ ဖမ္းကာ လူကုိပါ
ခ်ဳပ္ထားသည္။
“ဒါ လမ္းလယ္ေခါင္ ခင္ဗ်ားကုိ ရည္းစားစကား လုိက္ေျပာခန္း မဟုတ္ဘူး မသီတာစုိး”
ကုိသက္သည္ သီတာစုိးကုိ ရည္းစားစကား လုိက္ေျပာဖူးသည္။ ထုိစဥ္က အပ်ိဳႀကီးမမတုိ႔ သံုးေယာက္သား
သူ႔ကုိ ဝုိင္းေျပာလိုက္သည္မွာ ရစရာ မရွိ။ သီတာစုိးက သည္အၿငိဳးေၾကာင့္ ကုိသက္ ဂလွဲ႔စား ေခ်ျခင္းဟု
နားလည္လုိက္သည္။ တကယ္တမ္းေတာ့ ကုိသက္က အခြင့္အေရးရ၍ အခြင့္အေရးကုိ အမိအရ
ဆုတ္ကုိင္လုိက္ျခင္း ျဖစ္သည္။
“ဆရာတို႔ထကဲ တစ္ေယာက္န႔ ဲ ကၽနြ ္ေတာ္န႔ဲ သူ႔ဆႏၵကို ျဖည့္ေပးၾကတာေပါ့၊ ခဲြတမ္းခ်လိုက္ရင္ ႏွစ္ေယာက္
တစ္ေယာက္ရမယ္ဆိုေတာ့ က်န္တ့ဲ ဆရာေလးေယာက္ ကယို ့္ဘာသာကိုယ္ ေဝစုတည့္ေအာင္ ေဝၾကေပါ့၊
ဆရာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သူ႔အခန္းထဲ သြားမယ္”
“မင္းက သူ႔အခန္း ဘယ္မွာ ရွိတယ္ဆုိတာ သိလုိ႔လား”
“ဟာ သူတုိ႔အိမ္ အပ္က်တာကအစ ကၽြန္ေတာ္ သိတယ္ဆရာ”
သီတာစုိးသည္ ခ်ဳပ္ကုိင္ခံထားရကာ မိမိအခန္းသို႔ မိမိကုိ ဇြတ္ဆြဲေခၚသြားေနသျဖင့္ အတင္း႐ုန္းသည္။
သို႔ေသာ္ ေယာက်္ားအားန႔ ဲ မိန္းမအားကြာသည္။
“လြတ္ လူယုတ္မာ လြတ္”
သီတာစုိး အတင္း႐ုန္းေသာ္လည္း သူမလက္ႏွင့္ ေျခကုိ ကုတင္တုိင္တြင္ ခ်ည္လုိက္ၾကသည္။ သူမသည္
ကုတင္ေပၚတြင္ ပါးစပ္ကုိ အဝတ္ျဖင့္ အပိတ္ခံရကာ ကားကားႀကီး ျဖစ္ေနသည္။ အားလံုးၿပီးသည္ႏွင့္
ကုိသက္လုပ္လုိက္ေသာ အလုပ္မွာ သူမေစာက္ဖုတ္ကုိ လွ်ာအျပားလိုက္ထားကာ ေအာက္မွ အထက္သုိ႔
လ်က္တက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ သီတာစုိးပင္ အံ့အားသင့္သြားသည္။
“ေမာင္ အလုပ္ခ်င္ဆံုး အလုပ္က မရ႕ဲ အဖုတ္ကုိ ေဟာဒီလို ေဟာဒီလုိ လ်က္တဲ့ အလုပ္ပဲ”
ေျပာေျပာဆုိဆုိ ကုိသက္က သူမအဖုတ္ကုိ လ်က္ျပန္သည္။
“ေကာင္ေလး မင္းကေတာ့ကြာ”
သီတာစုိးကုိ ျဖဳတ္ရန္ လုိက္ပါလာေသာ ကုိေအာင္က ကုိသက္ကုိ ထူးဆန္းစြာၾကည့္ကာ ေျပာသည္။ ေနာက္
သီတာစုိးကုိ ၾကည့္သည္။
“ေအးကြာ၊ ေကာင္မေလးက အရမ္းလွေတာ့ သူ႔အဖုတ္ကုိ လီးနဲ႔ မထုိးခင္ လ်က္ေပးရတာ တန္သကြ၊
ငါေတာင္ လ်က္ေပးခ်င္လာၿပီ၊ ဒါေပမယ့္ ေစာက္ေမြးေတြက မည္းနက္ေနတာပဲ”
“ပကတိအတုိင္းပဲ ပုိေကာင္းတယ္ဆရာ”
“ေအးငါေတာ့ သူ႔ႏုိ႔ေလးေတြကုိ ခ်ိဳခ်ိဳစုိ႔ေပးလုိက္ဦးမယ္၊ ပကတိ အရသာေလးေပါ့”
ကုိေအာင္က သူမႏုိ႔ကုိ ပူးကုိင္ကာ ကစားၿပီး စုိ႔သည္။ ကုိသက္က ေစာက္စိကုိ လွ်ာျဖင့္ ခေလာက္ေတာ့
သီတာစုိးမွာ ပါးစပ္ကုိ အဝတ္ျဖင့္ အပိတ္ခံထားရသည့္ၾကားမွ ညည္းျဖစ္သည္။ တကယ့္လွ်ာအရသာက
အေၾကာမ်ားကုိ ဆိမ့္ဝင္ေနေစသည္။
“ေရာ့ ေခါင္းအံုး သူ႔ဖင္မွာခုၿပီး မင္းအရင္ျဖဳတ္လုိက္”
ကုိေေအာင္က ေခါင္းအံုးကုိ ယူေပးသည္။ ကုိသက္က သူမေအာက္ကုိ ေခါင္းအံုးခုလုိက္သည္။ ေစာက္ေမြး
ေထာင္ေထာင္ေအာက္မွ ေဖာင္းအိေနေသာ ေစာက္ဖုတ္က ဟက္တက္ကြဲကာ ေစာက္ေစ့ နီတ်ာရဲေလးက
ကုိသက္လီးကုိ ဖိတ္ေခၚေနေလၿပီ။ ကုိသက္က လက္ခုပ္ထဲ တံေတြးေထြးထည့္ကာ လီးထိပ္ကုိ
သုတ္လုိက္သည္။ လီးကုိ ကုိင္ကာ သီတာစုိး ေစာက္ဖုတ္တြင္ ေတ့သည္။ တစ္ခ်က္ေခ်ာ္ထုိးသည္။
သီတာစုိးမွာ မ်က္လံုးကုိ ျပဴးထားသည္။ သီတာစုိးသည္ သူမေစာက္ဖုတ္ထဲ လီးေခါင္းဝင္လာေတာ့
ဇြတ္႐ုန္းသည္။ ကုိသက္က ျပန္ထုတ္ကာ ျပန္ေတ့ထားၿပီး သီတာစုိးကုိ ၾကည့္၍ ျပန္ႏွိပ္ထည့္သည္။
လီးလံုးက တျဖည္းျဖည္း တုိးဝင္လာသည္။
“အူးဝူး”
သီတာစုိးက နာသျဖင့္ ေအာ္သည္။ လီးဆံုးေတာ့ ဆက္ဆက္ေဆာင့္ထည့္သည္။ ေလးငါးခ်က္ ေဆာင့္သည္။
နံၾကား လက္ေထာက္ကာ ခပ္ျပင္းျပင္းလုိးသည္။ ေစာက္ဖုတ္ထဲ လီးဝင္သံမ်ား ဆူညံေနသည္။ သီတာစုိးမွာ
ေၾကာက္လည္းေၾကာက္ ရွက္လည္းရွက္ ျဖစ္ေနသျဖင့္ အရသာကုိ သိသလုိလုိ မသိသလုိလုိျဖစ္ေနသည္။
ကုိသက္ ဖယ္ေတာ့ ကုိေအာင္ဝင္သည္။ ကုိေအာင္ကလည္း ခပ္ျပင္းျပင္းပင္ လုိးသည္။ တစ္ေယာက္ၿပီး
တစ္ေယာက္ တက္ေဆာင့္ၾကရာ သူမလည္း ေမာလာသည္။ ဖီးလ္လည္း တက္လာသည္။ လီးရည္ကုိ
ဗုိက္သားေပၚ လြတ္ခ်ကာ ႏွစ္ေယာက္သား နားေနေတာ့ သူမက ႐ုန္း၍ ႀကိဳးေျဖေပးရန္ ေျပာေတာ့
ကုိသက္က ပါးစပ္စည္းထားသည္ကုိ ျဖဳတ္ကာ ႀကိဳးေျဖေပးသည္။
“ရွင္တုိ႔ ေမာၿပီလား”
“ေမာေတာ့ ေမာတာေပါ့ ဒါေပမယ့္ မေမာဘူး”
သီတာစုိးက ဗုိက္သားေပၚတြင္ ေပေနေသာ လီးရည္ကုိ လက္ေခ်ာင္းျဖင့္ သပ္ကာ ပါးစပ္ထဲ ထည့္ျပသည္။
ၿပီးေနာက္ ကုတင္တြင္ ေျခခ်ထုိင္ေနေသာ ကုိေအာင္ႏွင့္ ကုိသက္လီးကုိ ကုိင္ၿပီး ဒူးေထာက္ ထုိင္ခ်သည္။
“မေမာေသးရင္ ဆက္ဆြဲၾကစုိ႔”
သီတာစုိးက ကုိင္ေပးထားသျဖင့္ လီးက ေတာင္လာၾကျပန္သည္။
“ရွင္က အရင္လ်က္ေပးသူဆုိေတာ့ ရွင့္ကုိ စုပ္ေပးမယ္”
သီတာစုိး စုပ္ခ်က္မ်ားႏွင့္အတူ အမ်ိဳးမ်ိဳးေနေပးေသာ ပံုစံအတုိင္း သူတုိ႔ ေနာက္တစ္ခ်ီ ထပ္ဆြဲၾကသည္။
မနက္လင္းအားႀကီးေတာ့ အားလံုး အခန္းကုိယ္စီက ျပန္ခဲ့ၾကသည္။ လက္ဘက္ရည္ဆုိင္တြင္ ေျပာ၍
မေကာင္းသျဖင့္သာ တိတ္ေနၾကသည္။ အားလံုး၏ မ်က္ႏွာတြင္ ပီတိမ်ား ျပည့္ေနၾကသည္။ အပ်ိဳစင္
အပ်ိဳႀကီးတုိ႔၏ ဆာေလာင္မႈႏွင့္ သူတုိ႔၏ အားေကာင္းမႈကုိ သူတုိ႔ သေဘာက်ေနၾကသည္။ တကယ္ေတာ့
အပ်ိဳႀကီးလည္း အပ်ိဳႀကီး၊ အပ်ိဳစစ္လည္း အပ်ိဳစစ္ ျဖစ္သလုိ အေပးလည္းေကာင္းၾကၿပီး အစုပ္လည္း
ေကာင္းၾကသျဖင့္ အားမ်ား ပုိရွိသြားၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ သူ႔မ်က္ႏွာ ကုိယ္ၾကည့္ ကုိယ့္မ်က္ႏွာ သူၾကည့္ႏွင့္
ျပန္အိပ္ၾကရန္ေျပာကာ လမ္းခြဲျပန္လာၾကသည္။ ကုိဝင္းႏွင့္ ကုိလင္းက ဇာျခည္ေဇာ္၊ ကုိႏုိင္ႏွင့္ ကုိေဆြက
ျမတ္ႏုိးေဝတြဲအိပ္ျဖစ္ၾကသည္။ ည ခုႏွစ္နာရီထုိးေတာ့ အရက္ဆုိင္တြင္ ဆံုၾကသည္။ အရက္ထဲတြင္
အားေဆးမ်ား ထည့္ေသာက္ၾကသည္။
“ငါတုိ႔ေကာင္မ ေကာင္းခ်က္ကေတာ့ကြာ”
မေနႏုိင္ေတာ့ေသာ ကုိလင္းက စကားစသည္။ မေန႔ညက ကုိသက္က သီတာစုိးကုိ ခ်ဳပ္ကာ ထြက္သြားေတာ့
ဇာျခည္ေဇာ္ႏွင့္ ျမတ္ႏိုးေဝက က်န္ခ့သဲ ည္။ သူတို႔ ေလးေယာက္သား ခ်ဥ္းကပ္သြားေတာ့ ဇာျခည္ေဇာ္က
ေျပာသည္။
“ကၽြန္မတုိ႔ေတာ့ ေအးေဆးပဲေနာ္၊ ရွင္တုိ႔ အတင္းအၾကပ္မလုပ္နဲ႔”
ျမတ္ႏုိးေဝက ေထာက္ခံသည္။
“ဟုတ္တယ္၊ ရွင္တုိ႔ထဲက ႏွစ္ေယာက္ ကၽြန္မေနာက္လုိက္ခဲ့”
သူတုိ႔မွာ မႈိရသည့္မ်က္ႏွာမ်ားျဖင့္ အနီးဆံုးေကာင္မေလးေတြကုိ ဆြဲေခၚလိုက္ၾကသည္။ ျမတ္ႏုိးေဝေနာက္
ကုိႏုိင္ႏွင့္ ကုိေဆြ ပါသြားသည္။ အခန္းထဲတြင္ တ႐ုတ္သရဲဖူးကားႏွင့္ သူတုိ႔က်န္ခဲ့သည္။
ဇာျခည္ေဇာ္ကလည္း ခၽြတ္ထားၿပီးသား။ ကုိလင္းက ဆုိဖာေပၚ ဇာျခည္ေဇာ္ကုိ တြန္းခ်သည္။ ဇာျခည္ေဇာ္က
ေပါင္ကုိကားကာ ထုိင္ခ်သည္။ မဲနက္ေသာ ေစာက္ေမြးမ်ားၾကားမွ ျဖဴဝင္းေသာ ေစာက္ပတ္ႏႈတ္ခမ္းသားႏွင့္
ရဲတြတ္ေနေသာ ေစာက္ေစ့တုိ႔ကုိ ေတြ႕ရသည္။ ကုိဝင္းက သူ႔အဝတ္မ်ားကုိ အျမန္ခၽြတ္သည္။
ကုိလင္းကေတာ့ လီးကုိ ဆြဲေဖာ္က ဇာျခည္ေဇာ္ေပါင္ႏွစ္ဖက္ကုိ ဆြဲကား လုိက္ၿပီး သူ႔လီးကုိ
တံေတြးဆြတ္လုိက္သည္။ ဇာျခည္ေဇာ္က ငံု႔ၾကည့္ေနသည္။ ကုိလင္းက သူ႔လီးေခါင္းကုိ ေစာက္ဖုတ္ထဲ
သိပ္ထည့္သည္။
“အြန္႔”
လီးတု ခဏခဏ ထုိးထည့္ဖူးေသာ္လည္း ေႏြးခနဲ သက္ဝင္လႈပ္ရွားမႈရွိေသာ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္၏
လီးႀကီး တကယ္ဝင္လာေတာ့ တြန္႔သြားမိသည္မွာ အမွန္။ ကုိယ့္ေစာက္ဖုတ္ကုိ လုိးေနေသာ သူ၏
မ်က္ႏွာကုိလည္း ေမာ့ၾကည့္မိသည္။ အၾကည့္ခ်င္းဆံုေတာ့ ရွက္သည္။ ကုိလင္းလည္း နည္းနည္းေတာ့
ရွက္သည္။ သည္အပ်ိဳႀကီးကုိ လုိးသာလုိးေနသည္ သူမသိ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ တဝက္တပ်က္ႏွင့္ ရပ္ကာ မလုိးဘဲ
ခဏၾကည့္ေနမိသည္။ အုိ ဘာျဖစ္ျဖစ္ေလ ဆုိၿပီး ထုိးထည့္သည္။ မ်က္ႏွာဝုိင္းဝုိင္းႏွင့္ မည္းနက္ေသာ
ဆံႏြယ္စမ်ား ပခံုးမွ ေရွ႕သုိ႔ေရာ ေနာက္သုိ႔ပါ ခ်ထားသည္။ ႏုိ႔က သိပ္အကုိင္ မခံထားရသျဖင့္
သိပ္မႀကီးေသာ္လည္း အခ်င္းခ်င္း ခဏခဏစုိ႔ထားၾကသျဖင့္ ႏုိ႔သီး ညိဳေနသည္။ ဆက္သိပ္ထည့္လုိက္ေတာ့
နာသျဖင့္ မ်က္ႏွာေလး ညိဳးသြားသည္။ လီးက ႀကီးလည္းႀကီးၿပီး ေကာက္တက္ေနသည္။ ထိပ္က
ညိဳေနသည္။ တဝက္ေက်ာ္ေက်ာ္မွာပင္ ေတာ္ေတာ္နာသည္။
“ငါ ငါ မေနႏုိင္ေတာ့ဘူး”
ဆုိကာ ကုိဝင္းက ကုိလင္းကုိ ထခုိင္းသျဖင့္ ကုိလင္းထလုိက္သည္။ ႁပြတ္ဆုိ လီးက သူမေစာက္ပတ္ထဲမွ
ဆထဲြ ုတ္လိုက္ေသာအခါ ဟာတာတာ က်န္ခ့သဲ ည္။ ကိုဝင္းက ဖီးၾကမ္းငွက္ေပ်ာသီးလို တတု ္ခိုင္ေသာ
လီးျဖင့္ ထုိးထည့္ ျပန္သည္။ ေစာက္ေခါင္းတစ္ခုလံုး ျပည့္သိပ္သြားသည္။ ကုိဝင္းက သူမကုိ မၾကည့္။
ေစာက္ဖုတ္ကုိသာ ၾကည့္ၿပီး ဇြတ္ထုိးထည့္သည္။ သူမလည္း ကုိလင္းက လီးကုိ ပါးစပ္တြင္
လာေတ့ေပးသျဖင့္ ပါးစပ္ဟကာ စုပ္ေပးမည္ လုပ္ေပးၿပီးမွ ရြံသလုိလုိ ျဖစ္လာသျဖင့္
တစ္ဖက္လွည့္လုိက္သည္။ ကုိလင္းက သူမမ်က္ႏွာကုိ ဆြဲလွည့္ၿပီး လီးကုိ ေတ့ေပးသည္။ သူမ မ်က္လံုးကုိ
ဝင့္ၾကည့္သည္။ ကုိလင္းက မ်က္လံုးပင့္ျပသည္။ သူမပါးစပ္ကုိ မပြင့္တပြင့္ ဟသည္။ ႏႈတ္ခမ္းတြင္ ေႏြးခနဲ
လာထိေသာ လီးထိပ္အရသာႏွင့္ အနံ႔က သူမ၏ အသိစိတ္ကုိ ဖံုးသြားသည္။ ကုိလင္းက
သူမႏႈတ္ခမ္းထူထူကုိ လီးထိပ္ျဖင့္ ပြတ္သပ္သည္။ သူမ ဆာေလာင္လာသည္။ ေစာက္ဖုတ္ကုိ ကုိဝင္းက
ေဆာင့္ထည့္သည္။ ႏႈတ္ခမ္းကုိ ကုိလင္းက လီးထိပ္ျဖင့္ ပြတ္ေနသည္။ သူမလွ်ာထုတ္ကာ လ်က္ေပးသည္။
ကုိလင္းက လီးထိပ္ျဖင့္ လွ်ာကုိ ပုတ္သည္။ ကုိဝင္းကေတာ့ ေလးငါးခ်က္ ဆက္တုိက္ ေဆာင့္သည္။
ကုိလင္းလီးကုိ သူမ စုပ္ျဖစ္သည္။ လီးေခါင္းစစုပ္ေပးသည္။ ေနာက္ေတာ့ ကုိလင္းက ထပ္ထုိးထည့္သျဖင့္
စုပ္ေပးသည္။ ကုိဝင္းလည္း လုိးခ်က္မ်ား ျမန္လာသည္။ ကုိလင္းက ပါးစပ္ထဲ လီးမဆံုးဆံုးေအာင္
ထုိးထည့္မႈလည္း အဆင္ေျပလာသည္။ ဇာျခည္ေဇာ္သည္ အာေခါင္လာစုိက္ေနေလာက္ေအာင္ ဝင္လာျငား
မေၾကာက္ေတာ့ဘဲ ပါးစပ္ကုိ ဟေပးသည္။ ကုိလင္းကလည္း ဆြဲထုတ္ကာ ပါးေစာင္ကုိ ထုိးသည္။
လီးထိပ္ျဖင့္ ပါးေစာင္ ထုိးထားၿပီး ပါးကုိ ဇာျခည္ေဇာ္လက္ယူကာ ပုတ္ခုိင္းသည္။ ကိုဝင္းလည္း သူ႔လီးကုိ
စုပ္ခုိင္းခ်င္လာသည္။ ဇာျခည္ေဇာ္ တေစာင္း အိပ္ေပးသည္။ ကုိလင္းက ေနာက္မွေန၍ ေစာက္ဖုတ္ထဲ
ထုိးထည့္သည္။ ကုိဝင္းက ေရွ႕မွေနကာ ပါးစပ္နဲ႔ လီးကုိ ေတ့လုိက္သည္။ သုိ႔ျဖင့္ ဧည့္ခန္းထဲတြင္ ကုိလင္းနဲ႔
ကုိဝင္းတုိ႔ ဇာျခည္ေဇာ္ကုိ သံုးခ်ီစီ ေဆာ္ျဖစ္သည္။
အခန္း (၁၃)
မညီမွ်ျခင္း
ျမတ္ႏုိးေဝတစ္ေယာက္ အိပ္ယာမွ ႏုိးလာေတာ့ ေန႔ခင္း ၁၁ နာရီေက်ာ္ေနၿပီ။ လက္မ်ား ကပ္ေနသျဖင့္
ဆုတ္လုိက္ ျဖန္႔လုိက္ လုပ္သည္။ သတိရသျဖင့္ ဗုိက္ကုိ စမ္းေတာ့ လီးရည္က အခုမွ ေျခာက္စျပဳသည္။
“မုိးလင္းၿပီ ျပန္ၾကရေအာင္”
ဟု အျပင္မွ တံခါးထုသံၾကားေတာ့ ကုိႏုိင္က လုိးမၿပီးေသး။ ကုိေဆြက လီးျဖင့္ ႏုိ႔ကုိ ထုိးကစားကာ လုိးခြင့္ကုိ
ေစာင့္ေနသည္။
“ခဏ ခဏ” ဟု လွမ္းေအာ္ရင္း ကုိႏုိင္က လီးကုိ ဆြဲထုတ္သည္။ ကုိေဆြက အေလာတႀကီး ေစာက္ပတ္ကုိ
ဆက္လုိးသည္။ ကုိႏုိင္က ဗိုက္သားေပၚ ကြင္းထုခ်သည္။ လီးရည္မ်ား တျဗစ္ျဗစ္ ဗုိက္သားေပၚ က်လာသည္။
ကုိေဆြလည္း ခဏသာ ေစာက္ဖုတ္ထဲသြင္းၿပီး ေအာက္မွေန၍ ဗုိက္သားေပၚ လီးရည္ကို လြတ္ခ်သည္။
ေနာက္ဆံုးခ်ီ ျဖစ္၍လား မသိ။ လီးရည္ကုိ မေသာက္ခုိင္း၊ မစားခုိင္းေတာ့။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္လုိးၿပီးေနာက္
ေမာေနသည့္ သူမကုိ ပစ္ထားကာ တစ္ခြန္းႏႈတ္မဆက္ဘဲ ထြက္သြားၾကသည္။ သူမကုိ လုိးဖုိ႔ သူမအခန္းထဲ
လုိက္ဝင္လာၾကစဥ္ သူမအုိးကုိၾကည့္ၿပီး
“အုိးကေတာ့ စစ္ကုိင္းအုိးပဲ ေဟ့ေကာင္”
“ခရမ္းသီး ဘယ္ေလာက္ျပဳတ္ျပဳတ္ ပ်က္မယ့္အုိးလည္း မဟုတ္ဘူး”
“ေျပာင္းဖူးေလာက္ေတာ့ ျပဳတ္ပါကြာ”
သူမက ရွက္သျဖင့္ အိပ္ရာတြင္ တက္အိပ္ကာ မ်က္ႏွာကုိ အုပ္ထားသည္။ ခဏေနေတာ့ တစ္ေယာက္က
တက္ခြကာ ေစာက္ဖုတ္ေပၚ လီးတင္လာသည္ကုိ သိရသည္။ တစ္ေယာက္က ႏုိ႔ကုိ အစံုလုိက္ကုိင္ စုိ႔သည္။
လီးတစ္ေခ်ာင္းက ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေစာက္ေခါင္းထဲ ျမဳပ္ဝင္လာသည္။
“အ.. အု”
လီးကုိ မျမင္ရေသာ္လည္း ေတာ္ေတာ္ႀကီးမည္ကုိေတာ့ ခန္႔မွန္း မိသည္။
“အပ်ိဳႀကီးေတြက လူလည္းလွသလုိ ေစာက္ဖုတ္ေတြလည္း လွတယ္ကြ”
“မ်က္ႏွာကုိလည္း အလွျပင္ ေစာက္ဖုတ္ကုိလည္း အလွျပင္ေပါ့ကြာ”
“အိစက္ေနတာပဲ ငါ့ေကာင္၊ ေဆာင့္လုိ႔ ေကာင္းလုိက္တာ”
“ေစာက္ဖုတ္ပဲ အလုိးခံမယ္ မ်က္ႏွာေတာ့ မျပဘူးထင္တယ္ကြ”
သူမ ပုိရွက္လာသည္။ လုိးေနသူက ကုန္းကာ ႏုိ႔စုိ႔သည္။ တစ္ေယာက္က သူမမ်က္ႏွာ အုပ္ထားေသာ
ေခါင္းအံုးကုိ ဆြဲဖယ္သည္။ သူမ မျငင္းေသာ္လည္း မ်က္စိ မဖြင့္ဘဲ ေနသည္။ ေမးေစ့ကုိင္ကာ ပါးကုိ
တရႊတ္ရႊတ္ နမ္းသည္။ ႏႈတ္ခမ္းကုိ စုပ္သည္။ ေစာက္ဖုတ္ကလည္း နာသျဖင့္ ညည္းမိသည္။ ခဏေတာ့
ႏႈတ္ခမ္းတြင္ ေႏြးခနဲ တစ္စံုတစ္ရာ လာထိသည္။ သူမလန္႔ျဖတ္ကာ ဖြင့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ “လီး”။
“ကမာၻ႔အေကာင္းဆံုး ေခ်ာကလက္ေလးကုိ ငံုၿပီး စုပ္လုိက္ပါဦးကြာ”
သူမ မစုပ္၍ မရေလာက္ေအာင္ လီးေခါင္းက ပါးစပ္ထဲ သိပ္ထည့္လာသည္။ လီးအနံ႔ကုိ ရြံမိသည္။
ေစာက္ပတ္ကလည္း နာသျဖင့္ ေအာ္ညည္းမိရာ လီးက အထဲသုိ႔ ပုိဝင္လာသည္။ လီးထိပ္က
ေသးအရသာကုိ ခံစားမိသည္။ သူမ အႀကီးအက်ယ္ ရြံသြားသည္။ သြားအႀကိမ္ႀကိမ္တုိက္ လွ်ာအႀကိမ္ႀကိမ္
ပြတ္ေပးေနရျခင္းသည္ လီးစုပ္ေပးဖုိ႔ မဟုတ္။ စားစရာမ်ား စားသည့္ ပါးစပ္။ ေစာက္ပတ္ကုိ လုိးမည့္လီး
အထည့္ခံရန္ မဟုတ္။ သူမေထြးထုတ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ေစာက္ဖုတ္ကုိ ေဆာင့္လုိးသူက ခပ္ျပင္းျပင္း
ေဆာင့္လိုးေနသည္။ လီးအစစ္န႔ ဲ တစ္ခါမွ အလိုးမခံရဖူး။ လီးတုႏွင့္ က်ျပန္ေတာ့ ေစာက္ဖုတ္အေပၚယံ
ေလာက္ကုိသာ ေဆာ့ဖူးသည္။ တကယ့္လီးနဲ႔ တကယ္လုိးေတာ့ တကယ္နာသည္။ တကယ္နာေတာ့
ေအာ္ရသည္။ ေအာ္ေတာ့ ပါးစပ္ဟရသည္။ ပါးစပ္ဟေတာ့ တစ္ေယာက္က ပါးစပ္ထဲ လီးကုိ
သိပ္ထည့္သည္။
“အူး အြန္း အူး ဝူး အြန္း”
လီးလာစုပ္ခုိင္းထားသူကုိ သူမ တြန္းထုတ္သည္။ ထုိခါမွ ပုိဆုိးေနသည္။ သူမလက္ကုိ ဆြဲကာ သူ႔အား
ဖက္ခုိင္းသျဖင့္ သူမလက္ အျမန္ ျပန္႐ုတ္သိမ္းသည္။
“မင္း ဝင္ဆြဲလုိက္ဦး”
တစ္ေယာက္က ေစာက္ပတ္ကို လုိးရာမွ ရပ္ကာ လီးထုတ္ၿပီး ဖယ္သည္။ တစ္ေယာက္က ေစာက္ဖုတ္ကုိ
ခ်က္ခ်င္း မလုိးေသးဘဲ လီးကုိ တင္ကာ ေခ်ာ္ထုိးသည္။ သူမက ေကာ့ေပးသည္။
“သူ႔ စိတ္လာေနၿပီ”
ဘာေျပာသည္ကုိ ရိပ္မိေသာ္လည္း ေစာက္ဖုတ္က ခုေတာ့ တကယ္ယားေနၿပီ။ လီးတစ္ေခ်ာင္း ႏႈတ္ခမ္းေပၚ
လာတင္ေတာ့ သူမေစာက္ေခ်းနံ႔ ရေသာ္လည္း သူမ မေနႏုိင္ေတာ့ဘဲ လွမ္းဆြဲယူကာ ငံုလုိက္သည္။
ေစာက္ေခါင္းထဲသို႔လည္း လီးတကယ္ တုိးဝင္လာသည္။ တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ တစ္လွည့္စီ
တက္ခြကာ ေစာက္ဖုတ္ကုိ ေဆာ္ၾကသည္။ ေတာ္ေတာ္ၾကာေတာ့ မ်က္ႏွာကုိ မမွတ္မိေသာ္လည္း
လီးကုိေတာ့ မွတ္မိလာသည္။ ထိပ္ႀကီးေသာ လီးကုိ ကုိေဆြ႕လီး။ သူက စထုိးစတြင္ နည္းနည္းေပ်ာ့သည္။
ေစာက္ေခါင္းထဲ ေရာက္လွ်င္ မာလာသည္။ ဆြဲလည္း ဆြဲသည္။ တန္းကာ နည္းနည္းၾကမ္းၿပီး အဝင္အထြက္
ျမန္ေသာလီးက ကုိႏုိင့္လီး။ ဘယ္လုိလုိးလုိး အားမရေအာင္ ျဖစ္ေနသည္။ တက္ေဆာင့္ၾကရင္း ခဏေနေတာ့
တစ္ေယာက္တစ္ဖက္ေန၍ ပါးစပ္ထဲ လီးရည္သြင္းသည္။ သူမကုိ တက္လုိးေနစဥ္ကတည္းက သူမ
ႏွစ္ႀကိမ္ေလာက္ ၿပီးထားၿပီး ျဖစ္ရာ သူမမွာ အားကုန္ၿပီး နည္းနည္း တုန္ေနသည္။ လီးရည္ေတြ ပါးစပ္ထဲ
တျဗစ္ျဗစ္ဝင္လာမွန္း သိသည္။ ရံသြ ျဖင့္ ေထးြထုတ္ေသာ္လည္း အားမပါ။ အာေခါင္လည္း ေျခာက္ေနသျဖင့္
မ်ိဳခ်မိသည္။ တစ္ေယာက္က ႏႈတ္ခမ္းေဘးတြင္ ေပေနေသာ လီးရည္ကုိ လက္ညိဳးျဖင့္ သပ္ကာ ပါးစပ္ထဲ
ထည့္သည္။ သူမလည္း စုပ္ေပးလုိက္သည္။
“ေစာက္ရမ္း ခုိက္သြားၿပီ ျမတ္ႏုိးေဝ”
တစ္ေယာက္က ေျပာၿပီး သူမကုိ နမ္းသည္။ ႏႈတ္ခမ္းခ်င္းလည္း စုပ္သည္။ သူမကုိ စံုေအာင္ နမ္းရင္ စုပ္ရင္း
ေအာက္ကုိ နမ္းဆင္းကာ ေစာက္ဖုတ္ကုိလည္း လ်က္သည္။ ေစာက္ေစ့ကုိလည္း ကလိသည္။ လွ်ာျဖင့္
ေစာက္ေခါင္းကုိ ေမႊသည္။ လီးေတာင္လာေတာ့ လီးစုပ္ခုိင္းသည္။ ပံုစံေျပာင္းေနခုိင္းကာ လုိးၾကသည္။
လီးရည္ကုိ စားခုိင္းသည္။ ခဏနားကာ ေနာက္တစ္ခ်ီ ထပ္ဆြဲသည္။ ဆြဲရင္း စကားမ်ား ေျပာျဖစ္ၾကသည္။
ၿပီးခါနီးေတာ့ ဗုိက္သားေပၚ လီးရည္ေတြ လြတ္ခ်သြားၾကသည္။
မေန႔ညက အျဖစ္အပ်က္ကုိ ျပန္စဥ္းစားမိၿပီး ေစာက္ဖုတ္ကုိ အလန္႔တၾကား ငံု႔ၾကည့္မိသည္။
ေစာက္ဖုတ္ကေတာ့ မေန႔ညက ေယာက္်ားႏွစ္ေယာက္ကုိ ခံေပးခဲ့သည္မွာ သူမဟုတ္သည့္အတုိင္း။
ေအးေဆးျဖစ္ေနသည္။ ရွက္သျဖင့္ လက္ညိဳးကုိ ကုိက္လုိက္သည္။
“ထီ”ြ
တံေတြးကုိ ေထြးမိသည္။ ဟြန္႔ လီးရည္ေတြ။ တစ္ေယာက္တည္း ႀကိတ္ၿပံဳးကာ အိပ္ရာမွ ထလုိက္သည္။
ဟုိေကာင္မေတြ ၾကည့္ေတာ့ တစ္ေယာက္မွ မထေသး။ ေရမုိးခ်ိဳးကာ စားစရာမ်ား ထြက္ဝယ္ၿပီး
ဒင္းေလးတုိ႔ကုိ အိပ္ယာမွ ႏႈိးလုိက္သည္။ သင္းေလးတုိ႔က ရွက္ကုိး ရွက္ကန္းျဖစ္ေနေသးသည္။ ေရမုိးခ်ိဳးကာ
ထမင္းစားၾကသည္။ အားေဆး ေသာက္လုိက္ေတာ့ လူေတြ လန္းသြားသည္။ မေန႔ညက
အေၾကာင္းအေတြ႕အႀကံဳကုိ သူတေပါက္ ငါတစ္ေပါက္ ေျပာၾကသည္။
“ဒီည တကယ္ ျပန္လာမွာလား မသိဘူးေနာ္”
“အမေလး မပူန႔ ဲ ဘာတ့ ဲ သတူ ို႔ေျပာတာ ေနာက္ေပါက္က ေနာက္ည တ့ဲ”
“အဲဒါ ဘာအဓိပၸါယ္လဲ”
“နင္တုိ႔ရ႕ဲ ခ်ီးထြက္ေပါက္ ဖင္ေလးကုိ သူတို႔ေပါင္ၾကားထဲက ဟာနဲ႔ ဆုိ႔ထားေပမယ္ တဲ့”
“ဟင္ တကယ္”
“ဘာလဲ နင္က ေၾကာက္လုိ႔လား”
“ဖင္ေတာင္ ယားလာသလုိပဲ”
“ေစာက္ေကာင္မ”
“ ဟား ဟား ဟား”
“ခစ္ ခစ္ ခစ္”
ထုိည၌ သူတို႔၏ အိမ္တြင္ ဘီလူးဆုိင္းတီးကာ ေခြးဇာတ္ကသည္။ မေန႔ညလုိ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္
မရွက္ၾကေတာ့။ ပထမခ်ီတြင္ ဘယ္သူက ဘယ္သူ႔ကုိ လုိးလုိက္တယ္ဆုိတာကုိ ေျပာျပ၍ မရေအာင္
ဧည့္ခန္းထဲတြင္ လီးစုပ္ေပးသူ၊ ေစာက္ဖုတ္ လ်က္ေပးသူ၊ ပက္လက္ေနခုိင္းသူ၊ ကုန္းခုိင္းသူႏွင့္ ပြစိတက္ကာ
မီွရာ လုိးၾကသျဖင့္ ဘာမွန္းကုိ မသိလုိက္။
“ပထမ အေနန႔ဲ ငါတို႔ရ႕ ဲ လီးအေၾကာင္းကို မင္းတို႔သုံးေယာက္ သိၿပီးတ့ဲေနာက္မွာ ငါတို႔မလိုးဘဲ
တမင္ဥထားတ့ဲ မင္းတို႔ရဲ႕ ဖင္ကုိ လုိးဖုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ကုိယ့္ဖင္ကုိ ဘယ္လီးနဲ႔ သင့္ေတာ္လဲ
ဘယ္လီးကုိ ကုိယ့္ဖင္ကုိ လုိးေစခ်င္သလဲ ဆုိတာကုိ မင္းတုိ႔ အလုိးခံမယ့္ ဖင္ပုိင္ရွင္ကုိယ္တုိင္ လာေရာက္ၿပီး
လီးကုိ ေရြးယူရမွာ ျဖစ္ပါတယ္”
ျမတ္ႏုိးေဝ၊ ဇာျခည္ေဇာ္ႏွင့္ သီတာစုိးတုိ႔သည္ လီးရည္မ်ားသူ႔ပါး ကုိယ့္ပါး ေပၚတြင္ ေျပာင္ေအာင္
လွ်က္ၾကရင္း ကုိေအာင္က ေျပာသည္။ သူမတုိ႔သံုးေယာက္ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ
တစ္ေယာက္ၾကည့္ၾကသည္။
“ရွင္တုိ႔ေနာ္ ေရွ႕ေပါက္တစ္ေပါက္လံုး ရွိေနရက္သားနဲ႔”
“ေဟ့ ေနာက္မွ ေနာက္ေပါက္ကုိလည္း လုိးပါရွင္ လာလုပ္ေနမွာစုိးလုိ႔ ႀကိဳႀကိဳတင္တင္ ေနာက္ေပါက္ကုိ
ေဖာက္ထားေပးတာ ေနာ္၊ ေနာက္ေပါက္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတယ္ဆုိတာ ခံဖူးမွ သိတာပါ”
“အမေလး လုိးခ်င္ လုိးခ်င္ေျပာစမ္းပါ”
“ဟား ဟား သီတာစုိးရယ္၊ ဒီည ညည္းကုိ အရင္ေဖာက္မယ္”
“ေဖာက္ ဘေရာက္ေပါ့”
“ဟား ဟား ဟား သေဘာက်သြားၿပီ၊ သတိရလုိ႔ ေျပာရဦးမယ္၊ ငါတုိ႔ကုိ ဖင္လုိးတတ္ေအာင္ သင္ေပးခဲ့တဲ့
ေကာင္မနာမည္ကလည္း သီတာပဲသိလား။ ဒါေပမယ့္ သူ႔နာမည္က ၿဖိဳးသီတာတဲ့”
ၿဖိဳးသီတာဆုိတာ နာမည္ရင္းေတာ့မဟုတ္။ ဒါေပမယ့္ ၿမိဳ႕ေရာက္လာေတာ့ ဒီနာမည္ကုိ ယူလုိက္တာ။ အစက
စားေသာက္ဆုိင္ရ႕ဲ ထမင္းခ်က္ခန္းမွာ လုပ္တာ။ အဲမွာ ကုိငယ္ဆုိတဲ့ သူနဲ႔ေတြ႕တယ္။ ကုိငယ္အခ်စ္ကုိ
ယံုလုိ႔ ဘဝကုိ ပံုအပ္လုိက္ေပမယ့္ အစာဝေတာ့ ကုိငယ္က ဌာနကုိ ျပန္သြားတယ္။ ကုိငယ္သင္ေပးခဲ့လုိ႔
နည္းနည္းေတာ့ ညဳတတ္လာၿပီ။ အဲဒီေတာ့ ခ်ဴစားလုိ႔ရသူကုိ ခ်ဴစားေပါ့။ ေပးသင့္တာ ျပန္ေပးရင္း ၾကာေတာ့
ေၾကးစား ျဖစ္လာတယ္။ ေၾကစားပီပီ လုပ္သက္ရင့္လာေတာ့ ဖာခံေပါ့။ ေနာက္ေပါက္ကုိ
ေၾကးႀကီးေပးေတာ့လည္း ေဖာက္ခြင့္ေပးရတာေပါ့။ အေပါက္စံုစံုနဲ႔ ေရာင္းရလည္း ေနာက္တက္ေလးေတြက
ပုိလန္းေတာ့ ေနရာဖယ္ေပးရတာေပါ့။ ေစ်းသိပ္မေကာင္းေတာ့လည္း အျပင္ထြက္ေရာင္းရတာေပါ့။
အျပင္မွာက ေနာက္ေပါက္ကုိ သိပ္မကစားၾကဘူး။ ရွင္တုိ႔က ရွင္တုိ႔ကုိယ္ရွင္တုိ႔ လူမ်ားလွၿပီ ထင္ေနတာ။
ကၽြန္မက တစ္ရက္ကုိ အေယာက္သံုးဆယ္ျပည့္ေအာင္ ခံခဲ့ဖူးတာပါ။ ရွင္တုိ႔က ေနာက္ေပါက္ကုိ
မကစားဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ကၽြန္မကုန္းေပးထားမယ္။ ေနာက္ေပါက္ကုိ ရဲရဲသာခ်။ ဆုိၿပီး ေကာင္မတစ္ေကာင္
သင္ေပးလုိ႔ တုိ႔ေနာက္ေပါက္ကုိ တြယ္တတ္သြားတာ။ တခ်ိဳ႕လည္း ဖာသာခံစားေနတာ
ေနာက္ေပါက္ခံဖူးတာ မဟုတ္ဘူး။ အဲလုိေလးေတြ႕လုိ႔ကေတာ့ တုိ႔က ရွယ္ေဖာက္ေပးၿပီးသားပဲ။
ညကင္းလိုလို ဘာလိုလိုန႔ဲ ဖာမေတကြ ို လိုက္ၿပီး ဖရီးခ်လာခ့ဲတ့ဲ သက္တမ္း ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္မွာ
ဖင္အသစ္စက္စက္ကို ေဖာက္ေပးရတ့ ဲ ဖာမေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္ေနၿပီ”
ကိုေအာင္က သူလိုးခ့ဖဲ ူးသည့္ ဖာမမ်ားအေၾကာင္း ေဖာက္သည္ခ်သည္။
“ခု လုပ္ေတာ့မလား”
သီတာစုိးက ေမးသည္။
“ခုေပါ့ကာြ ၊ လာ ကုတင္ေပၚ ညည္းန႔ဲ ငါန႔ေဲ ပါ့၊ က်န္တ့ဲသူေတြက ဖူးကားကို လက္ေတြ႕က်က် ၾကည့္ၾကေပ့ါ”
“ဒါေပမယ့္...”
ဇာျခည္ေဇာ္က စကားကုိ တစ္ဝက္ တပ်က္ ဝင္ေျပာသည္။
“ဒါေပမယ့္ ဘာျဖစ္လဲ”
ကုိေအာင္က ေမးသည္။
“ကၽြန္မတုိ႔က လီးသံၾကားရင္ ေစာက္ရည္ေတြက တစိစိစုိလာတာ”
“ခုျမင္ေနရတ့ဲအျပင္ ကိုယ့္ေရွ႕မွာ လိုးေနတာကို ၾကည့္ေနရမွာဆိုေတာ့”
ျမတ္ႏိုးေဝန႔ ဲ ဇာျခည္ေဇာ္ တစ္ေယာက္စီ ဝင္ေျပာသည္။
“လာ လာညီမေလးတုိ႔ ကုိႀကီးတုိ႔ဆီလာ”
ကုိႏုိင္က ေခၚလိုက္သည္။
“သူတို႔လက္ေခ်ာင္းန႔တဲ င္ ညည္းတို႔ ေလးငါးခ်ီၿပီးသြားမယ္”
ကုိေအာင္က ေျပာရင္း သီတာစုိးကုိ ကုတင္ေပၚတက္ခုိင္းကာ ဖင္ကုိ ၿဖဲသည္။ သီတာစုိးသည္
အသားအေရမ်ား ျဖဴဆြတ္ေနသည္။ အလုပ္အကုိင္မရွိ ကုိယ္အလွကုိသာ ဦးစားေပး ေနထိုင္သျဖင့္
အသားအေရလည္း ႏုအိေနသည္။ ရင္သားမ်ားက အခ်င္းခ်င္းကစားထားေသာေၾကာင့္ ထြားသည္။
တင္ကလည္း ျမင္သူတကာ ကြင္းတုိက္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ဝုိင္းစက္တင္းက်စ္ ေနသည္။ တင္ႏွစ္ျခမ္းကုိ
ၿဖဲဟလုိက္ေတာ့ သီတာစုိးက ႐ုန္းကာ ထသည္။
“ရွက္တယ္ကြာ”
သီတာစုိးက ဒူးေစ့ထုိင္ကာ မ်က္ႏွာကုိ လက္ဝါးျဖင့္ အုပ္ထားေလသည္။
ဇာျခည္ေဇာ္ကုိ တစ္ဖက္တစ္ေယာက္စီဖက္ထားကာ ေပါင္ၾကားကုိ ဦးတည္ၿပီး ပြတ္သပ္ေနသည္။
ဖက္ထားသူက ကုိႏုိင္ႏွင့္ ကုိလင္းျဖစ္သည္။ ျမတ္ႏိုးေဝကုိ ကုိဝင္းႏွင့္ကုိသက္က ဖက္ထားသည္။ ကုိေဆြက
အရက္ကုိ ဇိမ္ဆြဲေသာက္ရန္ စီစဥ္ေနသည္။
“ေကာင္မက ခုမွ လာရွက္ျပေနတယ္”
ဇာျခည္ေဇာ္က လွမ္းေျပာသည္။
ကုိေအာင္က တမ်ိဳးေျပာင္းသည္။
“လာ... ေနာက္မွ ဖင္ကုိ ေအးေဆးလ်က္ေပးမယ္၊ လုိးခါနီးမွေပါ့၊ ခုေတာ့ ကုိယ့္ဖင္ကုိ လုိးမယ့္ လီးကုိ ...”
ကုိေအာင္က စကားမဆံုးခင္ သီတာစုိးလက္ကုိ ယူၿပီး လီးကုိ လက္ျပန္ကုိင္ခုိင္းသည္။ သီတာစုိးက လီးကုိ
ဖြဖြေလး လက္ျပန္ကုိင္ဆြဲကစားသည္။ လီးက ႀကီးလည္းႀကီး ရွည္လည္းရွည္ၿပီး ညိဳသည္။ ထိပ္က
ခၽြန္သည္။ သူမလက္ေခ်ာင္း ေဖြးေဖြးၾကားမွာ ေႁမြေပြးဆုိးႀကီးတစ္ေကာင္လုိ မာန္အျပည့္ႏွင့္
တန္းမတ္ေနသည္။ ကုိေအာင္က သူမနဖူးမွ ဆံႏြယ္မ်ားကုိ သပ္ဖယ္ကာ သူမကုိ စုိက္ၾကည့္ေနသည္။
မ်က္ႏွာဝုိင္းဝုိင္းေလးႏွင့္ ျပည့္ဝန္းေသာ မို႔ေမာက္ေသာ ပါးလွလွေလးျဖင့္ လွေနေသာ သီတာစုိးသည္
ရွက္ႏုိးဟန္ျဖစ္ေနသည္။ တကယ္ ရွက္ေနသလား မရွက္ဘူးလားကုိ သီတာစုိးကုိယ္တုိင္ပင္ မသိပါ။
ကုိေအာင္က လက္တစ္ဖက္ကုိ ယူၿပီး လႁပြတ္ကုိ ကုိင္ခုိင္းသည္။ သီတာစုိးက တစ္ဖက္ျဖင့္ လီးတန္ႀကီးကုိ
ဖြဖြဆြဲရင္း တစ္ဖက္ျဖင့္ လႁပြတ္ႏွစ္လံုးကုိ လွည့္ကစားသည္။
“ဖင္ခံရမွာ ေၾကာက္ေနတယ္ မဟုတ္လား”
ကုိေအာင္က ေမးသည္။
“သိဘူးကြာ”
“ဖင္ယားၿပီလား”
“သိဘူး သြား ရွက္ပါတယ္ဆုိမွ”
သီတာစုိး ေခါင္းငုံ႔ထားသည္။ ကုိေအာင္က ေမးေစ့ကုိကုိင္ကာ ဆြဲေမာ့သည္။
“ကုိႀကီးရ႕ဲလီးကုိ ေၾကာက္လုိ႔လား”
“ဘာလုိ႔ေၾကာက္ရမွာလဲ ဟြန္း”
သီတာစုိးကလည္း အလာႀကီးပါ။
“ဒါဆုိ ဖင္ေပးလုိးေတာ့ေလ”
“အရင္လ်က္ေပး”
“အာ ...”
“ဘာလဲ မလ်က္ဘူးလား”
“ကုန္းေလ၊ ဒီက လ်က္ခ်င္ေနတာ”
သီတာစုိး ကုန္းသည္။ တင္လံုးႀကီးက အေတာ္အယ္သည္။ တင္လံုးကုိ ေဘးမွေနကာ လက္ျဖင့္ဆုပ္ကုိင္ကာ
နယ္သည္။ သီတာစုိးက ေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္သည္။ ကုိေအာင္က ဖင္ေညာင့္႐ုိးသုိ႔ တံေတြးေထြးခ်သည္။
လ်ာရည္သည္ ေညာင့္႐ုိးမွ စီးေၾကာင္းအတုိင္း စီးဆင္းသြားရာ ဖင္ေပါက္တြင္ ထစ္ကာ ရပ္ေနသည္။
ဖင္ေပါက္က စူပြစူပြ ျဖစ္ေနသည္။ ကုိေအာင္က လက္ခလယ္ျဖင့္ ကလိသည္။ တင္လံုးကုိ
လွ်ာအျပားလုိက္ထားကာ လ်က္သည္။ တင္ကုိ ၿဖဲသည္။ တံေတြး ထပ္ေထြးသည္။ ဖင္ေပါက္ကုိ လက္မျဖင့္
ဖိသိပ္သည္။ လွ်ာအခၽြန္ျဖင့္ ဖင္ေပါက္ကုိ ကလိသည္။ ထိ႐ံုေလး ထိေပးသည္။ သီတာစုိးမွာ ေကာ့လာသည္။
ညည္းသံလည္း ထြက္လာသည္။ လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ တင္လံုးကုိ ျပန္ၿဖဲေပးသည္။ ကုိေအာင္ကလည္း
တျခမ္းၿဖဲကာ ေစာက္ေခါင္းအဆံုးေလာက္မွ ဖင္ေပါက္ကုိ ေတာက္ေလွ်ာက္လ်က္ေပးသည္။
အပ်ိဳႀကီးဘဝန႔ဲ အ႐ိုးထုတ္မည္ဟု ဆုံးျဖတ္ထားေသာ သီတာစိုးတစ္ေယာက္ မေန႔ညကတည္းက လ်ွ ာရ႕ဲ
အရသာကို သိခ့ဖဲ ူးၿပီ။ လွ်ာႏွင့္ ေစာက္ေခါင္းကို ေမႊေတာ့ အပ်ိဳႀကီးလုပ္ေနမိသည္ကို ေနာင္တရမဆုံး။ ေဟာ
ခု ဖင္ကုိ ေမႊေနျပန္ၿပီ။ အေၾကာမ်ား ပူဆင္းကာ တကုိယ္လံုးဆိမ့္ေနသည္။ ကုိေအာင္က ဖင္ေပါက္ကုိ
ဖင္ေမြးၾကားမွ တျဗက္ျဗက္န႔ဲ လ်က္ကာ လွ်ာႏွင့္ ေမႊသည့္အခါ မေအာ္ညည္းဘဲ မေနႏိုင္ပါ။ သည္အရသာကို
သူမ ေသသည္အထိ ေမ့ႏုိင္ေတာ့မည္ မဟုတ္။ ကုိေအာင္က တင္လံုးသားမ်ားကုိ
ဖြဖြကုိက္ကစားေပးေသးသည္။
“အုိ ကုိေအာင္ရယ္ က်မေတာ့ စြဲသြားၿပီ”
ကုိေအာင္ကေတာ့ လ်က္ၿမဲ ဆက္လ်က္ေပးသည္။
“အူး ဝူး အား အင္း ကုိေအာင္ အား ကုိေအာင္ အား ေကာင္းလုိက္တာ အား”
တမ္းတမ္းတတ ေအာ္ညည္းမိသည္။ သူမ မေနႏုိင္ေတာ့ပါ။ ဖင္တစ္ခုလံုး စူပြကာ လီးကို ဆာၿပီ။
“လုိးေပးပါေတာ့ ကုိေအာင္ရယ္၊ ျမန္ျမန္လုိးေပးပါေတာ့၊ ရွင့္လီးႀကီးနဲ႔ ျမန္ျမန္လုိးပါေတာ့”
သီတာစုိးသည္ ကုိေအာင္လီးကုိ လွမ္းကုိင္ကာ ေျပာသည္။ ကုိေအာင္က သူ႔လီးကုိင္ထားေသာ
သီတာစုိးလက္ကုိ အသာထပ္ကုိင္ကာ သူမဖင္ဆီသုိ႔ ေရႊ႕သြားသည္။ သီတာစုိးသည္ သူမဖင္ေပါက္တြင္
လာေတာ့ေသာလီးကုိ ကုိယ္တုိင္ကုိင္ကာ ပြတ္ဆြဲလုိက္သည္။ ဖင္ေပါက္တစ္ဝုိက္ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းပြတ္သည္။
“အ..”
ကုိေအာင္ပင္ ေအာ္ရသည္။ သီတာစုိးက လီးကုိ လက္ေခ်ာင္းဖ်ားျဖင့္ ဆက္ကုိင္ထားသည္။ ကုိေအာင္က
ဖင္ေပါက္တည့္တည့္ ခ်ိန္လုိက္သည္။ ဖင္ယားေနၿပီ ျဖစ္ေသာ သီတာစုိးသည္ ဖင္ေပါက္ထဲ လီးေခါင္းႀကီး
ဝင္လာသည္ကုိ အားမရဘဲ ဆက္ေကာ့သည္။ ကုိေအာင္ကလည္း သူ႔လီးႀကီးျဖင့္ အပ်ိဳႀကီး၏ ဖင္ပါကင္ကုိ
ေဖာက္ခ်င္ေဇာျဖင့္ ထုိးထည့္သည္။ တဝက္ေက်ာ္လာေတာ့ အစိမ္းသက္သက္ ဖင္တစ္ခါမွ မခံဖူးေသာ
သီတာစုိးတစ္ေယာက္ သိပ္မခံႏုိင္ေတာ့။
“အား အ.. နာ နာတယ္ အား အ ကၽြတ္ ကၽြတ္ကၽြတ္ အအ”
“ခဏေလးပါကြာ”
ကုိေအာင္ ျပန္ေခ်ာ့ကာ ဖင္ေပါက္ထဲ လီးတဝက္စုိက္ခ်ထားၿပီး ႏုိ႔ကုိ လွမ္းဆြဲ၍ ကစားေပးသည္။
အနာသက္သာ လာခ်ိန္ ကုိေအာင္က ဆက္သြင္းသည္။ သီတာစုိးသည္ တင္းၾကပ္စြာ ဖင္ထဲ ဝင္လာေသာ
လီးအရသာကုိ ခံစားသည္။ ဝမ္းခ်ဳပ္၍ အီးပါရခက္ကာ ဖင္ေခါင္းတြင္ အီးတံုးမာႀကီး တစ္ခံေနသလုိ
ျဖစ္ေနသည္။ မထြက္သည့္အျပင္ တုိးဝင္လာသည္ကေတာ့ တမ်ိဳးေပါ့။ ကုိေအာင္က သံုးပံုႏွစ္ပံုေလာက္သာ
ထည့္ေသးသည္။ ဆက္မသြင္းေတာ့။ နည္းနည္းျပန္ထုတ္ကာ ျပန္သြင္းကစားသည္။ ကုိေအာင္
ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ဖင္ကုိ လုိးေပးသည္။ သီတာစုိးလည္း သိပ္မေအာ္ေတာ့။ နည္းနည္း ျမန္ေပးသည္။ သီတာစုိး
အသံနည္းနည္းထြက္လာသည္။ ႐ုတ္တရက္ ဖင္ေပါက္ထဲကေန လီးကုိ ဆြဲထုတ္လုိက္ၿပီး ပြင့္အာေနေသာ
ဖင္ေပါက္ထဲ တံေတြးေထြးထည့္သည္။ ေနာက္ လီးျပန္ေတာ့ကာ ျပန္ထုိးထည့္သည္။ တံေတြးမ်ားက
တစိစိျမည္ေနသည္။
“အား အုိး အား ေကာင္း ေကာင္းတယ္ လုိး လုိး အဆံုးထိေအာင္ လုိး”
ကုိေအာင္ နည္းနည္းသြက္သြက္ေလး လုိးသည္။ သီတာစုိးတစ္ေယာက္ ဖင္ခံရသည့္ အရသာကုိ သိၿပီ။
ဖင္ကုိလုိးေနေတာ့ ေစာက္ဖုတ္ကလည္း အေတာ္ယားသည္။ လက္မေထာက္ေတာ့ဘဲ ေခါင္းစုိက္ကာ
ဖင္ေထာင္ေပးၿပီး လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ ေစာက္ဖုတ္ကုိ ျပန္ပြတ္သည္။ ကုိေအာင္ကေတာ့ ဖင္ကုိ တႁပြတ္ႁပြတ္
အသံျမည္ေအာင္ လုိးေနသည္။ ဖင္က လမ္းေၾကာလည္း ပြင့္ တံေတြးမ်ားလည္း စုိရႊဲကာ
ေလွ်ာေလွ်ာ႐ႈ႐ႈလုိးလုိ႔ ေကာင္းေနသည္။ အပ်ိဳႀကီး၏ ဖင္သည္လည္း လီးအရသာကုိ ေတြ႕ေနသည္။
တင္လံုးႀကီးမ်ားက တဆတ္ဆတ္ တုန္ခါေနသည္။ ေဆာင့္လုိက္တုိင္း တုန္တုန္သြားသည္။ ကုိေအာင္သည္
ခါးေစာင္းကုိ ကုိင္ကာ တခ်က္ခ်င္းစီ ေဆာင့္လုိးသည္။ သီတာစုိးက ယုိင္ယုိင္တက္သြားသည္။
လုိးထည့္လိုက္တုိင္း “အင့္ အင့္” ႏွင့္ ေရွ႕ပါပါတက္သြားသည္။ ကုိေအာင္က ခါးေစာင္းကုိ ကုိင္ကာ
ဆြဲလုိးသည္။
“အား အြန္း အူး ဝူး အြန္း”
ဇာျခည္ေဇာ္လည္း သိပ္မေနႏုိင္ေတာ့။
“ဖင္ခ်ေပးေတာ့ အူး ဖင္ခ်ေပးၾကေတာ့”
သီတာစုိးဖင္ကုိ လုိးေနသည့္ ျမင္ကြင္းကုိ ကုိႏုိင္ႏွင့္ ကုိလင္း၏ အနမ္းမ်ားေအာက္တြင္ ၾကည့္ရင္း ကုိႏုိင္ႏွင့္
ကုိလင္းက တျဖည္းျဖည္း ေပါင္ၾကားကုိ ပြတ္သည္။ ေစာက္အံုကို ပြတ္သည္။ ႏႈတ္ခမ္းခ်င္းစုပ္ကာႏုိ႔ကုိဆြဲသည္။ လွ်ာခ်င္းဖလွယ္သည္။ ႏုိ႔သီးကုိ စုိ႔သည္။ ေစာက္ေခါင္းကုိ ႏႈိက္သည္။ သူမ
ဖီးလ္တက္လာေတာ့ ေစာက္ပတ္၏ အဓိကမိန္းကုိ ကလိသည္။